ดอกหญ้าใต้เงาจันทร์

ดีจังนะที่คุณอรแกกลับมาแล้ว ไม่งั้นคงได้ลำบากตาคินให้ไปรับ ไปส่งอีกไปส่งอีก แก้วที่ตอนนี้อยู่ในห้องกับแพรใสพูดขึ้นมา

นั่นสิคะ แค่นี้หนูก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว ถ้าคุณอรยังไม่กลับมาอีกล่ะก็มีหวังต้องพึ่งพี่ภาคินให้ไปส่งอีก แต่หนูก็ตื่นเช้าเร็วมากนะคะแม่เพื่อที่จะได้ขึ้นรถเมล์ไปเอง แต่สุดท้ายตอนเย็นก็มาเจอพี่ภาคินอยู่ดี 555 

แล้วลูกไม่รู้สึกดีใจหรอที่ได้เจอตาคินอีกนะ

ดีใจสิค่ะแม่ พี่คินกลับมาทั้งที ในฐานะน้องสาวที่ไม่ได้เจอพี่ชายมานานก็ต้องดีใจอยู่แล้วล่ะค่ะ แก้วรู้สึกได้ว่าแพรใสจะย้ำสถานะของเธออยู่เสมอว่าเธอเป็๞แค่น้องสาว แต่แก้วกลับรู้สึกอีกอย่างหนึ่งซึ่งต่างออกไปจากแพรใส แก้วรู้สึกว่าสิ่งที่ภาคินปฏิบัติกับแพรใสมันมากกว่าพี่น้องนะสิ

แต่แม่ว่าตาคินไม่ได้คิดแบบนั้นนะ

หมายความว่ายังไงค่ะแม่? แพรใสรู้สึกงุนงงกับสิ่งที่แก้วพูดอย่างมาก

แม่ว่าตาคินนะเขาไม่ได้คิดกับลูกแค่พี่น้องหรอก ส่วนเราเองก็ไม่ได้คิดว่าตาคินเป็๲แค่พี่ชายเหมือนกัน

.... แพรใสเงียบไป เพราะสิ่งที่แม่เธอพูดมันเป็๞ความจริง เธอไม่ได้คิดกับเขาแค่พี่ชาย แต่เธอก็อยากจะเตือนตัวเองเอาไว้เสมอว่าอย่าได้คิดอะไรที่มันเป็๞ไปไม่ได้

แม่เป็๲แม่เรานะ คิดว่าแม่ไม่รู้หรอว่าแพรคิดยังไงกับพี่เขา

ก็ได้ค่ะแม่ หนูยอมรับว่าหนูนะ ชอบพี่เขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง แต่... ในใจเขามีคนอื่นอยู่แล้ว

ลูกบอกความรู้สึกของเราให้พี่เขารู้แล้วหรอ

แพรใสส่ายหน้าเป็๞พัลวัลทันที เ๹ื่๪๫แบบนี้ใครจะกล้าบอกกัน ไม่มีทางซะหรอก ต้องเหยียบเ๹ื่๪๫นี้ให้มิดเท่านั้น!!!

ถ้าลูกยังไม่ได้บอกแล้วลูกรู้ได้ยังว่าพี่เขาไม่ได้คิดแบบเดียวกับลูก แล้วลูกรู้ได้ยังไงว่าพี่เขามีคนในใจแล้ว

แม่ค่ะถึงพี่เขาจะไม่มีใคร แต่พี่เขาคงไม่มาชอบหนูหรอกค่ะ หนูนะเป็๞แค่ลูกสาวของคนใช้นะคะ พี่เขาจะมาชอบได้ยัง แต่ถ้าเป็๞คุณอรก็ไม่แน่หรอกค่ะ คุณอรทั้งสวย ทั้งเก่ง แล้วก็รวยด้วย ถ้าหนูเป็๞พี่ภาคิน หนูก็ชอบคุณอรค่ะ แพรใสพูดทุกอย่างที่เธอรู้สึกมาตลอดให้แก้วฟังทั้งหมด มันอาจจะดูเหมือนเป็๞การดูถูกตัวเอง แต่มันเป็๞ความจริงนี่ 

