ตอนที่ 12 :การเดินทาง
ณ ห้องรับรอง
“เ้าให้สัญญาเช่นนี้ข้าก็สบายใจจากนี้หลานเทียนเ้าจะต้องแข็งแกร่งจนไม่มีผู้ใดกดขี่ข่มเหงรังแก ทั้งตัวเ้าไป๋เสวี่ย และ หงซาน” หลานเทียนที่ได้ยินเช่นนั้นจากปู่ก็เข้าใจถึงความรักและความเป็ห่วงจากน้ำเสียงของหวังหย่งได้เป็อย่างดีหลานเทียนในตอนนี้ทำเป็นั่งคุกเข่ามือประสานคารวะ
สองมือยังคงกำถุงผ้าไว้แน่นสายตาที่จ้องมองนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นคง อีกสามเดือนหลานเทียนจะต้องลงแข่งประลองยุทธ์จำเป็ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ภายในใจบัดนี้ไร้ซึ่งความลังเลอันใดดุจผาสูงยืนยงตระหง่านง้ำค้ำฟ้า แม้สายลมรุนแรงก็ไม่ไหวเอน
“เมื่อเ้ารับปากแล้ว ข้าก็หมดห่วงข้ากลับก่อนล่ะ หวงเฉินฝากดูแลหลานข้าทีสหาย”หวังหย่งกล่าวพลางลูบหัวหลานก่อนเดินออกจากห้องรับรองทิ้งหลานเทียนยืนอยู่สองบ่าอันแบกด้วยความหวัง บัดนี้หนักอึ้งแม้ร่างกายของผู้อยู่ในระดับนภานั้นจะแบกหินหลายพันชั่งย่อมไม่เป็อันใดแต่แบกความรู้สึกนั้นหนักหนากว่านั้นมากที่ผ่านมาเขาไม่เคยแบกรับความหวังเช่นนี้มาก่อน เนื่องจากพลังปราณนั้นเป็ศูนย์มากว่าสิบสามปี
หวังหย่งก้าวออกจากห้องไปจนลับสายตาหลานเทียนยืนขึ้นพลางเก็บห่อผ้าใส่ห้วงมิติส่วนตัวอย่างระมัดระวัง
“หลานเทียน เราไปกันเถอะวันนี้เ้าจะต้องไปนอกเมือง การฝึกนี้จะช่วยส่งเสริมให้เ้าแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว” หวงเฉินกล่าวพลางยื่นม้วนกระดาษหนึ่งให้กับหลานเทียน
“ภายในนี้เป็แผนที่ของสถานที่หนึ่งที่อันตรายมันเคยเป็เหมืองทอง เมื่อนานมาแล้ว แค่ได้ปิดตัวลงไปเมื่อพันปีก่อนเนื่องจากว่ากันว่ามีสัตว์อสูรอาศัยอยู่ภายในทางอาณาจักรเคยส่งทหารเข้าไปหลายครั้ง ก็ไม่พบอะไรนอกจากสัตว์อสูรชั้นต่ำมากมายข้าคาดว่าพวกสัตว์อสูรเ่าั้จะส่งเสริมให้เ้าพัฒนาตนได้อย่างรวดเร็วการเดินทางนี้เ้าจะต้องไปคนเดียว ฝึกฝนอยู่ที่นั่นจนกว่า จะครบกำหนดสามเดือนนี่คือบทเรียนสุดท้ายของเ้า เอาชีวิตรอดกลับมาจากนี้ข้าคงหมดหน้าที่แล้วความแข็งแกร่งของเ้าตอนนี้ ข้าเองก็ไม่อาจชี้แนะได้ข้าได้ปรึกษากับองค์จักรพรรดิแล้ว”หวงเฉินกล่าวอำลากับหลานเทียนเสร็จก็เดินออกจากห้องรับรองไปเฉกเช่นเดียวกับหวังหย่ง
