ตอนที่23
"ฮองเฮากลับมาถึงตำหนักของตน"
ฮองเฮา: ทุเรศเป็ที่สุดข้าไม่เคยเกลียดใครเท่ากับเ้ามาก่อนโจโฉเ้าทำกับข้าเช่นนี้เ้ารนหาที่ตายชัดๆ หลัวชี
นางกำนัล: เ้าค่ะ
ฮองเฮา: เ้าไปกับข้า
นางกำนัล: ไปไหนเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ข้าอยากไปเดินเล่นชมสวนหลังวังสักหน่อย
นางกำนัล: เ้าค่ะ
ฮองเฮา: บรรยากาศดีจัง
นางกำนัล: องค์หญิงพระองค์ไม่กลับตำหนักทั้งคืนพระองค์กับฝ่าา
ฮองเฮา: ไม่ใช่อย่างที่เ้าคิด
นางกำนัล: แล้วเป็แบบไหนกันล่ะเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ไม่มีอะไรทั้งนั้นเ้าจะอยากรู้ไปทำไมกัน
นางกำนัล: แม๋ แม๋องค์หญิงไม่กลับตำหนักทั้งคืนจะไม่ให้หม่อมฉันคิดไปไกลได้ยังไงเ้าค่ะ
ฮองเฮา: เฮ้ย!!!.ข้าเหนื่อยกับเ้าจริง จริง
นางกำนัล: องค์หญิงหม่อมฉันอดสงสัยไม่ได้นิเ้าค่ะ
"และเวลานั้นซุ่นซุยเดินผ่าน"
ฮองเฮา: ซุ่นซุยเ้าจะไปไหน
ซุ่นซุย: กระหม่อมได้ข่าวในวังยุ่งวุ่นวายไปหมด
ฮองเฮา: เ้าเข้าวังมามีเื่อันใด
ซุ่นซุย: ฝ่าาเรียกกระหม่อมเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ
ฮองเฮา: อืม ถ้างั้นเ้าไปเถอะ
ซุ่นซุย: องค์หญิงทรงไม่สบายหรือพ่ะย่ะค่ะ
ฮองเฮา: ข้าสบายดี
ซุ่นซุย: กระหม่อมสังเกตเห็นพระพักตร์พระองค์ไม่สู้ดีนัก
ฮองเฮา: ข้าเหนื่อยนิดหน่อยเ้าไม่ต้องเป็ห่วงข้าหรอกน่า
ซุ่นซุย: เอ่อ คือว่ากระหม่อมไม่ได้เป็ห่วงพระองค์แต่อย่างใดกระหม่อมแค่ถามไถ่ เอ่อ กระหม่อมทูนลาพ่ะย่ะค่ะ
"ซุ่นซุยเคารพฮองเฮาแล้วเดินเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้"
ฮ่องเต้: เ้ามาแล้วรึ ซุ่นซุย
ซุ่นซุย: พ่ะย่ะค่ะฝ่าา ฝ่าามีเื่อันใดให้กระหม่อมรับใช้พ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: เ้านิว่างสะเหลือเกินนะ มีเวลาเหลือจะต้องแวะสวนหลังวังเลยรึเ้าไปพบฮองเฮาทำไมกัน
ซุ่นซุย: เอ่อ คือกระหม่อมบังเอิญเดินผ่านสวนหลังวังพบเจอฮองเฮา พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมแค่แวะทักทายก็เท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ข้ามีงานให้เ้าทำ ข้าจะให้เ้าลงมือฆ่าฮองเฮาเ้าทำได้หรือไม่
ซุ่นซุย: ฝ่าา เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ ถึงให้กระหม่อมฆ่าฮองเฮากระหม่อมทำไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ทำไมรึ.. หรือว่าเ้ามีใจให้กับนางกันแน่คิดว่าข้าดูเ้าไม่ออกเลยรึเมื่อครั้งเกิดโรคระบาดเ้าและข้าไปออกรบฮองเฮาทำแผลให้กับเ้าข้าก็ดูออกว่าเ้ามีใจให้กับนาง
ซุ่นซุย: ฝ่าาไม่ใช่อย่างที่พระองค์คิดพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: แล้วมันเป็แบบไหนกัน
ซุ่นซุย: ไปกันใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าากระหม่อมและองค์หญิงรู้จักกันมานานกระหม่อมแค่แวะทักทายตามประสาคนรู้จัก
ฮ่องเต้: ไม่ใช่ว่าเ้ามีใจให้กับนางั้แ่แรกเริ่มแล้วรึ
ซุ่นซุย: ฝ่าา ถ้าไม่มีเื่อันใดแล้วกระหม่อมขอตัว
ฮ่องเต้: หยุดเดี๋ยวนี้!! เ้ายังไปไหนไม่ได้
ซุ่นซุย: ฝ่าากระหม่อมว่าพระองค์ตาสว่างได้แล้วพ่ะย่ะค่ะพระองค์จะทำร้ายฮองเฮาไปถึงไหนกันถ้าตามศักดิ์ฮองเฮาเป็ลูกพี่ลูกน้องและเป็เครือญาติพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะทำไมพระองค์ถึง้าฆ่าพระนางด้วยอำนาจหรือพ่ะย่ะค่ะอำนาจที่ทำให้พระองค์หน้ามืดตามัวหรือพ่ะย่ะค่ะและทำให้พระองค์ก็มีทิฐิต่อองค์หญิงถ้าไม่มีอะไรแล้วกระหม่อมขอตัว
ฮ่องเต้: นี่ข้าแต่งตั้งเ้าเป็สายลับของข้าไม่ใช่ให้เ้ามาสั่งสอนข้า
"ซุ่นซุยไปพบวี๋เซียนที่ห้องพัก ก๊อก ก๊อก"
วี๋เซียน: ใครมาเคาะประตูกัน
"ก๊อก ก๊อก วี๋เซียนเปิดประตูอย่างเสียงดัง แอ็ก แอ็ก..."