สำหรับหนูแล้วพี่ภาคินก็เหมือนพระจันทร์ดวงหนึ่ง ที่มีแสงอันอ่อนโยนและอบอุ่นส่องมาให้ ดอกหญ้าบนดินที่ไม่มีอะไรเลยแบบหนู

ลูกมีความคิดเป็๞ของลูกเองแม่คงจะห้ามลูกไม่ให้คิดแบบนั้นไม่ได้ แต่แม่อยากจะให้แพรคิดเข้าข้างตัวเองสักครั้ง อย่างน้อยมันก็ยังมีความหวังนะ บางที่พระจันทร์ที่ลูกว่าอาจจะอยากส่องแสงไปที่ดอกหญ้าบางต้นก็ได้

แก้วพูดให้แพรใสได้ลองคิดและสู้เพื่อความรักของตัวเองบ้าง

นี่ก็ดึกมากแล้วรีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้า 

ค่ะ ฝันดีค่ะแม่

รุ่งเช้าของวันถัดไป

หนูไปทำงานก่อนนะค่ะแม่ วันนี้เป็๲วันแรกที่แพรใสนั้นได้ใช้รถของตัวเองสักที 

ขับรถดีๆนะแพร อย่าขับเร็วมากล่ะ

หลังจากที่บอกแม่ของเธอแล้ว แพรใสก็กำลังจะสตาร์ทรถเพื่อที่จะไปทำงาน แต่ก็เกิดเ๱ื่๵๹ที่ไม่คาดคิดขึ้น เพราะรถของเธอสตาร์ทยังไงมันก็ไม่ติดสักทีนะสิ มันเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย ระหว่างนั้นคำพูดของอรวราที่บอกกับเธอเมื่อวานก็แล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว

แพรฉันเอารถมาคืนแล้วนะ แต่... คำพูดของอรวราที่พูดไม่จบในตอนนั้น ตอนนี้แพรใสเข้าใจแล้ว นี่คุณอรใช้รถจนน้ำมันหมดเลยหรอ

เกิดอะไรขึ้นหรอแพร แก้วที่เห็นว่ารถของแพรนั้นสตาร์ทไม่ติดสักทีจึงเดินมาถามแพร

น้ำมันหมดนะค่ะแม่

อะไรนะ!  น้ำมันหมดหรอ

ค่ะแม่ คุณอรใช้รถจนน้ำหมดแล้วก็ไม่เติมให้แพรอีกต่างหาก นี่กะจะแกล้งกันหรือเปล่าก็ไม่รู้ เช้านี้ก็มีเ๹ื่๪๫ให้หัวเสียแต่เช้าเลย  คุณอรนะคุณอร

แล้วจะทำยังไง จะไปทำงานทันหรือเปล่า แพรใสดูนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเองก่อนที่จะตัดสินใจบางอย่าง

ถ้าเกิดช้าอีกกว่านี้คงไม่ทันจริงๆแน่ค่ะ คงต้องเรียกแท็กซี่ไปก่อนแล้วล่ะค่ะ  งั้นหนูไปเรียกแท็กซี่หน้าปากซอยนะค่ะ เจอกันตอนเย็นค่ะแม่

ดูแลตัวเองด้วยนะแพร แพรใสรีบเร่งออกจากบ้านทันทีถ้าช้ากว่านี้เธอคงได้ถึงที่ทำงานสายกันพอดี เท้าของแพรที่ก้าวข้ามประตูได้แค่ข้างเดียวก็ต้องหยุดก้าวต่อไปไว้แค่นั้น เพราะเธอดันเจอกับภาคินที่หน้าประตูบ้านเนี่ยสิ นี่มันอะไรกันเนี่ยแล้วทำไมต้องมาเจอตอนนี้ด้วยเนี่ย โอ้ยแพรจะเครซี่จริงๆ

เป็๞อะไรไปแพร ทำไมไม่เอารถไปล่ะ โอ้ยไม่อยากจะบอกเท่าไหร่เลยถ้าพี่ภาคินรู้ล่ะก็สิ่งที่เขาจะทำต่อไปนะ ไม่ต้องบอกทุกคนก็รู้ใช่มะว่าพี่แกจะทำอะไรอะ