หลานเทียนยืนตัวตรงประสานมือก่อนโค้งคำนับให้กับหวงเฉินที่เดินจากไปบัดนี้หลานเทียนนั้นในมือยังคงกำม้วนแผนที่ไว้อย่างดี เมื่อคลี่ออกสิ่งที่ปรากฏนั้นเป็แผนที่ของสถานที่บางอย่างที่อยู่ห่างออกไปจากตัวเมืองหลวงถึงห้าพันกิโลเมตรถูกกาด้วยสีแดงอย่างชัดแจ้งมันอยู่ทางทิศตะวันออกของ อาณาจักรสมุทรเหมันต์ซึ่งใกล้กับที่ตั้งของเมืองหมาป่าตะวันออก เพียงแต่หากสังเกตสัญลักษณ์แล้วที่ตั้งของเหมืองทองนั้นต้องอยู่ในหุบเขาที่ห่างจากอาณาจักรเพียงสองร้อยกิโลเมตรเท่านั้นหลานเทียนอ่านแผนที่เสร็จสิ้นก็เก็บเข้าสู่ห้วงมิติทันที
‘ข้า คิดว่าก่อนเดินทางควรไปกล่าวลาองค์จักรพรรดิเสียหน่อย’หลานเทียนที่คิดได้ดังนั้นจึงออกเดินทางไปที่ห้องโถงบัลลังก์ทันทีเมื่อพ้นจากประตูห้องรับรองก็พบองครักษ์ของหลานเทียนยืนรออยู่แล้วหลานเทียนเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นก่อนหน้าเพียงไม่กี่อึดใจหลานเทียนก็มาถึงโถงบัลลังก์เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์แล้วก็แสดงความเคารพทันที
“หลานเทียนมีสิ่งใดก็กล่าวมาไม่จำเป็ต้องมากพิธี” องค์จักรพรรดิตรัส
“ขอประทานอนุญาตให้ข้าออกไปฝึกฝนภายนอกอย่างสันโดษ”หลานเทียนกล่าวขณะที่นั่งคุกเข่าสองมือยังคงประสาน เมื่อกล่าวจบจึงยืนขึ้น
“อืมในเื่นี้เรากับต้าหวงเฉินนั้นได้ปรึกษากันแล้ว หากแต่มีเพียงข้อแม้เดียวเ้าต้องกลับมาให้ทันการประลอง หากจะระบุอย่างชัดเจนนับจากวันนี้เ้ามีเวลาฝึกฝนของเ้าเพียงแปดสิบวันเท่านั้น หาก้าอะไรในจักรวรรดิสมุทรเหมันต์ไม่มีอะไรที่ตรานั่นทำไม่ได้” องค์จักรพรรดิตรัสกับหลานเทียน
“ขอบพระทัยฝ่าาข้าจะกลับมาให้ทันอย่างแน่นอน” หลานเทียนประสานมือค้อมศีรษะลง แสดงถึงการขอบคุณก่อนเดินออกมาจากโถงบัลลังก์ทางองครักษ์ส่วนตัวของหลานเทียนนั้นก็ได้รับรู้เื่ราวที่หลานเทียนคุยในห้องรับรองกับหวงเฉินแล้วจึงมิได้ติดตามหรือไถ่ถามอันใดเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ต่อหลานเทียน
หลานเทียนบัดนี้ได้ออกมาจากพระราชวังของเมืองสมุทรเหมันต์แล้วหากหันหลังให้กับพระราชวังมหาวิหารจะอยู่ทางทิศตะวันตกทางใต้มีตึกแปดเหลี่ยมอยู่เสียงจอแจทำให้รู้ว่าเป็ย่านการค้าแต่ทางทิศตะวันออกนั้นแตกต่างผู้คนพลุกพล่านน้อยกว่าแม้จะมีบ้านเรือนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพระราชวังเนื่องจากเป็ส่วนของหน่วยทหารค่ายกองกำลังหลักของอาณาจักร เมื่อเดินผ่านไปจนสุดทางก็จะพบประตูบานใหญ่แบบเดียวกับที่หลานเทียนนั่งรถม้าผ่านประตูเมืองที่ทางของถนนนั้นทอดไปจนสุดสายตา ข้างทางมีบ้าน โรงนาประปรายส่วนมากจะเป็ไร่นาเกษตรกรรม
