ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่198 มือโลหิตสารพัดพิษ

สุดท้ายกริชเพชรก็เดินทางมาถึงปากทางเข้าดินแดนอาณาจักรสุสานนางฟ้า มันตั้งอยู่ในใจกลางหุบเขาขนาดใหญ่ ล้อมรอบไปด้วยเทือกเขารูปทรงกลมคล้ายเขาวงกต มีประตูม่านบาเรียขนาดใหญ่สูงเทียมฟ้า ปิดกั้นทางเข้าไว้จากการสังเกตของชายหนุ่ม พบอสูรจากตระกูลเผ่าต่างๆ มากมายหลั่งไหลนับพันกระจายตั้งเต็นท์อยู่รอบปากหุบเขาวงกต

กริชเพชรใช้พลังจิตอสูรของเขาออกตรวจสอบวัดพลังของคนที่อยู่รอบบริเวณได้ไกลถึงหมื่นวา เล่นเอาชายหนุ่มดีใจจนเนื้อเต้น พลังจิตอสูรระดับเพชรของเขา มันเข้มแข็งและเพอร์เฟคขึ้นมาก แม้ว่าจะอยู่ในขั้นที่หนึ่งก็ตาม

หลังจากนั้นกริชเพชรผนึกพลังจิตอสูรของเขาส่งตัวอ่อนดวงจิตแก่นแท้ระดับราชันย์ ย้ายจากบอลสีฟ้ากลับไปอยู่ในบอลสีเขียว คืนร่างเป็นอสูรวารีน้ำจืด เพื่อสะดวกแก่การเดินทาง ทุกคนในเมืองอสูรพฤกษาต่างรู้ดีว่ากริชเพชรในร่างนี้เป็นชนเผ่าปรุงโอสถ

"พี่โจวก๋วย สุดท้ายท่านก็มา พวกเรารอท่านนานเหลือเกิน.."

เสียงของหญิงสาวดังขึ้นด้านหลัง ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเดินเข้าไป ในบริเวณด้านหน้าม่านบาเรียทางเข้าอาณาจักรสุสาน

นางฟ้า มันเป็นเสียงของเสี้ยวนาบีนั่นเอง คนที่เดินตามนางมาเป็นผู้เฒ่าหนวดขาว ยาวเกือบถึงหน้าอกมือขวาโบกพัดจีนไปมา ส่งยิ้มให้กริชเพชร เขารู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้ คงเป็นท่านผู้อาวุโสเผ่าปรุงยา ปู่ทวดของนางแน่ๆ

"คารวะท่านปู่เสี้ยว.."

กริชเพชรยกมือคารวะชายสูงวัยผู้นั้น ผู้เฒ่ายกยิ้มอย่างเมตตา เหมือนชายหนุ่มจะรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเขายิ่งนัก

"ท่านปู่ นี่คุณชายโจวก๋วยที่มาจากหมู่บ้านซ่อนพยัคฆ์ พวกท่านรู้จักกันหรือไม่.."

หญิงสาวรีบกล่าวแนะนำปู่ทวดของนางให้รู้จักกริชเพชร หญิงสาวได้สรรเสริญเยินยอชายหนุ่มจนเลิศเลอเทียบเท่าปรมาจารย์ปรุงยา จนสร้างความประทับใจให้กับชายชราผู้เป็นปู่ทวด

"ศิษย์หลาน..เจ้าเป็นคนของเผ่าซ่อนพยัคฆ์หรือไม่ หรือเป็นศิษย์สายตรงของปรมาจารย์ปรุงยา.."

เขาถามกริชเพชร เพราะเมื่อท่านผู้เฒ่า สัมผัสว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้มีรังสีกลิ่นกายเฉพาะของ ผู้ฝึกเผ่าปรุงยา จึงรู้สึกสงสัยเล็กน้อยและเริ่มไม่ค่อยแน่ใจว่าเขามาจากหมู่บ้านซ่อนพยัคฆ์

"ท่านปู่ช่างสายตาแหลมคมยิ่งนัก ข้าไม่ได้มาจากหมู่บ้านซ่อนพยัคฆ์ แต่ข้ารับภารกิจจากอาจารย์ปู่ออกท่องเที่ยวหาสมุนไพรตัวหนึ่ง มันเรียกว่าต้นไม้ธิดาแห่งสวรรค์ ข้าจึงด้นดั้นมาจนถึงที่นี่.."

