สิ้นสุด...ยุติการรอคอที่เลื่อนลอยไร้จุดหมาย
ตอนที่ 1
“มึงจะทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอดาว คิดผิดคิดใหม่ได้นะมึง”
เธอมองหน้าคนพูดที่มีใบหน้าเคร่งเครียดด้วยกังวลและเป็ห่วงเป็ใยในตัวเธอ
“ถ้าไม่ทำอย่างนี้แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ เดินหน้าต่อไปทั้งที่เขาไม่เคยสนใจ ผลักไสไล่ส่งไม่ยอมพบหน้านะเหรอ” เธอถามกลับพร้อมกับเหยียดยิ้มอย่างข่มขื่นขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อคิดถึงเขาคนนั้นและเหตุการณ์ที่ทำให้เธอคิดว่า...ถ้าหากไม่อยากเ็ปไปมากกว่านี้ยุติทุกอย่างจะดีกว่า
“ทุกอย่างมันถึงจุดสิ้นสุดแล้วล่ะหนึ่ง”เธอบอกกับเพื่อนเสียงเศร้า ใช่ว่าจะไม่เจ็บไม่ปวดเพียงแค่พูดออกไปว่าจะตัดทุกสิ่งทุกอย่างออกไป ใจมันก็เหมือนถูกเชือดเฉือนแล้วแต่จะทำยังไงได้ล่ะ ให้ดื้อรั้นดันทุรังต่อไปก็มีแต่เธอนี่แหละที่จะเ็ปเพียงลำพัง
“ฉันขอยอมแพ้”
“แต่มึงรักเขามานานแล้วนะ”
“สำหรับฉันมันคงนานอย่างที่มึงว่านั่นแหละฉันเฝ้ามองเขาั้แ่เด็ก คอยหาทางเข้าใกล้ บอกให้เขารู้ไม่ว่าจะเป็คำพูดหรือการกระทำ แล้วฉันได้อะไรกลับคืนมาบ้างล่ะไม่เพียงแค่ถูกเขาผลักไส การแสดงออกของเขา...” แม้กระทั่งใบหน้าเขายังไม่ให้เธอเห็นเลยด้วยซ้ำ
“ถ้าเขาพูดออกมาว่าไม่้าถึงฉันจะเ็ป แต่ก็คงจะยังพอทำใจรับได้ไม่ยากอาจจะไม่ปล่อยให้เื่มันยาวเลยมาถึงตอนนี้หรอกนะ ฉันคงจะตัดสินใจตัดใจจากเขาไปนานแล้วแต่นี่เขาไม่พูดไงหนึ่งไม่พูดแล้วยังจะมองฉันด้วยแววตาที่เฉยชา...ดวงตาที่มันเหมือนมีก้อนน้ำแข็งเกาะอยู่”
มันเหมือนกับเธอถูกตบหน้า...ซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้กี่พันกี่หมื่นครั้งถูกตบจนใบหน้ามันชาจนไม่รับรู้ถึงความเ็ปอีกแล้ว
“ถ้ามึงคิดดีแล้วกูก็จะคอยเป็กำลังใจให้” กลทีป์ยื่นมือไปจับมือเรียวบางที่สั่นสะท้านจนเห็นได้ชัด“แล้วมึงจะทำยังไงต่อไป”
เธอหันหน้าออกไปนอนหน้าต่างมองไปอย่างไร้จุดหมายปลายทางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนสนิท
“ที่มึงบอกวันก่อน...เขายังรับคนอยู่ไหม”ถ้าให้อยู่ที่เดิม เฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลย สิ่งที่คิดทำคงจะไม่สำเร็จเป็แน่ในเมื่อมีเวลาว่างมากมาย ก็หาอะไรทำให้เป็ชิ้นเป็อันสักอย่าง ก็คงจะดีไม่น้อย
“ถึงรายได้จะไม่น้อยแต่มันไกลนะ มึงจะไหวเหรอ”
“มันก็ดีกว่าอยู่ที่นี่ปะวะไปให้มันไกลแบบนั้นแหละดีแล้ว จะได้ไม่ต้องมารับรู้เื่ราวของเขาอีก”
“แล้วคุณย่าล่ะท่านเอ็นดูแกอยู่ไม่น้อยเลยนะ ตอนนี้ท่านก็ไม่ค่อยสบายอยู่ด้วยถ้าแกไปแล้วท่านจะดูแลท่านล่ะ” ในครอบครัวของบ้านนั้นทุกคน...เรียกได้ว่าทุกคนจริงๆ ไม่มีใครดีกับพันดาวเลยสักคน ไม่ว่าเื่อะไรก็สรรหามาต่อว่าได้ตลอดยกเว้นเพียงแค่คุณย่า...ครองขวัญ ที่รักและเอ็นดูพันดาวอย่างไม่มีข้อแม้ใด ๆทั้งสิ้น
“ฉันมันก็แค่คนนอกหายไปสักคน ท่านก็คงเพียงแค่แปลกใจเท่านั้นแหละ ไม่นานก็คงลืมไปแหละว่ามีหลานนอกไส้คนนี้อยู่”
“ในเมื่อมึงตัดสินใจแน่นอนแล้วเดี๋ยวกูขอโทรถามพี่เปรมก่อน ยังมีตำแหน่งว่างอยู่อีกหรือเปล่า”
พันดาวก้มหน้าลงมองมือที่เมื่อก่อนนั้นเคยมีแหวนวงหนึ่งสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายหากตอนนี้...เมื่อตัดสินใจว่าจะยุติความรู้สึกที่มีกับเขาคนนั้นเรียกหัวใจของตัวเองกลับคืนมา เธอก็ควรถอดมันออกไป เพราะถ้าหากว่ามันยังคงอยู่ที่เธอใจเธอก็คงจะยังมีความหวังอยู่เลยคิดว่าจะต้องหาโอกาสพาไปคืนเขา...ให้เร็วที่สุดด้วย
“พี่เปรมขอเช็กก่อนนะมึงยังพอมีตำแหน่งอะไรว่างอยู่หรือเปล่า”
“ขอบใจนะหนึ่งมึงเป็เพื่อนที่ดีที่สุดของกูเลย”
“ฮื่อ...เพื่อนกัน”กลทีป์ตบบนมือเรียวบางเบา ๆ “จากนี้ไปมึงจะทำยังไงต่อไป”
“แยกกันตรงนี้เลยนะฉันจะไปธุระสักหน่อย”
“ให้กูไปด้วยไหม”
“ไม่เป็ไรแค่ตัดใจจากคนที่เขาไม่รักเรา กูยังไหว” แค่นี้เธอก็รบกวนกลทีป์มากเกินไปแล้วนับจากนี้ไป เธอจะต้องทำอะไรด้วยตัวเอง จะต้องเข้มแข็ง กลับมายืนหยัดเป็คนที่มีหัวใจและความสุขให้ได้!
9K
