“คุณคะฉันเจอเด็กที่เรา้าแล้วค่ะ”
“ไหน...............”
“หื้อใช้ได้เลย” (ไม่ใช่แค่ใช้ได้หรอกแต่สวยเกินไปที่จะเป็ผู้ชายด้วยซ้ำ)
“ใช่ค่ะงั้นเราเอาเด็กคนนี้เลยมั้ยค่ะ” (อย่าว่าฉันไม่รู้นะตาแก่ว่าแกคิดอะไรอยู่)
“โอเคงั้นเราเอาคนนี้แหละ” (กลับไปถึงบ้านขอเป็คนแรกเลยแล้วกัน 55555)
หลังจากที่พวกเขาตกลงกันได้ทั้งสองก็เดินตรงไปหาแม่นิ่มเพื่อดำเนินเื่ที่จะรับเด็กที่พวกเขา้าไปเป็เด็กในอุปการะเพื่อนำไปเป็สินค้าชิ้นเยี่ยมในวันพรุ่งนี้ ซึ่งผลตอบแทนคงมากน่าดูเลยทีเดียวดูจากรูปร่างและหน้าตาแล้ว
“ฟ้ามานี่เร็วลูกพวกท่านตกลงที่จะรับหนูไปเลี้ยงแล้วนะ”
“จริงหรอครับแม่นิ่ม”
“จริงสิมาเซ็นเอกสารเร็วเข้า ฟ้า”
“ครับผมจะไปเดี๋ยวนี้”
นี่ผมจะมีพ่อแม่แล้วจริงหรอจะมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนที่ผมฝันแล้วสินะ ดีใจจัง ด้านในนี้สินะที่ที่พ่อกับแม่ของผมรอผมอยู่เอาละ
เอี๊ยด....... นี่สินะ พ่อแม่ของผม
“สวัสดีครับ”
“มานี่เร็วฟ้า มานั่งตรงรี้เร็ว ฟ้า”
“ครับ แม่นิ่ม”
“สวัสดีจ้ะพวกเราสนใจที่จะรับหนูไปอุปการะเป็ลูกนะจ้ะ หนูสนใจไปอยู่กับพวกเรามั้ย”
“สนใจครับสนใจมากเลยครับ” พูดจบก็หันหน้าไปทางแม่นิ่ม แม่นิ่มก็พยักหน้าแล้วยิ้มให้ก็รับรู้ได้ทันทีว่าแม่นิ่มก็ดีใจไม่ต่างกันที่มีคนมาอุปการะผม
“มาเซ็นเอกสารกันเถอะครับ”
หลังจากเซ็นเอกสารเสร็จฟ้าก็เอ่ยลากับแม่นิ่ม ไม่นานคุณพ่อคุณแม่คนใหม่ของผมก็พาผมไปที่รถเพื่อที่จะเดินทางกลับไปที่บ้าน ผมเห็นรถของพ่อแม่ครั้งแรก ผมตื่นเต้นมากเพราะว่ามีคนขับรถแล้วก็มีบอดี้การ์ดคอยเปิดประตูรถให้ผมด้วย
ระหว่างที่รถนั้นเคลื่อนออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
“ฟ้ากลับบ้านไปกับพ่อก่อนนะ แม่ขอไปทำธุระก่อน ตรงตึกข้างหน้านะ”
“ครับแม่”
ระหว่างทางกลับผมและพ่อก็ไม่ได้คุยอะไรกันภายในรถรถเงียบมากจนกระทั่งรถได้เลี้ยวเขามาที่สถานที่แห่งหนึ่งที่เป็สถานที่คล้ายโรงแรมแต่เป็ห้องเล็กๆ
“พ่อครับเรามาทำอะไรกันที่นี่หรือครับ” แต่พ่อก็ไม่ได้พูดอะไรเอาแต่ผลักผมเข้าไปข้างในแต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรเลยเดินตามไปข้างในแล้วพ่อก็ล็อกประตู......
“เอาละขึ้นไปข้างบนแล้วถอดเสื้อผ้าออกซะ”
“อะไรนะครับทำไมต้องถอดเสื้อผ้าด้วยครับ พ่อจะทำอะไรครับ!” ระหว่างนั้นพ่อก็ผลักผมขึ้นเตียงแล้วก็ขึ้นคร่อมผม
“ฉันบอกให้ทำอะไรก็ทำเดี๋ยวก็มีจะมีความสุขแล้ว ฮ่า ฮ่า”
“พ่ออย่าทำอะไรผมเลยนะครับฮึก”
“ฮ่า ๆร้องไห้ ก็ดี ชอบแบบรุนแรงหรอ ฮึ!”
“พ่อปล่อยผมนะผมบอกให้ปล่อย ฮึก ฮือ” ผัวะ!
“โอ้ยยย!แกกล้าดียังไงมาเตะเป้าฉัน” ตอนนี้พ่อก็ล้มลงไปกับพื้น มือกุมที่ระหว่างขาหน้าแดงก่ำ
แอ๊ด...................ตึง!
ระหว่างที่ผมวิ่งออกมาจากห้องเหล่าบอดี้การ์ดของพ่อดันเห็นผมพอดีต่างพากันวิ่งตามผมมาจนกระทั่งผมออกมาถึงบริเวณถนนก็มีรถบรรทุกพุ่งเข้ามาพอดี
เอี้ยดดดดดดดดดดดดดดดดโครมมมมมมมมมมมมมม......
40K
