ระบบคัดลอกพรสวรรค์ (Your Talent Is Mine) 【จบ】

       เวลานี้เสี่ยวจินกําลังมีความสุขกับการค้นหาสัตว์อสูรระดับสูงในป่าแต่น่าเสียดายที่จำนวนสัตว์ร้ายระดับสูงในพื้นที่แถบนี้นั้นนับวันจะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆมันจึงเป็นเรื่องยากที่จะหาสัตว์อสูรระดับสูงได้พบ

        สำหรับในป่าที่ลึกเข้าไป มันยังไม่มีความกล้าขนาดนั้นสัญชาตญาณของมันบอกมันว่า ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่มันควรเข้าไป

        ในฐานะที่มันเป็นสัตว์อสูรมันย่อมรู้ดีว่าป่าใบไม้โปรยมีกฎเกี่ยวกับระดับความแข็งแกร่งที่เข้มงวดมากแต่ละพื้นที่จะมีสัตว์อสูรระดับสูงครอบครองอยู่แม้แต่กระทั่งมันที่เคยเป็นสัตว์อสูรระดับกลาง มันก็ยังมีอาณาเขตเป็นของตัวเอง

        เมื่อตอนที่มันยังเป็นสัตว์อสูรระดับกลางมีสัตว์อสูรระดับสูงหลายตัวที่พยายามฆ่าล่างเผ่าพันธุ์ของพวกมันแต่สัตว์อสูรพวกนั้นล้วนถูกมันทุบตีจนหนีไป

        เป็นผลให้พื้นที่แถบนี้มีเพียงมันเท่านั้นที่เป็นเจ้าของอาณาเขตขนาดเล็กบริเวณนี้ได้

        อย่างไรก็ตามเรื่องนั้นมันก็ผ่านไปแล้วตอนนี้มันมีความสามารถเพียงพอที่จะฆ่าสัตว์อสูรระดับสูงได้อย่างง่ายดายอาณาเขตของมันจึงขยายใหญ่ขึ้น

        แต่ถึงอย่างนั้นอาณาเขตของมันก็ยังจำกัดพื้นที่อยู่แค่บริเวณนี้เท่านั้นหากเป็นส่วนลึกของป่า มันย่อมไม่มีความกล้ามากพอ

        ลึกเข้าไปในป่านั้นล้วนเป็นอาณาเขตของสัตว์อสูรชั้นยอดหากต้องพบเจอกับสัตว์อสูรเหล่านั้น มันไม่มีทางเลยที่จะสามารถเอาชนะได้ บางทีแม้แต่หลบหนี มันอาจจะทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

        ดังนั้นมันจึงตระเวนอยู่แค่ในบริเวณแถบนี้ถึงแม้จะหาสัตว์อสูรระดับสูงไม่ได้แล้วก็ไม่มีปัญหาอะไร

        อย่างไรก็ตามเย่เทียนก็เคยบอกมันไว้ว่าไม่ต้องรีบร้อนหาสัตว์อสูรระดับสูงแล้วเพราะอีกไม่นานเขาก็จะไปจากที่แห่งนี้ และให้คำสัญญาว่าจะพามันไปด้วย

        ทันใดนั้น

        กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นจากระยะไกล

        “สัตว์อสูรชั้นยอด!!!!”

        แม้ว่าเสี่ยวจินจะไม่เคยเห็นสัตว์อสูรชั้นยอดมาก่อนแต่แค่กลิ่นอายนี้ก็เห็นได้ชัดแล้วว่ามันต้องเป็นสัตว์อสูรชั้นยอดอย่างแน่นอน

        วูบ!

        เสี่ยวจินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อกลับไปหาเย่เทียนโดยเร็วที่สุดมันต้องรีบแจ้งให้เจ้านายของมันรีบหนีออกจากป่าใบไม้โปรย

        ไกลออกไป

        วานรขาวลิงยักษ์มองไปยังเสี่ยวจินราวกับว่าดวงตาของมันสามารถมองทะลุผ่านสิ่งกีดขวางทุกสิ่ง

        มันไม่รู้จักเสี่ยวจิน แต่เสี่ยวจินปรากฏตัวขึ้นในดินแดนของมันเสี่ยวจินสมควรที่จะต้องยอมสยบต่อมัน เพราะหากอีกฝ่ายไม่ยอมจำนนมันก็ต้องกลายเป็นอาหารว่างของมัน

        ตูม!

        วานรขาวยักษ์เริ่มเคลื่อนไหวร่างอันใหญ่โตเมินเฉยต่อต้นไม้ยักษ์ที่ขวางทางอยู่อย่างสิ้นเชิงมันกระโดดได้ไกลหลายพันเมตรในครั้งเดียวความเร็วโดยปกติของมันช้ากว่าเสี่ยวจินเพียงเล็กน้อยแต่ร่างกายขนาดใหญ่ของมันสามารถกระโดดข้ามต้นไม้ขนาดใหญ่ในป่าได้อย่างง่ายดายจึงทำให้มันสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วขึ้นไปอีก

        ตรงกันข้ามกับเสี่ยวจินที่เคลื่อนที่พร้อมกับหลบหลีกต้นไม้ใหญ่มากมายในป่าดังนั้นความเร็วของเสี่ยวจินจึงด้อยกว่าวานรขาวยักษ์

        ผ่านไปเพียงไม่นาน

        วานรขาวยักษ์ก็ปรากฏตัวด้านหลังของเสี่ยวจิน

        เสี่ยวจินมองไปยังร่างใหญ่โตเหมือนภูเขาที่ปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่าสยดสยองออกมาทั่วทั้งร่างของมันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

        ทันใดนั้น มันก็สัมผัสได้ถึงตัวตนของเย่เทียน

        “นายท่าน มาช่วยข้าด้วย!”

