(จบ) ตำนานจอมเวทย์วงแหวนที่หก

บทที่ 95:ตัวแทน

กลิ่นคาวเลือดและควันไฟยังคงอบอวลอยู่ในอากาศหลังจบศึกคาราวานเผชิญกับความสูญเสียครั้งใหญ่ มีผู้เสียชีวิตรวมทั้งหมดหกสิบสองคนเป็นชาวบ้านยี่สิบห้าคน และยามคุ้มกันที่พลีชีพในสนามรบอีกจำนวนมาก

กลุ่มนักผจญภัยของคาลีมเองก็สูญเสียคนไปถึงสิบสามคนเนื่องจากพวกเขาเป็นเป้าหมายหลักที่ทหารม้าเข้าโจมตีอย่างหนักเพื่อตัดกำลัง

ท่ามกลางความโศกเศร้า คาลีมและโลคัส ต้องฝืนใจทำหน้าที่สั่งการจัดระเบียบผู้ที่เหลืออยู่และสะสางงานศพ

บัดนี้บารมีของคาลีมพุ่งสูงถึงขีดสุดปาฏิหาริย์แห่งแสงที่เขาแสดงออกมาได้ประทับลงในใจของผู้รอดชีวิตทุกคน

เมื่อเหตุการณ์สงบลง เฮรัค เดินไปที่รถม้าของตนเห็น เอ็ด ยังคงมุดหัวอยู่ใต้ล้อรถ เขาจึงใช้เท้าเตะก้นสารถีเบาๆ

“ออกมาได้แล้วรีบเตรียมรถออกจากที่นี่ซะ”

เอ็ดคลานออกมาด้วยท่าทางลนลานพยักหน้าหงึกหงักพลางยิ้มประจบ สำหรับเอ็ดแล้ว คาลีมอาจดูสง่างามดั่งเทพเจ้าแต่เฮรัคที่สังหารทหารทิ้งเป็นเบือด้วยใบหน้าเรียบเฉยนั้นกลับน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าปีศาจตนใด

ขณะที่เฮรัคกำลังจะก้าวขึ้นรถคาลีมก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา

“ท่านคือ ท่านเจแลนท์ใช่หรือไม่?ขอบคุณท่านมากที่ช่วยพวกเราไว้ หากไม่ใช่เพราะท่านคาราวานคงย่อยยับไปมากกว่านี้”

เฮรัคเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชาพยักหน้าตอบสั้นๆ

“อืม”

เขาสนใจเพียงพลังแสงประหลาดในตัวคาลีมเท่านั้นแต่สำหรับตัวบุคคล เขาไม่อยากผูกมิตรกับคนซื่อตรงจนดูโง่อย่างคาลีมเพราะกลัวว่าจะถูกลากไปซวยเข้าสักวัน เขาจึงปิดประตูรถม้าใส่หน้าทันที

สามชั่วโมงต่อมา

คาราวานเริ่มเคลื่อนขบวนอีกครั้งทว่าไร้ซึ่งเสียงหัวเราะ มีเพียงความเงียบงันและบรรยากาศอันหดหู่

โลคัสนั่งเหม่อลอยอยู่หน้ารถม้าคันนำนึกถึงเพื่อนสนิทที่เสียชีวิตในศึกนี้อย่างอนาถ

“หลังจากเที่ยวนี้ข้าจะกลับชนบทไปใช้ชีวิตสงบสุข...”

คำพูดสุดท้ายของเพื่อนยังดังก้องในหูของเขา

ห้าวันต่อมา

คาราวานก็ลงจากที่ราบสูงสู่ทุ่งราบเบื้องล่างอีฟส์ อดีตผู้บัญชาการอัศวินผู้หยิ่งยโส ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กราวกับสัตว์ป่า

เขาถูกจำกัดน้ำและอาหารเพื่อให้หมดแรงบาดแผลที่แขนและขาถูกทุบทำลายซ้ำๆ ทุกครั้งที่มันเริ่มสมานตัวเพื่อไม่ให้มหัศวินผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขามีโอกาสขัดขืน

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

การเดินทางเป็นไปอย่างราบลื่นภายใต้การคุ้มกันอย่างเข้มงวดของคาลีม

เฮรัคนั่งนิ่งอยู่ภายในรถม้าที่สั่นคลอนไปตามทางเขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคมปราบกว่าเดิม

“เชนหลาน ตรวจสอบข้อมูลร่างกายของข้า”

“รายงานสถานะ: เฮรัคเมอร์ลิน

พละกำลัง 3.9

ความว่องไว 4.0

ความทนทาน 5.5

พลังจิต 12.4

พลังเวทมนต์ คงเหลือ 100%”

เชนหลาน รายงาน

เฮรัคถอนหายใจยาวด้วยความพอใจการฝึกสมาธิเปิดดาวดวงที่เจ็ดเสร็จสมบูรณ์แล้วร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นจากการขัดเกลาด้วยอนุภาคพลังมืด

ตอนนี้เหลือเพียงสามดวงก็จะครบผังเวทแรกสิ่งที่เขากังวลมีเพียงการปรุงยาเลื่อนระดับเป็นศิษย์พ่อมดระดับสาม ซึ่งต้องใช้หัวใจยักษ์หิน ที่หายากยิ่ง

เขาหวังว่าเชนหลานจะช่วยคำนวณหาวัตถุดิบทดแทนได้หากหาของจริงไม่ได้ในอาณาจักรโดริส

เฮรัคหลับตาลงอีกครั้งเพื่อเริ่มการสื่อสารกับดาวดวงที่แปดทว่ากลางดึกคืนหนึ่ง ก่อนจะถึงพรมแดนโดริสเพียงสองสัปดาห์เขากลับลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหันสัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่างจากทิศทางของกรงขังนักโทษ

อีฟส์ยังคงนั่งคอตกอยู่ในกรงแขนขาห้อยต่องแต่งไร้เรี่ยวแรง โดยมี ลิซี่ หญิงสาวนักผจญภัยลูกทีมของคาลีมเฝ้ายามอยู่เพียงลำพัง

ความเงียบงันของค่ำคืนประกอบกับความประมาทที่เห็นว่านักโทษพิการไปแล้วทำให้ลิซี่ไม่ได้ระแวดระวังแม้แต่น้อย เธอไม่รู้เลยว่าดวงตาที่ก้มต่ำของอีฟส์นั้นกลับฉายแววอำมหิตและแรงปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดอย่างแรงกล้า...เขากำลังรอจังหวะสุดท้ายที่จะเดิมพันด้วยทุกสิ่ง