Dream House บ้านในฝัน

    บทที่ 2

            ห้องนั่งเล่น

            “เจนชุน พวกมึงชนะรึเปล่า” (เดย์)

            “ฉันชนะ”(เจน)

            “ผมผมแพ้” (ชุน)

            “ไอชุนมึงสัสเอ้ย” (ซัน)

            “นี่เท่ากับเราแพ้2 แม่งเอ้ย” (มาร์ค)

            ทั้งสามเกมพวกเขาชนะแค่เกมเดียวเพราะคนที่ลงเล่นในแต่ละเกมต่างคนต่างก็ไม่ถนัด ยิ่งมาร์คทั้งไม่ถนัดเดินกุบกับและต้องเล่นด้วยความกลัวกับความกดดันจากเพื่อนร่วมทีมทำให้แพ้สวนของชุนนั้นของกับดวง แต่ในเกมของเจนต้องใช้ความคิด ซึ่งเจนก็เล่นเกมนั้นออกมาได้ดี

             

            “ต่อไปเป็๲เกมเหี้ยไรอีกไม่รู้”(เดย์)

            “ไม่น่าเข้ามาบ้านหลังนี้เลย”(ซัน)

            “มึงนั่นแหละซันอยากเข้ามาท้าบ้านหลังนี้นักเป็๲ไง” (เดย์)

            “ใครจะรู้ว่ะว่ามีคนอยู่”(ซัน)

            “สะเพร่า”(เดย์)

            “แล้วทำไมมึงไม่ช่วยกูเช็คล่ะไอสัสเอะอะโทษแต่คนอื่น” (ซัน)

            “พวกพี่2 คนเลิกทะเลาะสักทีเถอะ แม่ง” (มาร์ค)

            “มึงไอ้มาร์คไอสัสทำไมเมื่อกี้มึงไม่ตั้งใจเล่นว่ะ” (ซัน)

            “พี่ผมก็ตั้งใจป่ะแต่ผมเล่นไม่เป็๲ เดินได้เท่านั้นก็ดีไหมว่ะ” (มาร์ค)

            “อย่างนั้นดีเหรอว่ะ”(เดย์)

            “แล้วทำไมพวกพี่มึงไม่เล่นเองโยนมาให้กูเล่นทำไม” (มาร์ค)

            “นี่มึง”(ซัน)

            ซันเดย์ มาร์ค ต่างคนก็ต่างทะเลาะต่างโทษกันเพราะทีมแพ้ไป 2 แล้ว ความเครียดเริ่มสะสมปะปนกับความกลัว ความเป็๲ทีมเริ่มไม่ดี จริง ๆก็ไม่ดี๻ั้๹แ๻่ต้นฮยู่แล้วเพราะมีแต่คนใจร้อน และไม่ฟังความคิดเห็นของคนอื่น

             

            “หยุดตีกันสักที”(เจน)

            “พี่เจนไม่ต้องห้ามหรอกปล่อ-”

            “กูบอกให้หยุด”(ยุทธ)

            สิ้นเสียงของยุทธทั้งสามคนก็หยุด เพราะเหมือนมีใครมาจับตัวพวกเขาทั้งสามไว้

            “เอาล่ะมาเล่นเกมส์ต่อไป ที่ผนังตรงนี้จะมีภาพสัตว์นักล่า ให้พวกแกหาภาพซึ่งภาพจะซ่อนไว้ในบ้านหลังนี้ หาให้เจอ อีก 5 ชั่วโมงเกมส์นี้จะจบ ถ้าทำไม่ได้ภายในเวลา5 ชั่วโมงถือว่าพวกแกแพ้ อ้อ ภาพทั้งหมดมี 10 ภาพ หากให้เจอล่ะ ฉันไปก่อน” (ยุทธ)

            พูดจบยุทธก็เดินออกจากห้องไปทันทีปล่อยให้ทั้งห้าคนได้ใช้ความคิดและแบ่งหน้าที่เล่นเกมต่อไปซึ่งเกมนี้เป็๞เกมที่ง่ายมากสำหรับพวกเขาทั้งห้าคนกับบ้านหลังนี้

             

            “บ้านตั้งกว้างจะหาเจอหมดเหรอว่ะ”(เดย์)

            “ต้องแยกกันหา”(ชุน)

            “ถ้าอย่างนั้นฉันไปกับชะ-”(เจน)

            “เจนไปกับฉัน”(ซัน)

            “แต่-”(เจน)

            “เอาตามนี้แหละ”(เดย์)

            “เดี๋ยวฉันกับเจนจะขึ้นไปหาชั้น2 ส่วนพวกมึงก็หาชั้นนี้ ไปเจน” (ซัน)

            “...”(เจน)

            “เจนไป”(ซัน)

            พูดจบซันก็ลากเจนไปเจนที่เหมือนจะรู้ตัวว่าจะโดนอะไร ก็พยายามแกะมือซันที่จับแขนตนไว้แต่พยายามแกะเท่าไหรก็แกะไม่ออก

             

            10 นาที ผ่านไป

            ชั้น2 (ห้องนอน วัน)

            “โอ๊ยนายจะทำอะไร” (เจน)

            “ก็ทำอะไรที่สนุกไง”(ซัน)

            “ถอยไปนี่ไม่ใช่เวลานะ” (เจน)

            “แหม่มามะ” (ซัน)

            “ถอยไป”(เจน)

            “อย่าเล่นตัวหน่อยเลยของเคยๆ” (ซัน)

            “ไอ้เหี้ยซันปล่อยกู” (เจน)