วี๋เซียน: เ้านี่เอง
ซุ่นซุย: เฮ้ย!! วันนี้ฝ่าาเรียกข้าเข้าวัง
วี๋เซียน: มีเื่อันใดทำไมเ้าดูไม่สบายใจหนัก
ซุ่นซุย: ฝ่าาสั่งให้ข้า ฆ่าฮองเฮา
วี๋เซียน: อีกแล้วรึวันก่อนพระองค์ก็สั่งให้ข้าไปทำร้ายฮองเฮาเช่นกัน
ซุ่นซุย: ข้าว่าไปกันใหญ่แล้ว
วี๋เซียน: ใช่ข้าก็คิดเช่นเ้า
ซุ่นซุย: ข้าจะทำให้ฮ่องเต้เปลี่ยนพระทัยยังไงดี
"แต่ความเป็จริงแล้วฮ่องเต้ไม่ได้้าจะฆ่าฮองเฮาเพื่อไม่ให้ฮองเฮาได้รับอันตรายพระองค์ทรงทำให้พระสนมทรงวางพระทัยแผนการของฮ่องเต้เกินคาดเดา"
พระสนมรูอี้: ฟางฟาง
นางกำนัล: เ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: ข้าจะไปพบท่านพ่อ
"จวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายอู๋อี้เทียน"
คนรับใช้: พระสนมเชิญ
พระสนมรูอี้: ท่านพ่อข้าอยู่ที่ใด
คนรับใช้: เชิญพระสนม
พระสนมรูอี้: ท่านพ่อ
อู๋อี้เทียน: ข้าได้ยินมาว่าในวังเกิดเื่วุ่นวาย
พระสนมรูอี้: ท่านพ่อ หม่อมฉัน้าสั่งฆ่าฮองเฮา
อู๋อี้เทียน: เฮ้ย..ลูกพ่อเ้าเชื้อไม่ทิ้งแถวจริง จริงถ้าเ้า้าข้าจะสั่งคนของข้าไปจัดการเ้าไม่ต้องเป็ห่วง ข้าจะจัดการทุกอย่าง อย่างที่เ้า้า
พระสนมรูอี้: ท่านพ่อวันพรุ่งฮองเฮาจะเสด็จออกนอกวังกับฝ่าาเราใช้่เวลาและจังหวะนั้นจับตัวนาง
อู๋อี้เทียน: เ้ามีแผนถึงเพียงนี้คงไม่ต้องถึงมือข้าแล้วกระมัง
พระสนมรูอี้: ท่านพ่อ
อู๋อี้เทียน: เอาละข้าว่าเ้ากลับวังไปเถอะ
พระสนมรูอี้: ลูกลาท่านพ่อ
อู๋อี้เทียน: เฮ้ย..หาเื่ปวดหัวมาให้ข้าไม่เว้นแต่ละวัน
"อู๋อี้เทียนถอนหายใจเฮือกใหญ่"
ฮองเฮา: ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วพระสนมคงอยู่ไม่หยุดอยู่นิ่งฮ่องเต้คงหาทางทำอะไรสักอย่างจะว่าไปแล้วเื่ทั้งหมดยังไงก็ต้องถูกโยงมาที่ข้าถ้าที่นี่มีกล้องวงจรปิดก็ดีนะสิจะได้มีหลักฐานไว้หมัดตัวพระสนมแต่สำหรับที่นี่ไม่มีกล้องเลยแบบนี้ข้าจะหาหลักฐานยังไงดีและให้พระสนมพูดความจริงได้ยังไง เฮ้ย..!!
