ตอนที่ 4 :การเผชิญหน้า ณศาลาว่าการเขต
เช้าวันต่อมา
ณ ศาลาว่าการเขตอันหยาง
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าสีซีดเพราะผ่านการซักอยู่หลายหนกำลังคุกเข่าบนพื้นขอร้องชายวัยกลางคนซึ่งแต่งตัวคล้ายที่ปรึกษาไว้เคราแพะ
“ใต้เท้า ลูกชายของข้า หลินอี้ ถูกใส่ร้ายเขาเพิ่งมาปฏิบัติหน้าที่เป็วันแรก เขามิรู้ด้วยซ้ำว่าศาลาว่าการเขตเป็อย่างไรศาลาเจิ้นโมถางอยู่ที่ไหนก็มิรู้เช่นกัน เขาจะร่วมมือกับผู้ร้ายไปขโมยอาคมลัทธิเต๋าได้อย่างไร? เขาถูกใส่ร้าย......เขาถูกใส่ร้าย ! "
ชายวัยกลางคนผู้นี้คือซูหวายจื้อ พ่อบุญธรรมของหลินอี้
นับั้แ่มีคนจากศาลาว่าการเขตไปบอกเขาว่าหลินอี้และผู้ร่วมลงมือถูกเนรเทศไปที่ชายแดนเพราะขโมยอาคมลัทธิเต๋าร่างกายของเขาก็ทรุดฮวบลงทันที
เขารู้ว่าหลินอี้ถูกใส่ร้ายเขาจึงรีบเดินทางจากชนบทมายังที่ว่าการเขตเพื่อขอพบหัวหน้าเขตโดยหวังว่าจะปล่อยตัวหลินอี้บุตรชายของเขา
แต่หัวหน้าเขตมิ้าพบเขาดังนั้นเขาจึงให้ที่ปรึกษาจางเชิงฉายจัดการเื่นี้
จางเชิงฉายมองไปที่ซูหวายจื้อด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามแล้วกล่าวอย่างโเี้ว่า
"เ้ารู้ได้อย่างไรว่าหลินอี้เป็ผู้บริสุทธิ์เ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขามิรู้ว่าศาลาเจิ้นโมถางอยู่ที่ใดนอกจากนี้หลักฐานก็แ่า หลินอี้ได้ลงนามคำสารภาพผิดแล้วข้าเห็นแก่เ้าที่เป็ปัญญาชน จงไปให้พ้นเสีย ! "
“ใต้เท้า ! "
ซูหวายจื้อคุกเข่าคลานไปตรงหน้าที่ปรึกษาจางเชิงฉายกอดขาของเขาไว้แล้วขอร้องว่า
"ได้โปรดปล่อยลูกชายของข้าไปเถิดข้ายินดีเป็วัวเป็ควาย......เขามิรู้เื่ด้วยจริง ๆ ! "
"ไสหัวไปเสีย ! "
จางเชิงฉายเตะซูหวายจื้อออกไปเขาตบขากางเกงของตนด้วยความหงุดหงิด กล่าวอย่างโกรธเคือง
"เ้าคนบ้านนอกเ้าทำให้กางเกงข้าแปดเปื้อน เ้ามีปัญญาชดใช้หรือ ? ”
เขาโบกมือขึ้นทันใด “เ้าหน้าที่มาลากตัวไอ้สารเลวนี่ออกไปจากศาลาว่าการ ! ”
"ขอรับ ! "
เ้าหน้าที่หลายคนถือกระบองเข้ามาขณะที่กำลังจะพาตัวซูหวายจื้อออกไปพวกเขาก็เห็นคนสองสามคนเดินเข้ามาจากประตูศาลาว่าการเขต
พวกเขาก็คือหลินอี้ ฟางฉิงเสวี่ยและเ้าหน้าที่ร่างอ้วนกับเ้าหน้าที่ร่างผอม
“ท่านพ่อ ? ”
หลินอี้ผสานความทรงจำของเ้าของเดิมความรู้สึกลึก ๆ ในใจของเขาก็ปะทุขึ้น เขารีบวิ่งไปด้วยดวงตาแดงเรื่อกล่าวด้วยความโกรธว่า "พวกเ้าทำอันใดกัน ? กลั่นแกล้งชาวบ้านกลางวันแสก ๆ บ้านเมืองยังมีกฎหมาย มีขื่อมีแปหรือไม่ ?"
