ข้าไม่ควรมีอยู่

เสียงโลหะกระทบหินดังถี่จากด้านหน้า

ไม่ใช่จังหวะลาดตระเวน

เป็นจังหวะเร่ง

เป็นจังหวะของคนที่ เคยซ้อมกันมาแล้ว

ลู่เฉินก้าวออกจากทางเชื่อมพังได้ไม่ถึงสิบก้าว

พื้นด้านหลังยุบลงทันที

แผ่นหินแตกหลุด

เหล็กค้ำหักดังกรอด

ทางถอยหายไป

ด้านหน้า—ชายสี่คน

ไม่ได้ยืนกระจาย

ยืนเป็นเส้นโค้ง

ระยะห่างเท่ากัน

เหมือนวัดไว้ด้วยก้าวเดียวกันทุกคน

คนซ้ายสุดถือค้อนหนัก

มือด้านจับเต็มด้าม

มือหน้าแตะปลาย

เป็นท่าของคนที่ เคยผ่านการต่อสู้มามาก

ถัดมาเป็นชายใช้โซ่เหล็ก

โซ่ไม่ยาว

ไม่สั้น

ยาวพอให้กวาดขา แต่ไม่พันตัวเอง

รอยสนิมถูกขัดออกตรงช่วงกลาง

บอกชัดว่ามันถูกเหวี่ยงซ้ำตรงตำแหน่งเดิมเสมอ

อีกสองคนถือดาบสั้น

ไม่เหมือนกัน

เล่มหนึ่งบาง เล่มหนึ่งหนา

ท่าจับต่างกัน

แต่ยืนตำแหน่งเดียวกันพอดี

ด้านซ้าย—สอง

ด้านขวา—หนึ่ง

และด้านบน

มีเงาหนึ่งยืนอยู่บนขอบกำแพง

ไม่ถืออาวุธ

ไม่ขยับ

แต่สายตาไม่ละจากเท้าของลู่เฉินเลย

ไม่มีใครพูด

จนกระทั่งเงาด้านบนเอียงศีรษะเล็กน้อย

“เริ่มได้”

ค้อนหนักฟาดลงจากซ้าย

จังหวะไม่เร็ว

แต่กว้าง

ลู่เฉินบิดตัว

ค้อนเฉี่ยวสีข้าง

แรงกระแทกกดอากาศออกจากปอด

โซ่เหล็กเหวี่ยงต่ำทันที

ไม่รอ

กวาดระดับข้อเท้า

ลู่เฉินยกขาซ้าย

ปลายโซ่ฟาดน่อง

หนังเปิด เลือดสาด

หนึ่งในดาบสั้นแทงซ้ำจากขวา

เล็งท้อง

ไม่ลังเล

ไม่หลอก

ลู่เฉินใช้ศอกซ้ายกระแทกข้อมือ

เสียงกระดูกดังกรอบ

ดาบหลุดมือ

แต่หมัดถัดมาเข้าหน้าอกทันที

แรงอัดแน่น

เป็นแรงของคนที่ รู้ว่าต้องต่อยตรงไหนถึงหยุดอีกฝ่ายได้

ลู่เฉินถอย

หลังชนเสาเหล็ก

เสาสั่น

เศษหินร่วงใส่ไหล่

หอกสั้นพุ่งจากด้านหน้า

ไม่ใช่ดาบสั้น

เป็นคนใหม่

โผล่เข้ามาแทนตำแหน่งเดิมพอดี

ปลายเล็งต้นขาซ้าย

ลู่เฉินบิดสะโพกไม่ทัน

ปลายแทงทะลุเนื้อ

เลือดพุ่ง

ขาซ้ายทรุด

เงาด้านบนขยับหนึ่งก้าว

ไม่ลงมา

แค่พูด

“อย่าปิดเร็ว

ดูว่าเขาจะยืนยังไง”

ค้อนฟาดซ้ำ

คราวนี้ตรง

ลู่เฉินยกแขนขวารับ

แรงสะท้านแล่นขึ้นไหล่

มือเกือบคลาย

“ปิดมุม”

เสียงสั่งสั้น

สองคนขยับพร้อมกัน

ตัดซ้าย

ตัดขวา

พื้นที่ยืนเหลือไม่ถึงครึ่งช่วงตัว

ลู่เฉินหายใจแรง

เลือดไหลลงพื้นเป็นทาง

ชีพอสูรในอกตึง

ไม่ดัน

ไม่ถอย

เขารู้ดี

ถ้ายังฝืนคุม

เขาจะถูกตีล้มตรงนี้

โซ่เหล็กฟาดอีกครั้ง

คราวนี้สูง

เล็งซี่โครง

ลู่เฉินก้าวเข้า

ปล่อยให้โซ่เฉี่ยวหลัง

หนังเปิด

เขาไม่สน

หมัดซ้ายอัดใส่กราม

เสียงกรอด

ฟันกระแทกกัน

ร่างล้ม

ค้อนยกขึ้น

ฟาดลงจากด้านบน

ลู่เฉินยกมือรับ

แรงกดจนเข่าทรุด

พื้นแตก

เงาด้านบนมองนิ่ง

ไม่ห้าม

ลู่เฉินกัดฟัน

แล้ว เปิด

ไม่ระเบิด

ไม่ปล่อยหมด

แค่ให้แรงไหล

ความร้อนแล่นจากอก

ทะลุแขนขวา

นิ้วกำแน่นเอง

เส้นเลือดปูด

เขาดันค้อนกลับ

แรงสวน

ค้อนกระเด็น

ชายถือค้อนเซถอย

หมัดขวา—เต็มแรง

อัดเข้าหน้าอก

เสียงกระดูกยุบ

ร่างปลิวชนผนัง

ไม่ลุก

ดาบอีกเล่มพุ่ง

แทงซ้ำ

ลู่เฉินก้าวเข้า

ศอกซ้ายกระแทกขมับ

ร่างทรุด

หอกแทงจากด้านหลัง

เขาคว้าด้าม

ฝ่ามือบาด

เลือดไหล

เขาดึง

หมุนตัว

ศอกซัดเข้าคาง

ร่างล้มแน่นิ่ง

เหลือสาม

พวกนั้นไม่ถอย

แต่ชะลอ

เงาด้านบนยกมือขึ้นเล็กน้อย

“พอ”

ทุกคนหยุด

พร้อมกัน

เหมือนถูกตัดสัญญาณ

เงานั้นพูด

ไม่เร่ง

ไม่พอใจ

แค่บันทึก

“บันทึกแล้ว

สถานะ: เป้าหมายปิดจบ

ระดับความเสี่ยง—สูง”

เขาหันหลัง

หายไปจากขอบกำแพง

ลู่เฉินรีบปิดฝา

แรงร้อนถอย

แต่ความหนักยังค้าง

เขาทรุดเข่าหนึ่งข้าง

เลือดหยดลงพื้น

ไม่มีพื้นที่ให้ยืนตรงกลางอีกแล้ว

มีแค่พื้นที่ให้ฆ่า

หรือถูกฆ่า

เขามองมือขวาที่สั่น

มองรอยเลือดของตัวเอง

จากนี้

ศัตรูไม่ได้มาเพราะบังเอิญ

แต่เพราะ มีคนจำก้าวของเขาได้แล้ว