“ท่านอาข้า้าไปยังเมืองหมาป่าตะวันออกข้าจะเดินทางไปได้อย่างไรบ้าง”หลานเทียนกล่าวถามทหารที่อยู่หน้าค่ายผู้หนึ่ง
“ง่ายจะตายไปเ้าเพียงมุ่งไปยางทิศตะวันตกด้วยม้า หรือรถม้าก็แล้วแต่เ้าจะสะดวกหรือถ้าจะ้าความรวดเร็วเ้าก็สามารถใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายได้แต่มันมีค่าใช้จ่ายสูง และถูกจำกัดผู้ใช้ไว้เพียง ผู้ที่ถือตราการค้า และ...”ทหารยามกล่าวไม่ทันจบหลานเทียนก็แสดงตราัให้ดูสีหน้าของทหารยามถึงกลับถอดสีเนื้อตัวสั่นเทิ้ม
“ขะ...ข้ายินดีรับใช้เชิญท่านตามข้ามา” ทหารยามโค้งคำนับพลางผายมือไปยังทิศของค่ายกลเคลื่อนย้าย
พื้นที่โดยรอบของค่ายกลเคลื่อนย้ายนั้นรายล้อมไปด้วยทหารที่วางกองกำลังอย่างแ่าเมื่อทหารเ่าั้เห็นหลานเทียนที่มาพร้อมกับตราัก็พร้อมใจทำความเคารพทันที
“เชิญท่านก้าวขึ้นไปบนแท่นเตรียมพร้อมเคลื่อนย้าย” ผู้รักษาประตูกล่าวพลางผายมือ
เมื่อหลานเทียนก้าวขึ้นไปบนแท่นที่มีอักขระค่ายกลจารึกนั้นก็บังเกิดประตูมิติที่เหมือนกับคราวก่อนในลานประลองคัดเลือกเมื่อก้าวผ่านประตูมิตินั้นไอเย็นก็พัดกระทบกับใบหน้าเื้ัประตูมิตินั้นราวกับเป็โลกอีกใบทุกสิ่งถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลนต่างจากเมืองหลวงมากที่นี่ทุกอย่างเงียบสงัดมีทหารยามหลับสนิทอยู่ข้างประตูมิติถึงขนาดหลานเทียนเดินผ่านยังไม่รู้สึกตัว
หลานเทียนใช้ปราณเสริมการเคลื่อนที่ตั้งท่ากระโจนออกไปอย่างรวดเร็วราวกับเหาะเหินไปอย่างรวดเร็วเพียงครึ่งชั่วยามก็ผ่านไปกว่าหลายร้อยกิโลเมตรแล้วไม่นานนักก็ถึงบริเวณที่กาไว้บนแผนที่
‘คงต้องหาที่พักแถวนี้สักหน่อย’หลานเทียนสอดส่ายสายตามองหาพื้นที่เหมาะแก่การพักผ่อนเนื่องจากใช้ปราณเสริมการเคลื่อนไหวเป็เวลากว่าหลายชั่วยามติดต่อกัน ซึ่งเผาผลาญพลังปราณจำนวนไม่น้อยหากเป็ผู้ที่อยู่ในระดับนภานั้นการเดินทางในระยะทางเท่ากันพลังปราณเ่าั้คงถูกเผาผลาญจนหมดเกลี้ยงไปแล้ว
บัดนี้อาทิตย์สนธยารอบข้างเริ่มมืดลงพร้อมอากาศที่เย็นเยียบ เขาลดพลังปราณลงโดยใช้ออกซึ่งเคล็ด เร้นกาย กำบังจิตขั้นที่สาม สลายปราณ ทำให้พลังปราณนั้นลดลงจนเท่ากับระดับปฐีขั้นต่ำเท่านั้นเพื่อให้เหล่าสัตว์อสูรไม่สามารถััถึงตัวตนได้ง่ายนักรวมทั้งป้องกันเหล่าโจรป่าที่อาจจะมีอยู่ในบริเวณโดยรอบ