"รุ่งเช้าฮ่องเต้และฮองเฮาเสด็จเยี่ยมประชาชนแต่ทั้งสองไม่มีผู้ติดตามมีแค่องครักษ์เท่านั้น"
อู๋อี้เทียน: เรียกอี้ทรงมาพบข้าขอรับนายท่าน
อี้ทรง: ท่านพ่ออยากพบข้า
อู๋อี้เทียน: เ้ามาก็ดีแล้วข้ามีเื่ให้เ้าไปจัดการ วันนี้ฮองเฮาและฮ่องเต้ออกเยี่ยมประชาชนเ้าไปจัดการให้ข้า แค่ฮองเฮาเท่านั้น
อี้ทรง: แต่ท่านพ่อฮ่องเต้ก็อยู่กับฮองเฮาจะไม่เกิดเื่บานปลายไปกันใหญ่รึท่านพ่อ
อู๋อี้เทียน: ไอ้ลูกโง่เ้าจะให้มันจำได้ขนาดนั้นเลยรึผ้าปิดหน้าเ้าไม่มีรึไง
อี้ทรง: ออ ท่านพ่อข้าพึ่งนึกออก
อู๋อี้เทียน: แบบนี้ข้าจะวางใจได้เช่นไรกัน
อี้ทรง: ท่านพ่อท่านไม่ต้องห่วงข้า ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน
"แต่แล้วเกิดเหตุไม่คาดคิดระหว่างทางที่เดินอยู่นั้นมีกลุ่มโจรหนึ่งกลุ่มกำลังลงมือทำร้ายฮองเฮาแต่ไม่ใช่เื่ง่ายที่จะทำร้ายฮองเฮาได้"
ฮ่องเต้: ระวังน้องหญิง
"ฮ่องเต้จับแขนฮองเฮาไว้ทั้งสองต่างต่อสู้กับโจรกันอย่างกับเป็คู่หู"
ฮองเฮา: วี๋เซียนระวัง
"ทันใดนั้นอี้ทรงถือโอกาสเผลอลักพาตัวฮองเฮาไปได้"
ฮองเฮา: ปล่อยนะโว้ย ปล่อย เสียงหัวเราะอย่างกับมารร้าย
อี้ทรง: ฮ่า ฮ่า เ้าว่าใคร
ฮองเฮา: ก็ว่าเ้ายังไงล่ะ
อี้ทรง: นังตัวดีฮองเฮาก็ฮองเฮาเถอะวะ
"อี้ทรงแบกฮองเฮาไปยังสถานที่ ที่ลับห้องเก็บของกลางป่าเขาอี้ทรงได้จัดเตรียมไว้หุบปากได้แล้วน่า ฝ่ามือใหญ่ตบเข้าที่ใบหน้าอันขาว ขาวของฮองเฮา เปี๊ยะ!!..
ฮองเฮา: โอ๊ย!!..ไอ้บ้าเอ่ยนี่เ้ากล้าลงไม้ลงมือกับข้ารึขนาดบิดามารดาข้ายังไม่เคยลงมือกับข้าเช่นนี้เ้าบังอาจนัก
"อี้ทรงไม่ทันระวังฮองเฮาจับแขนอี้ทรงหมุนไปด้านหลังปลายเท้าฮองเฮาแตะเข้าที่ขาพับอี้ทรงและอี้ทรงก็ล้มลงคุกเข่ากับพื้นมีดที่ฮองเฮาพบติดตัวมาตลอดฮองเฮาดึงมีดออกมาจากขามีดได้เวี่ยงไปที่คออี้ทรง"
ฮองเฮา: เ้าคิดว่าเ้าเป็ใครกันถึงบังอาจกล้าตบหน้าข้า
"หลังจากนั้นฮองเฮานำมีดวางลงกับพื้นจับอี้ทรงเวี่ยงไปผนังต่อยข้างซ้ายต่อยข้างขวาไม่หยุดกำปั้นชกไปที่หน้าท้องจนกระอักเืออกมา "
ฮองเฮา: เ้ากล้าทำร้ายข้า ข้าจะทำให้เ้าทรมานเจี่ยนตาย
"จากนั้นฮองเฮานำอี้ทรงผูกไว้ที่ไม้กระดานนอนราบมัดมือปิดตานำผ้ามาอุดปากอี้ทรงไว้และนำน้ำแขวนไว้บนเสาเจาะรูให้น้ำไหลหยดลงใส่หน้าอี้ทรงทำไมถึงทรงเลือกใช้วิธีนี้เพราะวิธีนี้จะทำให้ประสาทััและการรับรู้ของอี้ทรงพูดความจริงออกมาว่าใคร้าสั่งฆ่าฮองเฮา"
ฮองเฮา: บอกข้ามาใครเป็คนสั่งเ้ามา
อี้ทรง: ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ฮองเฮา: เ้าจะบอกข้าหรือไม่บอก
