"เฉินเฟิง" เด็กหนุ่มกำพร้าผู้โชคร้าย (หรืออาจจะโชคดีที่สุดในจักรวาล) เติบโตขึ้นมาใน "คุกสวรรค์" สถานที่ที่ถูกลืมเลือน ซึ่งกักขังตัวตนระดับตำนานที่แม้แต่สวรรค์ยังสังหารไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็น "ราชาจอมมารผู้กลืนกินดารา", "เทพกระบี่ตกสวรรค์", หรือ "แม่มดแห่งความว่างเปล่า"

ในสายตาของสัตว์ประหลาดเหล่านี้ เฉินเฟิงเป็นเพียง "มดปลวก" ที่น่าเอ็นดู เขาจึงถูกเลี้ยงดูในฐานะเบ๊จับฉ่าย—ต้องตื่นมานวดเส้นเอ็นมังกรให้จอมมาร, วิ่งผ่านดงระเบิดเพลิงเพื่อไปชงชาให้แม่มด, และเป็นกระสอบทรายมนุษย์ให้เทพกระบี่ระบายอารมณ์

เพื่อที่จะมีชีวิตรอดเกิน 10 วินาทีในแต่ละวัน เฉินเฟิงจำใจต้องเรียนรู้วิชา "พอป้องกันตัว" จากเหล่าปีศาจเหล่านี้

ท่านจอมมารสอนวิธี "หายใจ" (ที่ดูดกลืนพลังงานได้ทุกชนิด)

เทพกระบี่สอนวิธี "หลบแมลงวัน" (ที่เป็นก้าวย่างข้ามมิติ)

แม่มดสอนวิธี "ปอกผลไม้" (ด้วยการแยกอะตอม)

เฉินเฟิงถูกฝังหัวมาตลอด 20 ปีว่า "เจ้ามันอ่อนแอ! ข้างนอกนั่นอันตรายกว่าที่นี่ล้านเท่า!" เขาจึงใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงและถ่อมตนถึงขีดสุด

จนกระทั่งวันหนึ่ง ประตูมิติเกิดรอยร้าว เฉินเฟิงหลุดออกมาสู่ "แดนเซียน" โลกภายนอกที่เขาหวาดกลัว แต่แล้ว... โลกทัศน์ของเขาก็พังทลาย!