Thinking of 25
“อื้อ อย่าแกล้งสิ” ฉันยึดมือคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง
“ฝัน...”
“อย่ามาเรียกเสียงสั่นขนาดนี้นะคะ”
“ก็พี่อยาก...”
“หนูเหนื่อย” ฉันบอกไปสั้น ๆ เพราะรู้ว่าเขาห่วงฉันไม่เกินไปจากฝุ่น เผลอ ๆ มากกว่าด้วยซ้ำ ดังนั้นเวลาอ้อนหรือบอกว่าเหนื่อยไม่สบาย เขาก็จะตามใจในหลาย ๆ เื่
“ก็ได้ครับ หนูนอนพักก่อนก็ได้” ครั้งนี้ฉันก็ชนะ อิอิ ฉันถือโอกาสหลับพักผ่อนไปในตัว โดยมีคุณยูนอนกอดจากด้านหลัง อากาศเย็น ๆ แบบนี้ฉันชอบมากเลยล่ะ หลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้พอลืมตาตื่นนอกหน้าต่างก็มืดแล้วมีเพียงแสงไฟจากบ้านหลังอื่น ๆ ส่องสว่างอยู่ คุณยูหายไปไหนแล้วไม่รู้ตอนนี้เลยมีเพียงฉันที่นอนอยู่บนเตียง เดินไปล้างหน้าก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นล่าง เสียงกุกกักดังจากห้องครัวเมื่อเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นคุณยูกำลังทำอาหารอยู่
“หือ? อ้อนอะไรครับ” คุณยูเอ่ยถามเมื่อถูกฉันสวมกอดจากทางด้านหลัง กล้ามหน้าท้องแน่น ๆ ของเขาทำเอาฉันเขินอีกแล้วค่ะ!
“อยากกอด”
“ยังไม่ตื่นดีใช่ไหมเนี่ย”
“ไม่ใช่สักหน่อย” เถียงกลับเมื่อถูกอีกฝ่ายแซว
“นั่งรอก่อนนะ อาหารใกล้เสร็จแล้วล่ะ”
“แล้วคนของพี่ล่ะ”
“พวกเขาก็ทำอะไรทานกันที่บ้านพักนั่นแหละ คนที่พามายังไม่มีครอบครัว พวกเขาเลยออกจะตื่นเต้นที่จะได้มาอยู่ต่างประเทศกันน่ะ”
“พี่ไม่ได้บังคับใครใช่ไหม” ถามย้ำ พรางสอดศีรษะตัวเองผ่านใต้วงแขนคนตัวโตไปดูอาหารน่าทานบนโต๊ะ คุณยูพอเห็นทำแบบนั้นเขาก็หยิบเบคอนมาป้อนหนึ่งชิ้น อร่อยมากเลยล่ะ
“ไม่ได้บังคับครับ ถามความสมัครใจทุกคนอยู่แล้ว”
“อื้อ ดีแล้วค่ะ”
“มานั่งดี ๆ เร็วจะได้ทานอาหาร”
“เราเทน้ำก่อน”
“ครับ ๆ ”
“ยื่นเอกสารมะรืนใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ หนูว่าจะทำงานพาร์ท...”
“เมียคนเดียวพี่เลี้ยงได้ ไม่ต้องทำงานให้เหนื่อย” คุณยูเอ่ยขัดทั้งที่ฉันยังไม่ทันจะพูดจบประโยค
“อะไรกันเล่า เมียอะไรกัน” เขิน เขินไปหมดเลย ร้อนไปหมดทั้งหน้าแล้ว
“ก็เมียจริง ๆ นี่ เอาละทานข้าวได้แล้วครับ” คุณยูไหวไหล่อย่างผู้ชนะ เมื่อทานมื้อเย็นเสร็จเราต่างช่วยกันทำความสะอาดห้องครัว คุณยูเดินไปล็อกบ้านจากนั้นเราถึงได้เดินขึ้นชั้นสองพร้อมกัน ฉันนั่งเตรียมเอกสารที่ต้องใช้ยื่นกับทางมหาลัยจนเสร็จคุณยูถึงได้เดินเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดพร้อมนอน เขาเดินไปนั่งบนเตียงหยิบไอแพดขึ้นมาทำงาน ส่วนฉันเองเมื่อเห็นว่าเขากำลังทำงานก็เลือกที่จะเงียบและเข้าไปอาบน้ำบ้าง ระหว่างแช่น้ำอุ่น ๆ ฉันก็เล่นโทรศัพท์ส่งข้อความหาเพื่อนและพูดคุยกันไปเล็กน้อย แอบแซวฟางไปด้วยว่าถ้าจะแต่งงานให้รอฉันกลับไปก่อนไม่งั้นจะงอน แต่ถ้าทั้งสองจะแต่งฉันก็ไม่ได้โกรธหรืองอนอะไรจริงจังหรอกนะ ก็นั่นชีวิตพวกเขาฉันเป็เพื่อนถ้าพวกเขามองว่าดีฉันก็ว่าดีตามนั่นแหละ
“ฝัน แช่น้ำนานเกินไปแล้วนะ” เสียงคนที่อยู่นอกห้องน้ำะโเข้ามาอย่างเป็ห่วง แต่ห่วงเฉย ๆ ก็ได้ไม่ต้องเปิดประตูเข้ามาแบบนี้!