            “ไอเหี้ยเลยเหรอ”(ซัน)

            “เอออย่างมึงอ-” (เจน)

            เพี้ย

            “หุบปากกูจะเxดมึง” (ซัน)

            “ไอเหี้ยกูบอกให้ปล่อยไงปล่อย!!” (เจน)

             

            “โอ๊ย! ใครถีบกูว่ะ” (ซัน)

            “พี่เจนเป็๲ไงบ้าง”

            “มึงนี่เองไอตุ๊ดกล้าดีนะมึง” (ซัน)

            “หยุดได้แล้วไอซันไอ้เหี้ยพวกกูหาภาพกันมึงแม่งทำเหี้ยอะไรอยู่ว่ะ” (เดย์)

            “ก็กูเงี่ยนมึงจะให้กูทำไง” (ซัน)

            “ไอ้สัสแล้วมันใช่เวลาไหมไอเหี้ยจะตายห่ากันหมดยังมีหน้ามาเงี่ยน” (เดย์)

            เดย์กับชุนที่กำลังหาภาพกันอยู่นั้นได้ยินเสียงของเจนเลยวิ่งมาดูและก็เห็นว่าซันกำลังค่อมเจน กับสภาพเจนที่เสื้อผ้าหลุดหลุ่ยชุนที่เห็นแบบนั้นเลยถีบซันออกจากตัวเจน และหาเจนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่และพาเจนไปห้องอื่นส่วนเดย์ก็ยืนขวางห้ามซันและต่อว่าซัน

            ชั้น2 ห้องหนังสือ

            “พี่เจนเป็๞อะไรไหม”(ชุน)

            “ไม่แต่ก็เกือบไปแล้ว” (เจน)

            “หน้าพี่แดงเป็๞รอยมือเลย”(ชุน)

            “ไม่เป็๲ไรแค่นี้เอง หนักกว่าพี่ก็เจอมา” (เจน)

            “หมายความว่าไงอะ”(ชุน)

            “ไปหาภาพต่อเถอะ”(เจน)

             

            “พี่เจนเกิดอะไรขึ้นกับพี่กันแน่นะหรือว่าก่อนที่เราจะเข้ามาทีมนี้พี่เจนอาจจะ มีความเป็๲ไปได้แหะขนาดเรายังโดนกระทืบและโดน อ่าอย่าไปนึกถึง จะอ้วก” (ชุน)

             

            2ชั่วโมงผ่านไป

            ห้องนั่งเล่น

            “2  ชั่วโมงกว่า หาเจอแค่ 4 ภาพเอง ทำไงดีว่ะ” (มาร์ค)

            “มีคนเอาภาพไปซ่อนรึเปล่า”(ซัน)

            “หรือว่าพี่ซันเป็๲คนเอาภาพไปซ่อนเพราะมีแค่พี่ซันที่ชอบแยกตัว แล้วยังชอบถ่วงเวลาหาภาพอีก” (มาร์ค)

            “ไอ้ซันมันเป็๞น้องกูมันจะทำอย่างนั้นไปทำไมว่ะ” (เดย์)

            “ผมก็ไม่รู้แต่พี่ซันโคตรทำตัวน่าสงสัย” (มาร์ค)

            มาร์คพูดไปอย่างที่คิดเพราะคนอื่นๆ ต่างก็หาภาพ แต่มีคนหนึ่งที่ไม่ช่วยหาภาพแถมทำตัวถ่วงเวลาคนอื่นหาภาพ มันเลยล้าช้าไปหมดภาพก็หาไม่เจอเหมือนมีคนไปซ่อนไว้

             

            ชั้น2 ห้องเก็บของ

            “เอามาซ่อนไว้ในนี้คงไม่มีใครมาหาเจอหรอกมั่ง”

             

            2ชั่วโมงผ่านไป

            “ยังอีกครึ่งชั่วโมงหาเจอแค่ 6 ภาพ แม่งเอ้ย” (เดย์)

            “พี่ผมเจออีก2 ที่ห้องน้ำชั้น 2” (มาร์ค)

            “เอามาวางเลย”(เดย์)

            “เท่ากับตอนนี้ขาดอีก2”(ชุน)

            “อยู่ไหนว่ะ หากันทั่วทุกห้อง” (มาร์ค)

            “หรือจะมีคนเอาภาพไปซ่อน” (เจน)

            “พี่ซัน/ไอซัน” (มาร์ค/เดย์)

            “อะไร” (ซัน)

            “มึงรึเปล่าที่เอาภาพไปซ่อน” (เดย์)

            “กูจะซ่อนทำเหี้ยอะไรว่ะไอสัส” (ซัน)

            “แต่มึงเป็๞คนเดียวที่หาภาพไม่เจอ” (เดย์)

            “ก็กูหาไม่เจอมึงจะให้กูทำไง” (ซัน)

            “ไปหากันต่อเถอะอย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีเวลา” (เจน)

            ภาพที่หาเจอรวมเป็๲8 เหลืออีก 2 กับเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง ถ้าหาเจอครบหมดอาจจะดีกับพวกเขาแต่ถ้าหาไม่เจอเกมต่อไปอาจมีเ๱ื่๵๹เซอร์ไพรส์พวกเขา

            ภาพที่ยังหาไม่เจอกับเวลาแค่นิดเดียวอาจทำให้พวกเขาพลาดจุดใดจุดหนึ่งไปได้ยิ่งร้อนลนเท่าไหร่โอกาสที่หาภาพไม่เจอก็จะสูงขึ้น เพราะภาพนั้นซ่อนอยู่ในที่ที่มิดชิด