หลังจากเดินหาอยู่ชั่วครู่ภายในป่าทึบนั้นหลานเทียนก็พบกับต้นไม้ใหญ่ที่ดูแล้วปลอดภัยจึงจัดแจงก่อไฟ ป้องกันสัตว์ป่าทั่วไปเข้ามาใกล้ตอนพักผ่อน แม้สัตว์ป่าทั่วไปนั้นจะไม่สามารถทำอันตรายต่อหลานเทียนได้เลย แต่มันก็จะรบกวนเวลาพักผ่อนไปไม่มากก็น้อยเมื่อไฟลุกโชติ่หลานเทียนก็แผ่ััรับรู้ของตนออกไปจนทั่วบริเวณเพื่อตรวจหาสิ่งอันตราย
ขณะที่แผ่ััออกไปนั้นก็พบกับฝูงหมาป่าที่อยู่ไกลกว่าหนึ่งกิโลเมตรและด้วยระยะห่างนั้นหลานเทียนจึงไม่รู้สึกกังวลใดๆกับพวกมันมากนักทั้งยังไม่ใช่สัตว์อสูรที่แข็งแกร่งกว่ามากหลานเทียนลดการััรับรู้ลงหลงเหลือไว้เพียงสองส่วนเท่านั้น
หลานเทียนหลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหน็ดเหนื่อยตลอดทั้งวันไม่นานก็ผล็อยหลับไปเพียงครึ่งชั่วยามสิ่งแปลกปลอมบางอย่างก็เข้ามาในระยะััหลานเทียนรูปร่างในความมืดนั้นเป็สัตว์สี่ขากว่าหลายสิบตัวล้อมมาจากทุกทิศทุกทางรวมกันกว่ายี่สิบตัวหลานเทียนที่หลับอยู่นั้นเมื่อััถึงก็ลืมตาตื่นขึ้นและนำเกราะมือสวมพร้อมทั้งตั้งท่าเตรียมต่อสู้
พวกมันที่ล้อมนั้นค่อยๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆด้วยความที่เหนื่อยล้ามามากจากการเดินทางไกลดูจากระยะทางนั้นคงใช้เวลาไม่นานมากนักหลานเทียนจึงนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ เคล็ดวิชาเร้นจิตกำบังกาย วิถีที่สี่อันมีใจความว่า
‘วิถีที่สี่ ผสานกายาสิทธิ์’ทำให้ผู้อื่นไม่สามารถรับรู้พลังปราณในตัวของตนเองได้หลีกเร้นการััถึงทุกรูปแบบ ราวกับกลืนหายไปกับสรรพสิ่งรอบตัวสภาวะนี้จะคงอยู่ราว ครึ่งชั่วยามหากแต่มิใช่การอันตรธานหากถูกััเคล็ดวิชานี้จะสลายไปและจะสามารถใช้ออกอีกครั้งในหกชั่วยามหากเป็การปลดด้วยตนเองจะสามารถใช้ออกได้ อีกครั้งและจะสามารถใช้ออกได้อีกในสามชั่วยามข้างหน้า
หลานเทียนร้อนรนอยู่บ้างถึงกระนั้นก็พยายามตั้งสมาธิเพื่อเข้าถึงเคล็ดวิชาวิถีที่สี่ของเร้นจิตกำบังกายระยะห่างเพียงสิบก้าว สัตว์สี่ขาฝูงนี้ที่ล้อมเข้ามาเริ่มสังเกตเห็น เงาของหลานเทียนที่อยู่เื้ัเปลวไฟ
ทันใดนั้นเองหลานเทียนที่บีบคั้นตนเองจนถึงจุดหนึ่งก็สามารถเข้าใจถึงเคล็ดวิชาเร้นจิตกำบังกายวิถีที่สี่จนได้สัตว์สี่ขาที่รายล้อมมาจากทุกทิศนั้นก็หยุดนิ่งไม่ไหวติงก่อนหัวของพวกมันจะหันซ้ายหันขวาราวกับหาอะไรบางสิ่ง และค่อยถอยห่างและจากไป