กริชเพชรพูดคลุมเครือกำกวม เขายอมรับว่าไม่ได้มาจากหมู่บ้านซ่อนพยัคฆ์ ซึ่งเป็นสุดยอดหมู่บ้านของชนเผ่าปรุงยาที่เก่งกาจ กลับบอกว่าเขามาจากอาจารย์ปู่ ทำให้ผู้อาวุโสเผ่าปรุงยากับเสี้ยวนาบีเข้าใจผิด คิดว่าเขามาจากปรมาจารย์ปรุงยาผู้ที่ลึกลับ ซึ่งชายหนุ่มก็รู้อยู่แล้วว่าปรมาจารย์ผู้นี้ ได้ตายไปแล้ว ผู้อาวุโสจึงพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ

"เฮ่อๆ ..คนของเผ่าปรุงยาบังอาจยิ่งนัก พวกเราเหล่าอสูรต่างรู้ดีว่าผู้ใดมีกำลังรบเข้มแข็ง ผู้นั้นก็ย่อมครอบครองของวิเศษได้ เผ่าปรุงยามีกำลังสักแค่ไหนเชียว จึงบังอาจครอบครองแผนที่และอัญมณีสีแดงที่ใช้เข้าสุสานนางฟ้า.."

เสียงชายผู้หนึ่งดังขึ้น ขณะที่กริชเพชรกำลังคุยกับผู้เฒ่าเผ่าปรุงยา

"มือโลหิตสารพัดพิษ!! ..."

ปู่ทวดของเสี้ยวนาบีอุทานขึ้น เบิกตากว้างออก ชายชราชุดดำถือไม้เท้าอยู่ในมือ ติดตามด้วยคนชุดดำสองคนที่ถือไม้เท้าสีแดงและสีดำตามหลังเขามา

"พวกเราเผ่าปรุงยา มิเคยมีเรื่องบาดหมางกับเผ่าหมื่นพิษ ทำไม? ท่านกล่าวเยี่ยงนี้เล่า..."

ผู้อาวุโสเสี้ยวแห่งเผ่าปรุงโอสถ สีหน้าไม่ดีเพราะรู้ว่าคนที่มาหาเรื่องนั้น เป็นหัวหน้าเผ่าหมื่นพิษ กายอสูรของเขาอยู่ในระดับราชันย์ขั้นที่สอง และคนผู้นี้เชี่ยวชาญการใช้พิษร้าย ถือว่าเป็นอันดับหนึ่งในดินแดนอสูรพฤกษา

"พวกเจ้าเป็นศัตรูกับข้า ตั้งแต่คนของเจ้าประมูลแผนที่เข้าสุสานและอัญมณีสีแดงนั้นแล้ว

ถ้าพวกเจ้าไม่อยากตาย ก็ส่งแผนที่และอัญมณีนั้นมาให้กับข้าซะดีๆ คนอย่างพวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติที่จะครอบครองมัน.."

กริชเพชรเร่งเร้าพลังตัวอ่อนดวงจิตแก่นแท้ของเขาขึ้นสร้างเกราะบาเรีย ด้วยพลังจิตอสูรที่ผู้อื่นไม่อาจมองเห็นและสัมผัสได้ มันมีความทรงพลังในการป้องกันกว่าเก่าขึ้นเป็นร้อยเท่า ชายหนุ่มแอบตกใจนิดๆ กับการเปลี่ยนแปลงของพลังเขา

'เยดส์เข้..ไม่พูดพร่ำทำเพลงปล่อยพิษออกมาลอบโจมตีเลยหรอ..เล่นแบบนี้เดี๋ยวพ่อจัดให้..ไม่ต้องพูดมาก..เจ็บคอ..'

กริชเพชรสัมผัสได้ถึงละอองที่ไร้กลิ่นไร้สี ถูกส่งออกมาจากร่างกายของคนผู้นี้ มันโจมตีหมายฆ่าพวกเขาทั้งสามแบบไม่

ให้ทันระวังตัว มันช่างชั่วช้าโหดอำมหิตเหลือเกิน ดีที่กริชเพชรจับได้ก่อน เขาจึงเร่งเร้าพลังตัวอ่อนดวงจิตแก่นแท้ห่อหุ้มยาพิษไร้สภาพนั้น เป็นก้อนเท่าลูกกำปั้นในพริบตา แล้วส่งพลังจิตอสูรเหมือนมือทั้งสองข้าง จับปากของมือโลหิตสารพัดพิษแหกออกโดยฉับพลัน จิตสังหารของชายหนุ่ม มันเดือดดาลจนหัวร้อน จึงจัดการคนผู้นี้แบบไม่ต้องพูดตอบโต้มันสักคำ

วาบๆ ๆ!! หมับ!!

