
สายฝนเชื่อมรัก
ผมเกลียดฤดูฝน แต่คนๆนั้นทำไห้ผมรักฤดูฝนและนั่งคอยวันที่ฝนตก
ในตอนที่ฝนตกผมมักจะไม่ได้ยินเสียงใครเลย เหมือนคนทั้งโลกหายไปเหลือเพียงแต่ผมคนเดียว ไม่ว่าใครจะพยายามพูดอะไรผมก็เห็นแต่เพียงปากของพวกเขาในตอนที่ขยับเท่านั้น ผมกลัวทุกครั้งในตอนที่ฝนมาพรากไฟฟ้าไปจากในห้องของผมจนเหลือแต่ความมืด ผมสามารถพูดได้ดต็มปากได้เลยว่า ผมเกลียดฤดูฝน จนกระทั่งผมได้พบกับเขา คนที่มาพร้อมกับสายฝน