คือ... คือรถแพรน้ำมันหมดนะค่ะ

น้ำมันหมด? นี่อรใช้รถเราจนน้ำมันหมดเลยหรอ แล้วได้บอกเรามั้ย

คุณอรไม่ได้บอกค่ะ แพรมารู้ก็ตอนที่จะต้องใช้รถเนี่ยแหละค่ะ

แพรใสรู้สึกว่าสายตาของพี่ภาคินเปลี่ยนไป มันดูโกรธ แล้วก็แข็งกร้าวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าพี่ภาคินโกรธในสิ่งที่คุณอรทำยังไงยังงั้นอะ สายตาของพี่ภาคินมันทำให้แพร๻๷ใ๯อย่างมากเพราะพี่ภาคินที่เธอรู้จักนะไม่เคยใช้สายตาแบบนี้มาก่อน แต่ก็ต้อง๻๷ใ๯ได้ไม่นานหรอก เพราะต้องรีบไปทำงานนะสิ

แพรขอตัวก่อนนะค่ะ พี่ภาคิน

เดี๋ยวก่อนแพร (โอ้ยพี่ภาคินแพรจะเข้างานสายอยู่แล้วปล่อยแพรไปเถอะค่าาาาาา) 

ไปรถพี่เดี๋ยวพี่ไปส่ง เสียงของพี่ภาคินมันดูจริงจังมากเหมือนกับพี่เขาจะจริงจังกับเ๱ื่๵๹นี้มาก แพรใสจึงต้องเดินตามภาคินขึ้นรถโดยไม่คำถามอะไรสักนิด

บรรยากาศในรถตอนนี้มันดูอืมครึมมากเลย ภาคินไม่เคยเป็๞แบบนี้มาก่อนตอนนี้แพรใสเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาหน่อยๆแล้ว

พี่ภาคินคะ... วันนี้พี่เป็๲อะไรหรือเปล่า แพรพูดอะไรที่ทำให้พี่โกรธหรือเปล่า

ภาคินหันมาหาแพรใสด้วยสีหน้าและสายตาที่เคร่งขรึม

สิ่งที่พี่โกรธในตอนนี้ไม่ใช่คำพูดของเรา แต่เป็๲การกระทำของเราต่างหาก แพรใสยิ่ง งงเข้าไปใหญ่ เธอไปทำอะไรไม่ดีตอนไหนกันนะ

แพร... แพรทำอะไรผิดหรอค่ะ 

เห้อ.. แพรไม่รู้จริงหรอ

ก็ไม่รู้นะสิค่ะ ไม่งั้นแพรไม่ถามหรอกค่ะ

การยอมคนของแพรไง พี่ไม่โอเคเลยที่แพรยอมให้อรทำอะไรแบบนี้กับแพร ของของแพรเองนะ แพรต้องเรียกร้องสิทธิ์ของแพรสิ แพรจะยอมให้อรมาใช้ของของแพรแบบนี้ไม่ได้ ใช้นะพี่ไม่ว่าหรอก แต่ถึงขั้นใช้จนน้ำมันหมดแล้วไม่บอกแบบนี้พี่ไม่โอเค แพรไม่ควรยอมกับอะไรแบบนี้

นี่พี่ภาคินโกรธคุณอรแทนเราจริงหรอเนี่ย ตอนนี้แพรใสกับภาคินต่างสบตากัน ความรู้สึกในขณะที่สบตากันนั้น แพรใสรู้สึกได้ว่าสายตาของพี่คินนั้นดูโกรธแต่ก็ดูเป็๞ห่วงเธอ แพรใสอยากจะมองตาภาคินไปอีกสักพักหนึ่ง เธออยากจะมอง มองไปจนกว่าจะเห็นว่า ในสายตาของพี่ภาคินนั้น มองใครอยู่กันแน่ ตัวเรา หรือ คุณอร ที่อยู่ในสายตาของพี่ภาคิน