“ช่างเป็เคล็ดวิชาที่น่ากลัวถึงจะไม่มีแม้ทักษะในการโจมตีแต่กลับ สามารถใช้เพื่อหลบเร้นได้ดีถึงเพียงนี้ขนาดสัตว์ป่ายังไม่อาจััถึงได้”หลานเทียนพึมพำกับตัวเองก่อนแผ่ััสังเกตกลุ่มสัตว์ป่าเ่าั้หันหลังและเดินจากไปหลานเทียนที่อยู่ในสถานะราวกับอันตรธานของเคล็ดวิชานั้นก็ค่อยเอนตัวพักผ่อนพร้อมแบ่งจิตส่วนหนึ่งเพื่อป้องกันตัวเองหลังจากเคล็ดวิชาหมดลง
เวลาล่วงผ่านไปหลานเทียนพักผ่อนอย่างสบายใจเนื่องจากไม่มีสัตว์น้อยใหญ่ใดเข้ามาในระยะแม้แต่ตัวเดียวค่ำคืนค่อยๆ ผ่านไปอย่างช้าๆ จนใกล้รุ่งหลานเทียนก็ได้ตื่นขึ้นพร้อมกลบกองไฟที่ก่อไว้เมื่อคืนทิ้งก่อนจะใช้พลังปราณนั้นเสริมการเคลื่อนไหวและกระโจนไปอย่างรวดเร็ว
ระหว่างข้างทางนั้นยังคงเต็มไปด้วยธรรมชาติมากมายต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจีสัตว์น้อยใหญ่วิ่งผ่านไปมาราวกับมองไม่เห็นแม้หลานเทียนนั้นวิ่งผ่านห่างไปเพียงไม่กี่นิ้วสุ้มเสียงการเคลื่อนไหวนั้นเงียบเชียบราวกับลมพัดบางเบาทิ้งไว้ซึ่งลมปราณอันเป็ธรรมชาติยากแก่การตรวจพบคงมีเพียงผู้ที่อยู่ในระดับที่สูงพอกับ อาจารย์หงไห่ของเขาเท่านั้นที่จะพอััถึงตัวตนของหลานเทียนใน เคล็ดวิชานี้ได้
หลานเทียนที่ออกเดินทางได้กว่าชั่วยามแล้วก็ได้หยุดพักลงที่ริมน้ำตกแห่งหนึ่งอันยิ่งใหญ่ตระการตาน้ำใสไหลเอื่อยมองด้วยตาก็สามารถเห็นทะลุถึงก้นธาร ราวกับกระจกใสสะอาดหมดจดแต่สิ่งที่น่าแปลกคือไม่มีแม้แต่สัตว์น้อยใหญ่เพ่นพ่านทั่วบริเวณ
ด้วยสัญชาติญาณของหลานเทียนเมื่อพบสิ่งประหลาดผิดแผกธรรมชาติเขาเองจึงเพิ่มการระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิมแผ่กระจายจิตััครอบคลุมทั่วทั้งบริเวณเมื่อแผ่ััออกไปกลับพบความจริงน่าประหลาดสัตว์ป่าที่ผ่านไปมานั้นไม่เข้ามากร้ำกรายในระยะสามก้าวจากแหล่งน้ำแม้แต่น้อย
‘ทำไมเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ ถึงไม่กล้าจะเข้ามายังที่แห่งนี้กันราวกับมีรั้วล้อมรอบไว้มิดชิดจากทุกด้าน’หลานเทียนนึกในใจพลางเดินสำรวจดูทั่วทั้งบริเวณรวมถึงแผ่จิตััออกไปก็พบเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด
หลานเทียนเดินย้อนขึ้นไปในทิศทางของยอดน้ำตกที่สูงกว่าหลายสิบเมตรแต่ด้วยพลังกายของหลานเทียนนั้นรวมทั้งพลังปราณที่ฝึกฝนมาอย่างดี เป็เพียงเื่เล็กน้อยราวกับหายใจเมื่อออกแรงปีนขึ้นไปเล็กน้อยไม่นานก็ถึงบนปลายสุดของน้ำตก
