ลมยามเช้าพัดโชยกลิ่นหญ้าแห้งเข้ามาในห้องครัวไม้ หลี่ิ่ หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามเกินหญิงชาวบ้านทั่วไป กำลังหั่นผักอยู่หน้าครัว แม้สวมชุดผ้าฝ้ายธรรมดา แต่กริยาท่าทางของนางกลับงดงามหมดจด ราวกับถูกอบรมมาแต่เล็ก
นางทอดสายตาไปยังลานบ้าน เห็นบุตรชายคนเล็กยืนเหงื่อท่วมกายอยู่กลางลานท่ามกลางแสงอรุณ ดวงตานางอบอุ่นยิ่ง
“เ้าลูกคนนี้... แม้อยากใช้ชีวิตเ้าสำราญ แต่พอเอาจริงก็มีน้ำอดน้ำทนกว่าที่คิด”
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากทางด้านหลัง หลี่อิ่น เดินเข้ามาพร้อมมัดฟืนอีกกอง “ยังฝึกอยู่รึ?”
“เ้าลูกนี่มันดื้อนัก แต่ก็เอาใจใส่ครอบครัว มันเพียรทำในสิ่งที่ตนไม่ชอบได้ ก็เพราะหวังให้เราอยู่ดีกินดี” หลี่ิ่กล่าวพลางส่งยิ้มบาง ๆ
หลี่อิ่นไม่ตอบทันที ดวงตาเขามองไปยังลูกชายคนเล็ก สะท้อนแววความรู้สึกที่ยากจะแปลเป็คำพูด “บางที...สายเืของข้าอาจกำลังตื่นขึ้น”
หลี่ิ่ชะงัก มือที่หั่นผักหยุดลง “เ้า...หมายถึง?”
“คืนนั้น ข้ารู้สึกถึงพลังแปลกปลอมบางอย่างในหุบเขา ข้าคิดว่า...เด็กนั่นไปเจออะไรบางอย่างเข้าแล้ว”
หลี่ิ่พยักหน้าเบา ๆ พลางมองฟ้า “ไม่ว่ายังไง...เราต้องอยู่เคียงข้างเขา”
...
ที่ลานบ้าน พี่ชายคนโตของบ้าน หลี่เจิ้น กำลังตั้งเป้ากลางไม้ให้หลี่เหวินฝึกชก
“อีกที! แรงกว่านั้นเ้าหนู!”
“ข้าบอกแล้วอย่าเรียกเ้าหนู! ข้าโตแล้วนะ!” หลี่เหวินะโลั่น พลางซัดหมัดใส่เป้าจนเสียงดัง
หลี่เจิ้นหัวเราะลั่น “ถ้าอยากโตไวก็ต้องฝึกให้หนัก ๆ เข้าไว้!”
“เ้าก็เหมือนพ่อ ข้าจะเปิดโรงน้ำชาต่างหาก ไม่ใช่ฝึกวิทยายุทธ์ทุกวัน!”
“แล้วเ้าจะเปิดโรงน้ำชาทั้งที่เ้ายังอ่อนแอจนปกป้องตัวเองไม่ได้เช่นนี้หรือ?”
คำพูดนั้นทำให้หลี่เหวินเงียบไปชั่วขณะ เขาเพียงพยักหน้า ก่อนจะตั้งท่าต่ออย่างจริงจัง
หลี่เจิ้นมองน้องชายด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แม้ภายนอกเขาจะดูซื่อ ๆ ตรงไปตรงมา แต่ไม่มีใครรักและเชื่อใจหลี่เหวินเท่าหลี่เจิ้นอีกแล้ว
...
ขณะฝึกเสร็จ หลี่เหวินกลับเข้าเรือน เขาถอดเสื้อเช็ดเหงื่อระหว่างเดินผ่านห้องแม่ตน แต่แล้วก็เหลือบเห็นกล่องไม้เก่าถูกเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย
“ของท่านแม่รึ?” เขาเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเห็นจี้หยกชิ้นหนึ่งวางอยู่ข้างใน
มือของเขาแตะเบา ๆ แต่ทันใดนั้น...จิตของเขากลับถูกดูดวูบเข้าไปในภาพหนึ่ง
---
ภาพของหญิงสาวในชุดแพรขาวยืนกลางลานประลอง รายล้อมด้วยคนในเครื่องแบบระดับสูงแห่งแคว้นหลงิ ดวงตาของนางคล้ายกับแม่ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน!
“แม่...ท่านเป็ใครกันแน่...”
ทันใดนั้นประตูห้องเปิด หลี่ิ่ยืนอยู่ที่หน้าห้อง สีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกที
“เหวิน... เ้าจับจี้นั่นหรือ”
เด็กชายอึ้ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ข้าเห็นภาพบางอย่าง มันเหมือน...อดีตของท่าน...”
หลี่ิ่เดินเข้ามาช้า ๆ และนั่งลงข้างลูกชาย ดวงตานางทอแววสับสนระคนลังเล
“เ้ายังเด็กนัก...แต่บางสิ่งคงหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกแล้ว”
...
ภายนอกบ้าน เงาชายชุดดำที่เคยสังเกตการณ์ ยังคงเฝ้ามองจากยอดไม้ เสียงกระซิบเบาจากริมฝีปากแห้งแล้งราวตายซากดังขึ้น
“สายเืของทั้งสอง...ได้ตื่นขึ้นพร้อมกันแล้ว...”
โชคชะตาไม่เคยปล่อยเหยื่อหลุดรอด
และครอบครัวหลังนี้ กำลังจะกลายเป็ศูนย์กลางของพายุใหญ่ที่กำลังจะมาเยือน
275