"อ๊าาาาาาาาาา!!!? ..ม..ไม่.."

มือโลหิตสารพัดพิษตาเหลือกลาน ร่างกายของเขาเหมือนถูกมือไร้สภาพ จับแหกปากแล้วอัดบางอย่างเข้าไปในร่างกาย ก่อนที่มันจะระเบิดออก เขาตกใจสุดขีด รู้ได้ทันทีว่าสิ่งนั้นเป็นพิษร้าย ที่มันเพิ่งส่งไปจัดการคนทั้งสามแบบไม่ให้ทันตั้งตัว เพราะกลัวอสูรกลุ่มอื่น จะมาแย่งแผนที่และอัญมณีของกริชเพชร จึงชิงลงมือปรับหน้าแบบโหดอำมหิต

ร่างกายของเขาไม่สามารถกระดิกได้เมื่อถูกพลังจิตระดับเพชรของชายหนุ่มล็อคไว้แม้แต่ยาถอนพิษที่อยู่ในถุงนิมิตก็ไม่อาจสั่งออกมาช่วยตัวเองได้ทันท่วงที

ตูม!! ซร๊วส์!!

ในชั่วพริบตาร่างกายของเฒ่ามือโลหิตสารพัดพิษ ก็ถูกยาพิษของตัวเองระเบิดอยู่ภายใน แทรกซึมเข้าไปในตัวแม้ว่าจะฝึกจนร่างกายทนต่อพิษ ไม่มีใครสักคนในแดนอสูรพฤกษาที่จะทำร้ายคนผู้นี้ได้ แต่พิษร้ายที่มันโดนเข้าไป มีพลังมหาศาลใน

การทำลายล้าง เพราะเป็นพิษที่มันค้นคว้าด้วยตัวเองและรับประกันได้เลยว่า ถ้าไม่มียาถอนพิษของมือโลหิตสารพัดพิษ ผู้ที่ถูกพิษนี้ต้องร่างสูญสลายไปเป็นกองเลือดอย่างไม่ต้องสงสัย

และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ร่างกายของอสูรร้ายผู้นี้ ถูกหลอมละลายเป็นกองเลือดเขียวๆ แล้วระเหยเป็นไอไปในพริบตา แม้แต่บอลดวงจิตแก่นแท้ระดับราชันย์ขั้นที่สองของมัน ก็ถูกพิษละลายหายไปเช่นกัน ใครจะรู้ว่าเขาโดนพิษของตัวเองตายแบบโดนหนามยอกเอาหนามบ่ง

"อ้าาาาา..อาจารย์!! .."

เสียงชายชุดดำทั้งสองที่ถือไม้เท้าดำและแดงอุทานขึ้นมาพร้อมกันอย่างตกใจ กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับอาจารย์ของพวกมัน ชายทั้งสองไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเข้าจับต้องกองเลือดนั้น เพราะพวกมันรู้ดีว่าไอระเหยที่กระจายออก มีพิษร้ายแรงขนาดไหน

"บังอาจลอบกัดเล่นงานอาจารย์ข้า พวกเจ้าต้องตาย..ศิษย์พี่ฆ่ามัน.."

ชายชุดดำทั้งสองเป็นศิษย์เอกของมือโลหิตสารพัดพิษ ชำนาญในการใช้อาวุธประเภทไม้เท้า ที่ถูกหล่อหลอมด้วยพิษร้าย

สารพัดชนิด สองพี่น้องสามารถพัฒนากายอสูรขึ้นสู่ระดับราชันย์ขั้นที่หนึ่ง ความสามารถไม่ห่างจากอาจารย์ของมันสักเท่าไหร่ นิสัยอำมหิตทั้งสองซึมซับเพาะบ่ม จากอาจารย์ผู้ชั่วร้ายของมัน จึงเห็นชีวิตของผู้อื่นเป็นผักปลา

ควับ!!

"อสรพิษไม้เท้าคู่.."