“กฎหมาย ? ”
ที่ปรึกษาจางเชิงฉายมิคาดคิดว่าหลินอี้จะกลับมาดังนั้นเขาจึงมิได้คิดมากเกี่ยวกับเื่นี้ เพียงกล่าวด้วยความเย้ยหยันว่า"ในเขตอันหยาง ข้าก็คือตัวแทนแห่งกฎหมาย ! "
หลินอี้โมโหจากใจขณะที่เขากำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อสั่งสอนผู้คน กลับพบว่าซูหวายจื้อ พ่อบุญธรรมของเขาดึงเขาเอาไว้และกล่าวด้วยความตื่นตระหนกว่า
"หลินอี้ อย่า อย่าลงไม้ลงมือ ! "
ซูหวายจื้อรู้ดีว่าหลินอี้มีความผิดในข้อหาอาชญากรรมอยู่หากเขาถูกตั้งข้อหาทำร้ายที่ปรึกษาอีก พวกเขาอาจรับผลที่ตามมามิได้
หลินอี้เห็นรอยฟกช้ำบนแก้มและหน้าผากของซูหวายจื้อเขาจึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
'สารเลว ! '
หลินอี้แอบสาปแช่งอยู่ในใจ เขาปัดมือของซูหวายจื้อออกแล้วใช้มือที่ถูกล่ามโซ่ไว้ ชกไปที่ใบหน้าของที่ปรึกษาจางเชิงฉายอย่างจัง
ผัวะ !
จางเชิงฉายมิคาดคิดว่าหลินอี้จะกล้าลงมือเช่นนี้จริงๆ หมัดนี้ได้กระแทกหน้าเขาอย่างจังจนมึน
"อ๊าก ! "
จางเชิงฉายถูกต่อยจนมึนงงเขาเอามือซ้ายปิดแก้ม โคนลิ้นกระตุก พ่นฟันซีกหนึ่งพร้อมเืออกมา
ใบหน้าของเขาแดงก่ำเคราแพะสั่นอย่างรุนแรง เขากล่าวอย่างโกรธเคืองว่า
"พวกเ้ายังยืนโง่อะไรอยู่ ? ทุบตีมันให้ตาย ! ! ! ”
ซูหวายจื้อออกมายืนบังด้านหน้าหลินอี้โดยสัญชาตญาณ
“ใครกล้า ! ”
หลินอี้ปลุกจิตใจฝักใฝ่ในวรรณกรรมขึ้นมาพลังงานและจิติญญาของเขาเปล่งจากภายในสู่ภายนอก ดูมีความแข็งแกร่งของบัณฑิตเขาจ้องมองเ้าหน้าที่ในศาลาที่ถือไม้พลองสุยหั่วไว้ด้วยท่าทีเฉยเมย
"เอ่อ ! "
“......”
เ้าหน้าที่ในศาลาทั้งหลายตกตะลึงทันควันพวกเขามิอาจลงมือได้
ที่ปรึกษาจางเชิงฉายดุด่าด้วยความโกรธ "ขยะ พวกเ้ามันขยะทั้งนั้น จะไปกลัวอันใด? ”
เขาก้าวไปข้างหน้าคว้าไม้พลองสุยหั่วจากเ้าหน้าที่ในศาลาคนหนึ่งมา หวังจะทุบหลินอี้ให้ตาย แต่กลับเหลือบเห็นฟางฉิงเสวี่ยเดินเข้ามาทางประตู
“บัณฑิตจากสำนักศึกษา ? ”
หา !
จางเชิงฉายผงะไม้พลองสุยหั่วในมือของเขาหยุดลงทันที
เขาสามารถจัดการกับชีวิตของหลินอี้และซูหวายจื้อได้ตาม้าแม้กระทั่งฆ่าพวกเขาทันทีก็ย่อมได้
แต่ต่อหน้าบัณฑิตจากสำนักศึกษา......ต่อให้เขากินดีหมีหัวใจเสือมาเขาก็มิกล้า !
ฟางฉิงเสวี่ยเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของศาลาว่าการเขตเ้าหน้าที่ร่างอ้วนและเ้าหน้าที่ร่างผอมตามไปอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองคนมองไปที่ไม้พลองสุยหั่วในมือของที่ปรึกษาจางเชิงฉายแอบส่ายหัวเบาๆ......เป็ความหมายว่าเ้าเสร็จแน่
จางเชิงฉายมิได้สนใจ เขาเดาว่าฟางฉิงเสวี่ยมาที่ศาลาว่าการเขตคงเพราะเื่ขโมยอาคมลัทธิเต๋าดังนั้นเขาจึงมิกล้าประมาท
จางเชิงฉายรีบวางไม้พลองสุยหั่วโค้งคำนับฟางฉิงเสวี่ย กล่าวว่า "ข้าน้อย จางเชิงฉายเป็ที่ปรึกษาแห่งศาลาว่าการเขตอันหยาง มิทราบว่าท่านบัณฑิตมีนามว่ากระไร ? ”
ขณะเดียวกัน
ซูหวายจื้อก็ถูกฟางฉิงเสวี่ยดึงดูดเช่นกันจากนั้นจึงกล่าวกับหลินอี้ผู้ถูกล่ามโซ่อยู่ว่า "เสี่ยวอี้ เ้าเห็นหรือไม่นี่คือบัณฑิตที่มีหัวใจแห่งวรรณกรรม หากข้ามีจิตใจฝักใฝ่ในวรรณกรรมเช่นนี้ ข้าคงมิปล่อยให้เ้าถูกใส่ความและพบกับจุดจบเช่นนี้......ข้า ข้าช่างไร้ความสามารถ ! ”
หลินอี้ปลอบโยนว่า"ท่านบัณฑิตผู้นี้มาช่วยล้างมลทินให้แก่ข้า ! ”
"หา ? "
ซูหวายจื้อสงสัยว่าตนได้ยินผิดไปจึงกล่าวว่า "จริงหรือ ? แต่บัดนี้เ้าเป็นักโทษ มีเหตุผลใดที่นางจะช่วยเ้า"
หลินอี้กล่าวว่า "เพราะข้าคือปัญญาชน! "
ซูหวายจื้อถอนหายใจออกมา"เ้ากล่าวว่า เ้าคือปัญญาชน แต่มิมีจิตใจฝักใฝ่ในวรรณกรรม ใครจะคิดว่าเราเป็ปัญญาชนจริงๆ เราเป็เพียงผู้ที่รู้หนังสือเพียงมิกี่คำ อ่านตำราเพียงมิกี่เล่มเท่านั้น ! ”
หลินอี้ยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วกล่าวว่า"ท่านพ่ออย่าได้กังวลใจไป ! "
เขารู้จักนิสัยของพ่อบุญธรรมดีซูหวายจื้อเขาเป็คนค่อนข้างปฏิบัติตามกฎในทุกสิ่ง ไร้การยืดหยุ่นสิ่งนี้ต้องทำเช่นนั้น สิ่งนั้นต้องทำตามแบบนี้......