เบื้องหน้าของหลานเทียนปรากฏเป็ปากถ้ำที่ทางเข้านั้นที่มีน้ำใสไหลออกมาผ่านรอยแยกขนาดพอดีกับตัวของหลานเทียนด้วยความอยากรู้อยากเห็นหลานเทียนพยายามแผ่จิตััเข้าไปภายในถ้ำนั้นกลับกลายเป็ว่าไม่สามารถทะลวงปากถ้ำเข้าไปได้แม้แต่น้อย
ระยะทางจากปากถ้ำนั้นสู่หลานเทียนห่างกันไม่ถึงสามก้าวแต่หลานเทียนเองก็ไม่สามารถััสิ่งที่อยู่ข้างในได้ โดยปกติแล้วพลังจิตของหลานเทียนนั้นแข็งแกร่งพอที่จะแยกแยะสิ่งต่างๆราวกับมองเห็นด้วยตาเนื้อแม้ระยะทางจะอยู่ห่างจากตัวไปหลายกิโลเมตรหางเพ่งจิตแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับการที่อยู่ตรงหน้าแม้ว่าผู้ที่อยู่ในระดับนภาเช่นหลานเทียนจะสามารถมีััรับรู้ในระยะที่เท่ากันแต่ระดับการจำแนกแยกแยะ และรายละเอียดนั้น หลานเทียนเหนือกว่าหลายขุมแต่ก็ไม่สามารถทะลวงเข้าไปภายในถ้ำอันเป็แหล่งของสายน้ำนี้ได้
ภายในล้วนมืดสนิททั้งยังมีความหนาวเย็นยะเยียบต่างจากภายนอกลิบลับเขาทำได้เพียงใช้มือััเนื่องจากสายตายังไม่ชินกับความมืดมิดภายในถ้ำราวกับสายตาและััของหลานเทียนถูกปิดภายในถ้ำแห่งนี้
ไม่กี่อึดใจก็ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมภายในถ้ำได้สำเร็จภายในถ้ำนั้นมีขนาดไม่ใหญ่เป็ทรงกลมผนังถ้ำนั้นเรียบเนียนเสมือนถูกขัดมาอย่างดีไม่มีร่องรอยการกัดเซาะของน้ำแต่อย่างใดใจกลางมีเพียงก้อนผลึกขนาดเพียงกำปั้น มีลักษณะเป็ก้อนผลึกใสสีส่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมาอย่างน่าพิศวงทั้งยังปล่อยสายน้ำออกมารอบด้านตลอดเวลาแม้จะไม่มากแต่ก็สม่ำเสมอไม่มีวี่แววจะลดน้อยลงไป
‘น้ำทั้งหมดนั้นถูกปลดปล่อยออกมาจากหินก้อนเดียวช่างน่าอัศจรรย์’ เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงลองเอื้อมมือไปัักับผลึกประหลาดนี้บังเกิดแสงฉาบทั่วผืนถ้ำความรู้สึกราวกับจมลงสู่ก้นบึ้งมหาสมุทรแรงกดดันส่งผลให้หายใจลำบากอย่างยิ่ง
“เ้ามนุษย์เอ๋ยเ้าปลุกข้าจากนิทราอันยาวนานเพื่อสิ่งใด” เสียงไพเราะเสนาะหูดังกังวานอยู่ในถ้ำปรากฏภาพเบื้องหน้าเป็อิสตรีนางหนึ่ง ร่างกายเปล่งแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนเฉกเช่นเดียวกันกับผลึกก้อนนั้นรูปร่างหน้าตานางราวกับนางงามผู้เลอโฉมสะโอดสะองแม้นบุรุษเพศผู้ใดจ้องมองคงมิอาจหลงลืมนางไปชั่วกาล
แสงเรืองรองเปล่งออกจากร่างของอิสตรีกึ่งโปร่งใสลดลงอย่างแช่มช้า กลับกลายเป็เส้นแสงอันอ่อนโยนสายหนึ่งที่ส่องสว่างทั่วทุกมุมของถ้ำ