        เสี่ยวจินใช้สัมผัสทางจิตสำนึกติดต่อเย่เทียนและเรียกหาเขา

        นี่เป็นสายใยผูกพันระหว่างสัตว์เลี้ยงและเจ้านาย แต่หากระยะทางห่างกันเกินไปทั้งคู่ก็จะไม่สามารถสื่อสารกันได้

        ในเวลานี้เย่เทียนเองก็สังเกตเห็นวานรยักษ์สีขาวแล้วเช่นกัน

        กลิ่นอายอันน่าสยดสยองแผ่กระจายออกไปไกลถึงสิบลี้มันไม่แม้แต่จะปกปิดกลิ่นอายของมันเลยแม้แต่น้อยจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่สังเกตเห็นมัน

        “เสี่ยวจิน!”

        เย่เทียนรู้สึกร้อนใจมาก

        เขาได้ยินเสี่ยวจินร้องขอความช่วยเหลือในหัวด้วยความแข็งแกร่งของเสี่ยวจินมันไม่มีทางที่จะสามารถต้านทานสัตว์อสูรชั้นยอดได้แน่นอน

        เร็ว!

        เร็วอีก!

        ต้องเร็วกว่านี้!

        เย่เทียนวิ่งลัดเลาะผ่านต้นไม้ในป่าอย่างต่อเนื่องในที่สุดก็มาถึงบริเวณที่ไม่ไกลจากเสี่ยวจินนัก

        ในเวลานี้เขาเห็นมือยักษ์ที่แทบบดบังท้องฟ้าของวานรสีขาวจับร่างของเสี่ยวจินอยู่ภายใต้ฝ่ามือนั้น เสี่ยวจินที่อ่อนแอไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่นิดเดียว

        “มันไม่ใช่สัตว์อสูรชั้นยอดธรรมดา!”

        รูม่านตาของเย่เทียนหดแคบลง

        สัตว์อสูรตัวนี้แข็งแกร่งเกินไปมันอาจจะเป็นสัตว์อสูรชั้นยอดระดับกลางหรือสูงกว่านั้น

        ความแข็งแกร่งของเย่เทียนอาจจะสามารถจัดการสัตว์อสูรชั้นยอดที่อ่อนแอได้แต่วานรขาวยักษ์ตัวนี้ เย่เทียนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน

        แต่ถึงอย่างนั้นเย่เทียนก็ยังคงเลือกที่จะลงมือ!

        เสี่ยวจินเป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกของเขาและมันยังช่วยเหลือเขาไว้ไม่น้อยหากแม้แต่เสี่ยวจินเขายังช่วยอะไรไม่ได้ เขาก็ไม่ต่างอะไรกับเศษสวะที่ไร้ประโยชน์

        นอกจากนี้วานรขาวยักษ์ก็ไม่ได้แข็งแกร่งถึงขนาดที่ทำให้เขาสิ้นหวัง

        “ฉันจะต้องช่วยแกออกมาให้ได้!”

        เย่เทียนลงมือทันที

        “พรสวรรค์ด้านความเร็ว เปิด!”

        “พรสวรรค์ด้านพละกําลัง เปิด!”

        “พรสวรรค์ด้านการป้องกัน เปิด!”

        เมื่อเปิดใช้งานพรสวรรค์ทั้งหมด เย่เทียนก็ใช้ทักษะดาบระดับทองแดงออกมา

        ดาบเล่มนี้เย่เทียนไม่ได้แค่โจมตีออกไปอย่างสุดกำลังเท่านั้นแต่เขายังหลอมรวมเข้ากับเจตจำนงแห่งดาบ 2 ส่วนของเขาอีกด้วยเจตจำนงแห่งดาบสองส่วนนี้เป็นหนึ่งในผลลัพธ์ของการฝึกฝนของเย่เทียนในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

        ด้วยเจตจํานงแห่งดาบคมดาบที่ปรากฏขึ้นทำให้อากาศที่ว่างเปล่าเต็มไปด้วยพลังปราณที่แหลมคมราวกับว่ามันสามารถตัดผ่านทุกสรรพสิ่งได้ก็มิปาน

        เส้นแสงดาบสีเขียวเจิดจ้าราวกับดาบแห่งสวรรค์ที่ตัดผ่านท้องฟ้าพุ่งไปยังฝ่ามือของวานรขาวยักษ์

        ตูม!!!!

