ลินดาลืมตาขึ้นมาพร้อมกุมขมับความทรงจำและเรื่องราวต่างๆ ของเจ้าของร่างหลั่งไหลเข้ามา

"โอ๊ย อะไรกันเนี๊ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมปวดหัวแบบนี้"

ท่านพี่ ท่านฟื้นแล้ว ดื่มน้ำก่อนเถิดเดี๋ยวข้าจะไปตามท่านพ่อ ลินดามองน้องชายของเจ้าของร่างอายุประมาณ6ขวบที่แต่วตัวด้วยชุดเก่าๆ ที่รีบวิ่งไปข้างนอก เมื่อลินดาหยิบน้ำขึ้นมาดื่มก็ตกใจกับภาพสะท้อนแม่นางน้อยที่ร่างกายซูบผอมบนตัวมีแผลแม้แต่แรงจะเดินก็ยังไม่มี นี่เราย้อนมาอยู่ในยุคสมัยไหนเนี้ย ทำไมไม่ให้ฉันย้อนอดีตมาเป็นลูกคุณหนูเหมือนในนิยายบ้าง

"เฮ้อ คร่ำครวญไปก็ไม่มีประโยชน์เมื่อเป็นลิขิตสวรรค์ทำให้ฉันได้มาอยู่ที่นี่ ฉันจะทำให้ชีวิตและครอบครัวแม่ดรุณีน้อยนางนี้ดีขึ้นเอง"