“เข้ามาทำไม ออกไปก่อน”
“ก็เห็นเงียบ ๆ นึกว่าเป็อะไร” เขาบอกหน้านิ่ง มือยาวของเขายื่นไปคว้าผ้าเช็ดตัวมาถือรอ บังคับทางสายตาให้ลุกจากอ่างอาบน้ำนี่ เฮ้อ เขารู้หรือเปล่าว่าฉันอายน่ะยังจะมายืนจ้องฉันเปลือยอีก แต่บ่นในใจไปแบบนั้นแต่ก็ยอมลุกขึ้นยืนและก้าวออกจากอ่างอาบน้ำ คุณยูกางผ้าเช็ดตัวมาซับหยดน้ำออกให้จากนั้นก็โยนผ้าเช็ดตัวทิ้งไปแล้วหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำสีเทามาคลุมให้ฉันพร้อมกับผูกปมเชือกให้
“ดูแลดีเกินไปแล้วนะคะ” ฉันเอ่ยแซว คุณยูหัวเราะน้อย ๆ แล้วพาฉันออกจากห้องน้ำ เขาเป็คนหาชุดนอนมาให้ฉันสวม เลือกนั่นดูนี่อยู่นานกว่าจะได้ชุดนอนมาสวมใส่ แก่แล้วก็ต้องเลือกสรรเสื้อผ้าดีขนาดนี้ล่ะนะ กลางดึกเราที่หลับไปเมื่อ่เย็นต่างนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง โดยมีคุณยูเล่าเื่ของเขาให้ฉันฟังสลับกับฉันที่เล่าเื่ตัวเอง
“พรุ่งนี้พี่จะทำอกไก่ย่างให้นะ” น่ารักที่สุด! รู้ว่าชอบก็ทำให้ทานบ่อย ฮื่อ รักเขาจัง
“ขอน้ำจิ้มแจ่วกับผักลวก”
“ได้ครับ แต่ต้องเดินไปซุปเปอร์นะจะได้เลือกผักเอง ไม่รู้ที่นี่มีของไทยไหม”
“ได้เลยค่ะ” ขานรับก่อนจะหลิกตัวหันกลับไปหาคนตัวโตที่ตอนนี้แทบจะกลายเป็หมอนให้ฉันหนุน ไออุ่น ๆ จากร่างเขาฉันชอบมากเลยเพราะอากาศเย็น ๆ แบบนี้ไงคนข้างกายถึงได้สำคัญ มันรู้สึกอุ่นต่างจากผ้าห่มนะเวลามีคนให้กอด
“อ้อนจัง...”
“ถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?”
“ครับ ถามได้”
“ทำไมถึงชอบเราล่ะ”
“ให้ถามใหม่ เพราะพี่ไม่ได้ชอบเรา พี่รักเรานะบอกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว”
“ลุงใจเย็น ๆ จะให้ถามว่ารักมันก็เขินอยู่นะ” ฉันรีบเอ่ยห้ามอีกฝ่าย เมื่อเขากำลังขุ่นเคืองกับคำถามของฉัน
“อยากกัด ทำไมน่ารักแบบนี้นะ” เขายื่นหน้าเข้ามาฟัดแก้มฉันแรง ๆ พอดิ้นหลบเขาก็เลื่อนใบหน้าซบลงที่ซอกคอและกดจูบอยู่แบบนั้น
“อื้อ! ตอบก่อนสิ อย่าเพิ่งมาหื่นใส่กันนะ”
“ก็รักอ่ะ ไม่รู้จะบอกยังไง”
“งั้นไม่ถามแล้วค่ะ” ฉันรีบเปลี่ยนเื่ พอได้ยินเขาพูดว่ารักตรง ๆ ฉันก็อดที่จะใจเต้นแรงไม่ได้ เลี่ยงดีที่สุดเดี๋ยวจะเขินไปมากกว่านี้
“อะไรกันครับ? งอนหรือเปล่า” คุณยูถามย้ำ
“ไม่ได้งอน กลัวเขิน ไม่อยากรู้แล้ว”
“หึ แบบนี้ก็ได้เหรอดื้อ”
“ได้หมดแหละ”
“ฝัน...”