        ปราณดาบสีเขียวตัดผ่านฝ่ามือของวานรขาวยักษ์ทิ้งร่องรอยขนาดใหญ่บนฝ่ามือของมันเพียงแต่ว่าการโจมตีในครั้งนี้นั้นยังไม่สามารถเจาะทะลวงผิวหนังของวานรขาวยักษ์ได้

        “เสี่ยวจิน หนีเร็ว!”

        เย่เทียนตะโกน

        เสี่ยวจินได้ยินดังนั้นก็เปิดใช้งานพรสวรรค์ด้านความเร็วสูงสุดและพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วในขณะที่เย่เทียนก็รีบตามหลังมันไปติดๆ

        วานรขาวยักษ์โกรธมาก หนอนแมลงชั้นต่ำเหล่านี้กลับกล้าสร้างรอยแผลบนร่างมันหากมันไม่สามารถสังหารแมลงชั้นต่ำได้คงจะเป็นความอัปยศที่สุดในชีวิตของมัน!

        “ตูม!”

        วานรขาวยักษ์ชกหมัดออกไป

        อากาศโดยรอบสั่นสะเทือน ต้นไม้ยักษ์นับไม่ถ้วนแหลกสลายกลายเป็นผุยผงครั้นเย่เทียนสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่พุ่งเข้ามาเขาก็พลิกมือและฟันออกไปด้วยดาบอย่างสุดแรง

        ตูม!

        พลังอันแข็งแกร่งที่ปะทะกันทำให้ร่างของเย่เทียนกระเด็นออกไปโล่พลังปราณของเขาแตกกระจายในทันทีแม้แต่กระดูกทั่วทั้งร่างเขาก็เกิดรอยแตกร้าวมากมาย

        แต่ด้วยพรสวรรค์ในการรักษาระดับสูงสุดอาการบาดเจ็บของเขาพลันฟื้นตัวในทันที

        “เป็นการโจมตีที่ทรงพลังมาก อย่างน้อยก็เกือบ 30 ล้านจิน!”

        เย่เทียนคาดคะเนคร่าวๆ

        ความแข็งแกร่งของร่างกายเขาคือ 200,000 จินด้วยพรสวรรค์ด้านพละกําลัง เขาสามารถเพิ่มพลังได้ถึง 2 ล้านจินและด้วยการทักษะดาบฟาดฟันวายุคราม พลังของเขาจะเพิ่มขึ้นอีก 6 เท่า ซึ่งเทียบเท่ากับ 12 ล้านจินบวกกับพลังปราณพลังของเขา พลังการโจมตีของเขาจะสูงถึง 24 ล้านจินแต่วานรขาวยักษ์ตัวนี้ยังสามารถทำลายการโจมตีของเขาและทำให้เขาบาดเจ็บได้ถึงขั้นนี้ความแข็งแรงของมันต้องเกิน 30 ล้านจินอย่างแน่นอน!

        “ตรวจสอบ!”

        ในพริบตา พรสวรรค์ของวานรขาวยักษ์ก็ปรากฏบนม่านตาของเย่เทียน

        [ประเภท : วานรยักษ์

        พรสวรรค์ทางสายเลือด : ระดับสูงสุด

        พรสวรรค์ด้านพละกําลัง : ระดับเริ่มต้น]

        “บ้าเอ๊ย มันมีพรสวรรค์ทางสายเลือดระดับสูงสุดแถมยังมีพรสวรรค์พิเศษด้านพละกำลังระดับเริ่มต้นอีกด้วย!ยังดีที่วานรยักษ์ตัวนี้ยังเติบโตไม่เต็มที่มิฉะนั้นการโจมตีเพียงครั้งเดียวของมันก็เพียงพอแล้วที่จะฆ่าเราได้แม้แต่พรสวรรค์ในการรักษาระดับสูงสุดก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้!”

        เย่เทียนพึมพำด้วยความประหวั่น

        ต้องหนี!

        เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน

        เดิมทีเขาต้องการที่จะอยู่ในป่าใบไม้โปรยอีกสักระยะหนึ่งแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว

        โชคดีที่ความเร็วของวานรยักษ์ไม่ได้เร็วมากนักเขากับเสี่ยวจินยังมีโอกาสที่จะหนีไปได้

        ตูม ตูม!

        วานรยักษ์ชกหมัดใส่เย่เทียนอีกครั้ง แต่มันไม่ได้จงใจที่จะฆ่าเทียนจริงๆเย่เทียนจึงเพียงแค่บาดเจ็บเท่านั้น และด้วยพรสวรรค์ในการรักษาระดับสูงสุดของเขาเขาจึงสามารถฟื้นตัวได้ทันทีราวกับแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย

        วานรยักษ์ก็ยังคงโจมตีออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าและทุกครั้งเย่เทียนก็รอดชีวิตมาได้

        ด้วยเหตุนี้ ทั้งเย่เทียนและเสี่ยวจินจึงค่อยๆ วิ่งออกไปนอกป่าใบไม้โปรย

        วูบ!

        แสงสว่างปรากฏตรงหน้าเขาเย่เทียนพบว่าเขาและเสี่ยวจินหนีออกจากป่าใบไม้โปรยได้สำเร็จแล้วและด้านนอกก็เป็นพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล