รินรดาแต่งงานกับสามีมาจะเข้าปีที่เจ็ด แต่เธอก็ยังคงฝันร้ายถึงคนรักเก่าเมื่อสิบปีที่แล้วอยู่บ่อยครั้ง เขาฆ่าตัวตายจากไปโดยไม่เอ่ยคำร่ำลาใด ๆ จึงทำให้มีอีกหลายอย่างที่ยังติดค้างอยู่ในใจของเธอจนถึงทุกวันนี้

“ไทย”

"...."

ยังคงไร้เสียงตอบรับกลับมา แม้เธอจะบุกรุกเข้ามาถึงพื้นที่ส่วนตัวของเขาแล้วก็ตาม

รินรดามองด้านในอีกครั้งอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เนื่องจากเธอเกรงว่าทินภัทรจะรู้สึกไม่ดีที่เธอเดินดุ่ม ๆ เข้ามาถึงห้องนอนเขาแบบนี้ แต่อีกใจเธอก็เริ่มวูบโหวงใจคอไม่ดีแปลก ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น

หญิงสาวกวาดสายตามองไปตามพื้นไม้ซึ่งตอนนี้ดูสะอาดหมดจดราวกับเพิ่งมีคนมาทำความสะอาดไป แต่กลับมีกองหนังสือมากมายกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เมื่อเห็นดังนั้นหัวใจเธอก็เต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากขั้ว

“ไทย รินขอเข้าไปนะ” รินรดาเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาแล้วค่อย ๆ ผลักบานประตูให้กว้างขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตากลมโตเพ่งสำรวจไปยังเตียงกว้างเป็นที่แรก ซึ่งตอนนี้ปราศจากเจ้าของห้องนอนอยู่ แถมดูจากสภาพของผ้าปูและผ้าห่มแล้วนั้น เหมือนเมื่อคืนไม่ได้มีการใช้งานเลยเสียมากกว่า

“....”

บรรยากาศภายในห้องเงียบงันอยู่ชั่วครู่ พร้อมทั้งเสียงเต้นกระหน่ำของหัวใจรินรดาที่กำลังรัวเร็วขึ้นทุกที เธอกวาดตามองสำรวจไปทั่วห้อง ก่อนจะเงยขึ้นไปยังฝ้าบนเพดานอย่างช้า ๆ ซึ่งตอนนี้...

“ไทย!!!!!”

มีร่างของทินภัทรห้อยโตงเตงอยู่บนนั้น