“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

“อย่า... อย่าแตะหนูค่ะ!”

เสียงแพรดังขึ้น เพื่อน ๆ ที่โต๊ะหันมามอง  

พี่แอนตกใจ 

“แพร! เป็นอะไรจ๊ะ หน้าดูไม่ดีเลยนะ!”

ตอนนั้นเอง ประตูร้านเปิดออก  

พี่กรเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าเร็ว สายตามองหาแพรทันที  

เห็นแพรยืนเซ ๆ หน้าแดงก่ำ หายใจหอบ พี่กรรีบเดินตรงมาที่โต๊ะทันที  

ทุกคนที่โต๊ะหันมามอง (รวมถึงพี่เอกที่หน้าซีดลงทันที)

พี่กรเดินมาถึงข้างแพร ดึงแพรมาใกล้ตัวเองทันที  

“แพร... พี่มาแล้วครับ”  

เสียงพี่กรต่ำแต่ชัดเจน หันไปมองพี่เอกตรง ๆ  

“คุณเอก... ผมพาแพรกลับก่อนนะครับ เธอไม่สบาย ผมจะไปส่งที่บ้าน”

พี่เอกชะงัก แต่พยายามยิ้มฝืน  

“อาจารย์ธนากร... แพรแค่ไม่สบายนิดหน่อย เอง ผมดูแลเองได้ครับ ไม่ต้องลำบากหรอก”

พี่กรตัดบททันที เสียงเย็นลง  

“ไม่ต้องครับ ผมดูแลแพรเองได้ คุณดูแลเพื่อน ๆ ต่อเถอะครับ”

พี่กรหันไปพูดกับพี่แอนและคนอื่น ๆ ที่โต๊ะ  

“ขอโทษทุกคนนะครับ แพรไม่ค่อยสบาย ผมจะพาแพรกลับก่อน เจอกันพรุ่งนี้นะครับ”

พี่กรโอบเอวแพรเบา ๆ แล้วพาเดินออกจากร้านทันที  

แพรตัวสั่น ร้อนผ่าว แต่รู้สึกปลอดภัยทันทีที่อยู่ในอ้อมแขนพี่กร  

พี่กรพาแพรขึ้นรถ SUV เสียงประตูรถปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคอัตโนมัติที่ดัง 'แกร็ก' 

เหมือนเป็นการตัดขาดจากโลกภายนอก 

พี่กรรีบปรับอุณหภูมิแอร์ให้เย็นที่สุด แต่มันกลับไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มที่แผดเผาอยู่ในร่างของหญิงสาวข้างกายได้เลย

พี่กรหันมามองหน้าแพรที่แดงก่ำ หายใจหอบ  

“แพร... เกิดอะไรขึ้นครับ พี่พาไปโรงพยาบาลไหม หรือแพรถูกใส่ยา?”

หลังจากที่พี่กรพาแพรเดินออกจากร้านอย่างรวดเร็ว แต่ทุกคนที่โต๊ะยังคงมองตามหลังทั้งคู่ด้วยสายตาตกตะลึงปนฮือฮา

พี่แอนหันไปกระซิบกับเพื่อนข้าง ๆ ทันที  

“เห้ยยย... นั่นอาจารย์ธนากรใช่มั้ย? วิ่งมาพยุงแพรแบบนี้เลยเหรอเนี่ยยย”  

อีกคนรีบพยักหน้าแรง ๆ “ใช่ ๆ ๆ! แล้วดูสิ อาจารย์จับเอวแพรแน่นเลยอ่ะ 55555 อิจฉาอ่าหล่อชิบหายยยยยยย”  

“สองคนนี้คบกันแน่ ๆ เลยป่ะ ดูสิ อาจารย์ดูแลแพรขนาดนั้น ขนาดแค่ไม่สบายนะเนี้ย”  

เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นทั่วโต๊ะ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแบบลับ ๆ บางคนแอบส่งไลน์ในกลุ่มเพื่อนร่วมงานทันที  

“ดราม่ามากกกกก อาจารย์ธนากรก็หล่อขนาดนี้ อิจฉาเลยอ่าา 5555”

- ในรถ SUV ของพี่กร -

พี่กรหันมามองหน้าแพรที่แดงก่ำ หายใจหอบถี่ มือสั่น  

“แพร... หนูถูกใส่ยาใช่ไหมครับ บอกพี่มาเลย พี่พาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”

​แพรไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่นิ้วเรียวที่สั่นเทากลับเลื่อนไปสัมผัสแผงอกกว้างผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตที่ตึงเปรี๊ยะ ทุกการขยับของนิ้วเธอเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งเข้าสู่หัวใจเขา พี่กรพยายามกลืนน้ำลายข่มความต้องการที่เริ่มก่อตัวขึ้นที่เบื้องล่าง

แพรหันไปมองพี่กรที่กำลังตั้งท่าจะขับรถออก  

นิ้วแพรลูบวนที่หัวนมพี่กรเบา ๆ ผ่านผ้า แล้วเลื่อนลงไปต่ำ จับส่วนที่แข็งขึ้นของพี่กรผ่านกางเกง

“พี่กร... หนู... หนูทนไม่ไหวแล้วค่ะ”  

เสียงแพรสั่นเครือ หอบถี่ หน้าแดงก่ำจนน้ำตาคลอ  

“ช่วยหนูด้วยนะคะ....”

พี่กรชะงักค้าง มือที่จับพวงมาลัยเกร็งแน่น  

เขาหันมามองแพร เห็นหน้าแดง หายใจหอบ มือที่กำลังลูบไล้ตัวพี่กรไม่หยุด  

เขากลืนน้ำลายลงคอแรง ๆ แล้วพูดเสียงแหบพร่า  

“แพร... หนูถูกใส่ยาจริง ๆ ใช่ไหมครับ พี่พาไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า พี่ไม่อยาก—”

แต่แพรส่ายหน้าแรง ๆ แล้วโน้มตัวเข้าไปจูบปากพี่กรทันที  

จูบลึก จูบหิวกระหาย ลิ้นสอดเข้าไปพันกับลิ้นพี่กรอย่างไม่ยั้ง  

มือแพรเลื่อนลงไปปลดเข็มขัดกางเกงพี่กร เปิดซิป แล้วจับส่วนที่แข็งขึงของพี่กรออกมา ลูบไล้ขึ้นลงช้า ๆ แต่แรงขึ้นเรื่อย ๆ

“พี่กร... หนูอยากได้พี่ตอนนี้เลยค่ะ... หนูเสียวมาก... อ๊ะ... ช่วยหนูด้วยนะคะ”

พี่กรครางในลำคอต่ำ ๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด  

พี่กรจับมือแพรที่กำลังลูบไล้ แล้วจูบแพรตอบแรงขึ้น  

แต่พี่กรยังพยายามควบคุมตัวเอง เพราะขับรถอยู่

“แพร... พี่อยากช่วยหนูจริง ๆ ครับ แต่หนูถูกยา พี่ไม่อยากให้หนูทำอะไรตอนไม่รู้ตัว พี่พาไปโรงพยาบาลก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่อยู่ด้วยตลอดเลย”

แต่แพรส่ายหน้า น้ำตาคลอ  

“หนูรู้สึกตัวค่ะ... หนูอยากได้พี่จริง ๆ ไม่ใช่เพราะยา... หนูอยากได้พี่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ... พี่กร... ช่วยหนูด้วยนะคะ”

แพรดึงคอเสื้อพี่กรลงมา จูบพี่กรอีกครั้ง ลึกและแรงกว่าเดิม  

มือแพรเลื่อนลงไปรูดส่วนที่แข็งขึงของพี่กรขึ้นลงเร็วขึ้น  

พี่กรครางในปากแพร หายใจถี่รัว  

สุดท้ายพี่กรก็ยอมแพ้ต่อความต้องการของแพร (และของตัวเอง)  

​พี่กรรีบหักพวงมาลัยจอดรถเข้าข้างทางในที่ลับตาไฟ แสงสีส้มจากเสาไฟถนนที่ส่องเข้ามาในรถเพียงสลัวๆ ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าน่ารุ่มร้อนขึ้นเป็นทวีคูณ 

เขารวบเอวแพรขึ้นมานั่งคร่อมตักบนเบาะคนขับ ความอุ่นร้อนที่สัมผัสกันทำให้เขาแทบคลั่ง

“แพร... พี่จะพาไปห้องพี่ก่อนนะครับ ที่นี่ไม่ปลอดภัย พี่จะทำให้หนูหายเสียวให้หมดเลย... พี่สัญญา”