“คะ?”
“อยากแต่งงานแบบไหนครับ”
“อือ ไม่รู้ค่ะไม่เคยคิดเลย รอก่อนได้ไหม รอฝันก่อนนะ”
“รอครับ พี่จะรอฝันพร้อมแล้วเรามาแต่งงานกันนะ”
“ค่ะ” ฉันนอนคุยเล่นอะไรไปเรื่อยจนเผลอหลับไปโดยที่มีคนตัวโตนอนกอดเพิ่มไออุ่นให้ เอาละ ฉันจะตั้งใจเรียนแล้วรีบกลับไปหาฝุ่นนะ แล้วก็อยากจะทำอะไรเป็ชิ้นเป็อันให้คุณยูและฝุ่นได้ภูมิใจบ้าง หวังว่าฉันจะทำได้
วันแรกที่ต้องไปส่งเอกสารคุณยูก็เดินทางไปด้วย หลังจากนั้นเราก็ซื้อของเข้าห้องพัก ใน่เวลาที่ฉันไปเรียนคนตัวโตก็อยู่ที่ห้อง ทำความสะอาดบ้านเตรียมมื้อเย็นไว้รอ มีบ้างที่ระหว่างไปเรียนคุณเมฆถ่ายวีดีโอเ้านายเขาบ่นมาให้ฉันดู ก็ไม่มีอะไรมากหรอกเขาน่ะบ่นเื่ที่ฉันหลับก่อนเขาแล้วก็พูดกันน้อยลง ก็อย่างที่รู้ ๆ กันว่าฉันน่ะมาจากที่อื่นเรียนก็กลัวเรียนไม่ทันเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นเลยต้องพัฒนาตัวเองอยู่ตลอดเวลา กลางดึกของหลายเดือนถัดมาระหว่างที่ฉันกำลังเคลียงานส่งโปรเฟสเซอร์คุณยูก็เข้ามากอดอ้อนขออะไรบางอย่าง ทีแรกเขาก็ลังเลไม่ยอมพูดตรง ๆ จนต้องดุ เขาถึงได้ยอมบอกว่าขอเลี้ยงแมว และสามวันต่อมาแมวตัวอ้วนกลมสีเทาก็มาวิ่งมาคลอเคลียฉันอย่างรู้งานในวันที่กลับเข้าบ้าน บริติชชอร์ตแฮร์ตาสีฟ้า น่ารักน่าเอ็นดูมาก น้องเพิ่งอายุสองเดือนเองมั้งที่คุณยูพามาอยู่ด้วย
“ตัวเล็ก มาั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย” ฉันนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าโซฟาเล่นกับน้องแมวตัวอ้วน
“หิวไหม หนาวหรือเปล่า” ฉันถามแมวตัวน้อยทั้งยังลูบขนสั้นไปด้วย คนที่ทำกับข้าวอยู่ในห้องครัวเดินออกมามองก่อนจะยิ้มเอ็นดู
“เพิ่งพามาครับยังไม่ได้ตั้งชื่อเลยรอหนูมาตั้ง”
“เราก็นึกไม่ออกอ่ะ คุณตั้งเลยแล้วกันนะคะ”
“พี่ก็ยังนึกไม่ออก เอาไว้ก่อนก็ได้ ไปล้างมือแล้วมาทานข้าวก่อนครับพี่ทำอาหารไว้ให้แล้ว”
“ไม่คิดถึงพ่อกับแม่เหรอคะ?” ฉันเอ่ยถามคนที่นั่งลงตรงข้ามและกำลังตักอาหารมาใส่จานให้
“ก็นิดหน่อยครับ แต่โทรหากันเรื่อย ๆ ”
“เบื่อไหมคะ ว่าง ๆ ก็ชวนการ์ดไปเที่ยวนะ เรารู้สึกไม่ดีมาก ๆ เลยที่ทำให้คุณต้องมาอยู่ที่นี่”
“ไม่เป็ไรครับ พี่เต็มใจ บางวันก็จะชวนการ์ดไปเล่นแล้วกันนะ”
“ค่ะ เอาไว้มีวันหยุดยาวเราค่อยไปเที่ยวด้วยกันนะคะ” ฉันบอกอีกฝ่าย คุณยูยิ้มกว้างนั่งลงฝั่งตรงข้าม
“พี่จะรอครับ”
===
ตอนหน้าตอนสุดท้ายแล้วนะคะ ทีมรออีบุ๊ค ตอนนี้ยังไม่มีกำหนด ยังไงรอติดตามข่าวหน้าแฟนเพจ Nanaกะหอยทาก ได้นะคะ
948