สิ้นเสียงคำรามของศิษย์เอกทั้งสองไม้เท้าดำแดงก็พุ่งเข้าจู่โจมกริชเพชร ฉกกัดเหมือนงู ไม้เท้าของคนทั้งสองดุจดังมีชีวิต เหมือนภาพลวงตา มันเคลื่อนไหวเข้าโจมตีกริชเพชรด้วยกระบวนท่าไม้เท้าคู่ ไม้เท้าสีดำพุ่งทะยานฟาดลงกลาง

อากาศดุจงูจงอางสีดําขนาดใหญ่ หมายเข้าฉกกัดลำคอของชายหนุ่ม ไม้เท้าสีแดงเลื้อยมากับดินพุ่งเข้า โจมตีหน้าท้องของกริชเพชร ในเวลาพร้อมเพรียงกัน

"ว้ายยย! .พี่โจวก๋วยระวังด้วย!! .."

เสี้ยวนาบีร้องด้วยความตกใจ การโจมตีของนักรบระดับราชันย์มันช่างเด่นล้ำ คาถาไม้เท้าของคนทั้งสองรวดเร็วดุจฟ้าแลบ สิ้นคำพูดของศิษย์เอกมือโลหิตพิษทั้งสอง ไม้เท้าของมันก็อยู่ห่างจาก กริชเพชรไม่ถึงสองนิ้ว สายตาของผู้อื่นจะเห็นว่ามันใกล้เหลือเกิน จนปัญญาที่ชายหนุ่มรูปหล่อจะหลบทัน

"คาถาง้าวอสูรฟ้าคำรน..."

กริชเพชรไม่ได้หลบการโจมตีของศิษย์รักระดับราชันย์ของมือโลหิตสารพัดพิษ แต่ร่ายคาถาเรียกอาวุธประจำตัวของเขาออกมา

ตั้งแต่ชายหนุ่มเลื่อนระดับกายอสูรของตน ถึงระดับราชันย์ขั้นที่หกซึ่งมันห่างชั้นกับคนเหล่านี้ จนเทียบกันไม่ติดดุจฟ้ากับเหวก็ว่าได้ หัวไม้เท้าทั้งสองที่เข้าจู่โจมในสายตาผู้อื่น คล้ายอสรพิษร้าย แต่ในความรู้สึกของกริชเพชร มันเหมือนผู้เฒ่าชราที่พยายามซุกดุ้นฟืนเข้ากองไฟด้วยกำลังที่อ่อนล้า

สวบ!! สวบ!

"อ๊าาา/อ๊าาาา!!? "

โครม!! โครม!!

ดังนั้นเขาจึงเพียงแต่ใช้ง้าวประจำตัวจ้วงแทงเข้าไปในลำคอของคนทั้งสอง ความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มเหมือนเขาแยกมิติขยับวูบ อสูรร้ายก็หัวทิ่มคะมำเลือดพุ่งกระฉูดออกจากลำคอเหมือนน้ำพุ เลือดกระจายไปกลางอากาศ ทรุดตัวลงนอนตายอย่างกะทันหัน เล่นเอานักรบอสูรที่รายล้อมดูพวกเขาอยู่ ยืนอ้าปากค้างเงียบกริบไปรอบบริเวณ

ควับ!! ควับ!!

กริชเพชรตวัดง้าวในมือ กรีดหน้าอกของคนทั้งสองออก ใช้พลังจิตอสูรของเขา ดูดบอลดวงจิตระดับราชันย์ของมันมาเก็บไว้ในถุงนิมิต เพื่อรีดพลังอสูรของมันช่วยเติมเต็มพลังตัวอ่อนอสูรราชันย์ของเขา

"ฮ่าๆ ๆ!! ..ท่านโจวก๋วยข้านึกว่าท่านจะเก่งกาจเป็นนักปรุงยาระดับเทพเท่านั้น ไม่ยักรู้ว่าท่านยังมีพลังรบล้ำเลิศ การเคลื่อนไหวของท่านเมื่อสักครู่ ท่านคงจะไม่ใช่อสูรระดับที่กิ๊กก๊อกแล้วกระมัง ถ้าข้าดูไม่ผิดกายอสูรของท่านต้องอยู่ในระดับราชันย์อย่างแน่ชัด ข้ามีตาหามีแววไม่ ที่ครั้งก่อนข้าคิดว่าท่านอยู่แค่ระดับอสูรครึ่งเทพเท่านั้น.."

เสียงชายผู้หนึ่งพูดขึ้นดังกังวาน มันคือคนจากตระกูลมินแห่งแดนใต้ คุณชายมินจูนั่นเอง

............................................................................................................................................................................................