มิว่าจะกล่าวมากมายแค่ไหนก็มิได้สำคัญปล่อยให้เขาเห็นเองดีกว่า
ฟางฉิงเสวี่ยมองไปที่จางเชิงฉายอย่างเฉยเมยกล่าวอย่างใจเย็นว่า "หัวหน้าเขตซุนของพวกเ้าอยู่ที่ใด ? "
จางเชิงฉายกล่าวอย่างประจบสอพลอ"เรียนท่านบัณฑิต ท่านหัวหน้าเขตมิได้อยู่ที่ศาลาว่าการ หากมีเื่ใด ท่านสามารถบอกกล่าวกับข้าน้อยได้! ”
"เื่เกี่ยวกับการขโมยอาคมลัทธิเต๋าจากศาลาเจิ้นโมถางพวกเรามีความคืบหน้า ได้เบาะแสมามิเลว ประการแรกเราจับหลินอี้ผู้สมรู้ร่วมคิดกับหัวขโมยได้ นอกจากนี้ร่องรอยของหัวขโมยอยู่ระหว่างการสืบสวน ข้าเชื่อว่าอีกมินานเราจะสามารถจับหัวขโมยและนำอาคมลัทธิเต๋ากลับคืนมาได้โดยเร็ว”
ฟางฉิงเสวี่ยมองไปที่จางเชิงฉายกล่าวว่า “หัวหน้าเขตซุนมิได้อยู่ที่ศาลาว่าการเขตแล้วขุนนางระดับเจ็ดประจำศาลาว่าการเขตคือผู้ใด ? ”
ในฐานะขุนนางของต้าเหยียน เมื่อเขาเข้ารับตำแหน่งอย่างเป็ทางการจากสถานศักดิ์สิทธิ์แคว้นเจิ้นแล้วจิติญญาทางวรรณกรรมจะลดลง แต่ก็ยังสามารถวรรณกรรมเพิ่มเติมได้
"เอ่อ……"
จางเชิงฉายตกตะลึงแล้วกล่าวด้วยความเย้ยหยันว่า"บางทีอาจเพราะหัวหน้าเขตเพิ่งกลับมาจะว่าไปท่านบัณฑิตประสบความสำเร็จั้แ่อายุยังน้อย ฝึกฝนจิติญญาทางวรรณกรรมได้สำเร็จอนาคตช่างก้าวไกล ! "
ฟางฉิงเสวี่ยมิมีความรู้สึกใด ๆต่อคำเยินยอเช่นนี้ นางกล่าวอย่างเฉยเมยว่า "ไปแจ้งต่อหัวหน้าเขตซุนบอกว่าฟางฉิงเสวี่ยจากสำนักศึกษาผิงโจวเดินทางมาเยี่ยม เื่คดีของหลินอี้ ! "
"ขอรับ ! "
จางเชิงฉายพยักหน้า แต่วินาทีต่อมาก็ได้สติกลับคืนสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที "หืม ? ฟาง......ฟางฉิงเสวี่ย ? "
ตูม !
สมองของจางเชิงฉายดูมึนงงไปชั่วขณะร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างช่วยมิได้
นางคือฮุ่ยหยวนที่ผ่านการสอบฮุ่ยซื่อเมื่อปีที่แล้วนางคืออัจฉริยะทางวรรณกรรมที่แม้แต่ใต้เท้าโจวมู่ก็ต้องปฏิบัติด้วยอย่างมีมารยาท
ผู้มีเมตตาระดับเจ็ด !
จางเชิงฉายกลืนน้ำลายลงคอท่าทีลุกลี้ลุกลน รีบวิ่งไปที่ลานหลังบ้านของศาลาว่าการเขต เดินไปพลางเช็ดเหงื่อไป
1K