"อาการอี้ทรงเริ่มหนักขึ้นตัวสั่น พูจาเหลวไหลแต่สิ่งที่พูดออกมานั้นเป็ความจริงนี่คือวิธีที่้ารู้ว่านักโทษพูดจริงหรือเท็จ"
อี้ทรง: ท่านพ่อข้า
ฮองเฮา: ใครเป็คนสั่งเ้า
อี้ทรง: ท่านพ่อข้า
ฮองเฮา: อู๋อี้เทียน
"จากนั้นฮองเฮาจับอี้ทรงกลับวังหลวงเพื่อจะได้หาความจริงและลงโทษคนที่สั่งฆ่าฮองเฮา"
ฮองเฮา: ทหาร
ทหาร: ฮองเฮา
ฮองเฮา: เ้านำคนผู้นี้ไปขังไว้ภายในคุกใต้ดินข้ามใครเข้าออกเป็อันขาด
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
คนรับใช้: นายท่านขอรับนายท่าน คุณชายขอรับ
อู๋อี้เทียน: อะไรของเ้า
คนรับใช้: คุณชายโดนฮองเฮาจับตัวไปแล้วขอรับตอนนี้อยู่ที่คุกใต้ดินของวังหลวงขอรับ
อู๋อี้เทียน: บ้าเอ่ยข้าสั่งอะไรไปไม่ได้เื่สักอย่าง
ฮ่องเต้: วี๋เซียนเรียกซุ่นซุยมาพบข้า
วี๋เซียน: พ่ะย่ะค่ะฝ่าา
ฮ่องเต้: เ้าไปจวนอู๋อี้เทียนและนำตัวมาไต่สวน
ซุ่นซุย: พ่ะย่ะค่ะ
"จวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายอู๋อี้เทียน ซุ่นซุยปะทะกับผู้คุ้มกันเพื่อชิงตัวอู๋อี้เทียน นำตัวไป
ทหาร: ขอรับ
"คุกใต้ดิน"
อี้ทรง: ท่านพ่อ ท่านพ่อช่วยข้าด้วย
อู๋อี้เทียน: เ้าเห็นสภาพข้าบ้างไหม
อี้ทรง: ข้า ท่านพ่อข้าไม่อยากตาย ข้ายังไม่อยากตาย หือ หือ..
"อู๋อี้เทียนได้แค่นั่งเงียบและใช้ความคิด ตำหนักพระสนม"
นางกำนัล: พระสนมเ้าค่ะเกิดเื่ใหญ่แล้วเ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: มีเื่อันใดกัน
นางกำนัล: ท่านพ่อของพระองค์เ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: เ้ารีบบอกข้ามามีเื่อันใด
นางกำนัล: ท่านพ่อของท่านเ้าค่ะถูกขังที่คุกใต้ดินเ้าค่ะ เออ คุณชายของพระองค์ด้วยเ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: ไม่จริง!!..เป็ไปไม่ได้ ท่านพ่อ
นางกำนัล: พรุ่งนี้ฮองเฮาจะไต่สวนเ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: ไม่ได้การแล้วข้าต้องไปเข้าเฝ้าฝ่าา
ขันที: ฝ่าาพระสนมขอเข้าเฝ้าเชิญ...
พระสนมรูอี้: ฝ่าาพระองค์ช่วยท่านพ่อของหม่อมฉันด้วยเพฮ่า
ฮ่องเต้: ข้าบอกเ้าแล้วใช่หรือไม่ว่าไม่ให้ทำอะไรเกินเลยนอกจากฟังคำสั่งข้าแต่เ้าก็ไม่ฟังข้าๆก็จนปัญญาครั้งนี้ป็นเื่ใหญ่หลวงนักถึงแก่ชีวิตข้าช่วยเ้าไม่ได้วันพรุ่งฮองเฮาเป็คนไต่สวนคดีนี้
พระสนมรูอี้: ฝ่าาพระองค์บอกจะปกป้องหม่อมฉันไม่ใช่รึเพฮ่านั่นท่านพ่อหม่อมฉันนะเพฮ่า
ฮ่องเต้: ทหารพาพระสนมออกไปห้ามให้นางออกจากตำหนักจนกว่าข้าจะอนุญาต
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
โปรดติดตามตอนต่อไป.....
3K