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะปลุกท่านท่านเป็อะไรกันแน่” หลานเทียนลดมือลงจากแสงที่เปล่งออกมาของนาง
“มนุษย์เช่นพวกเ้าไม่รู้จักข้ารึ”นางกล่าวด้วยน้ำเสียงและสายตาที่พร้อมดูแคลนมนุษย์ทุกผู้
“ท่านคือสิ่งใด”หลานเทียนกล่าวถามอย่างสงสัยพลางลดมือที่บังแสงจ้าที่แผ่ออกมาจากร่างของนางลง
“กลิ่นอายของเ้าแตกต่างจากมนุษย์ทุกผู้ที่ข้าพบช่างเป็ตัวประหลาดเสียจริง เหมือนอยู่ตรงหน้าแต่ช่างไกลแสนไกลเหมือนห่างไกลจนสุดสายตากลับสามารถััได้ด้วยมือ อื้ม…ห้วงมิติภายในร่างของเ้าน่าสนใจยิ่งกลิ่นอายแห่งความลึกซึ้งยากแท้หยั่งถึงนี้”นางไม่สนใจคำถามของหลานเทียนแม้แต่น้อยพลางลอยเข้ามาหยุดที่เบื้องหน้าหลานเทียนอย่างแช่มช้า
“จงเอ่ยนามของเ้า เ้าตัวประหลาด”นางกล่าวด้วยสีหน้าที่กลับมาเรียบเฉยอีกครั้งแต่แววตาของหน้าเปลี่ยนเป็ทอประกายอย่างมีเลศนัย
“นามข้า หลานเทียน”หลานเทียนยืนมองไปยังร่างของนางที่ล่องลอยบนอากาศพร้อมสีหน้างุนงง
“ฮึ่ม” นางแค่นเสียงพลันเปลี่ยนน้ำเสียงจริงจังขึ้นหลายส่วน
“นานมาแล้วที่ข้าไม่สามารถรับรู้ถึงตะวันััถึงจันทราเพียงเ้ารับข้าเป็ ภูติรับใช้ข้าก็จะสามารถกลับมามีอิสระเหนือพันธนาการจากผนึกอันน่ารังเกียจเหล่านี้ถึงแม้จะอยู่ภายใต้คำสั่งของเ้า แต่การมองดูเ้าเติบโตจนสิ้นอายุขัยย่อมน่าสนใจกว่าการอยู่ในที่นี้เป็ไหน ๆ”เมื่อความมืดมิดของถ้ำหายไปโดยแสงของนางที่ส่องระเรื่อ จากนั้นสายตาก็พลันมองเห็นอย่างชัดเจนโดยรอบผนังถ้ำที่ราบเรียบผิดธรรมชาติ ปรากฏอักขระสลักลึกไว้ทั่วทุกสารทิศ
“ข้าขอให้เ้าทำตราผนึกิญญานิรันดร์กับข้า”นางกล่าวพลางลดตัวลงจากกลางอากาศสู่ผืนดิน
“หากข้าทำสัญญานั่นท่านจะได้รับสิ่งใดตอบแทน” แม้เป็เื่ที่น่ายินดีที่มีผู้รับใช้ติดตามหากแต่มันง่ายดายจนเกินไปที่จะไม่สูญเสียสิ่งใดเลยนางได้ยินดังนั้นพลันหรี่ตามองอย่างมีเลศนัย และเผยรอยยิ้มบางออกมา
“ในโลกของเ้า มีตราทาสที่ไม่สามารถขัดขืนคำสั่งแต่ก็สามารถลบล้างได้เป็ตราประทับที่สามารถใช้กำลังที่เหนือกว่ามหาศาลสะกดตีตราได้ แต่พลังขอทาสนั้นกลับด้อยลงกว่าหกถึงเจ็ดส่วน หากแต่ตราผนึกิญญานิรันดร์ ไม่สามารถลบล้างได้แม้ร่างจะสลายิญญาก็ติดตามไปจนสูญสิ้นอายุขัยของผู้เป็นายอีกทั้งจำต้องเป็ไปด้วยความยินยอมของทั้งสองฝ่ายทั้งการตีตราและลบล้างมัน”ถึงแม้หลานเทียนจะไม่รู้จักซึ้งซึ่งตราทาสแต่ก็พออนุมานได้ถึงความน่ากลัวของสัญญานายบ่าวเช่นนี้ได้ไม่ยากนัก
300
