ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 95 : อสูรศิลาโลหิต : ผู้พิทักษ์แร่ 

ณ ส่วนลึกของเหมืองร้างหุบเขาหมอก ที่ซึ่งความมืดกลืนกินแสงสว่าง

แรงสั่นสะเทือนที่เริ่มจากแผ่วเบา บัดนี้ทวีความรุนแรงขึ้นจนหินงอกหินย้อยบนเพดานถ้ำร่วงกราวลงมาราวกับสายฝนหิน พื้นดินใต้เท้าของทั้งสามคนสั่นไหวราวกับระลอกคลื่นน้ำ

"มันมาแล้ว!"

สิ้นเสียงเตือนอันเยือกเย็นของ เฟิงอี้หราน ผนังถ้ำด้านหน้าก็ระเบิดออก เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

ร่างมหึมาที่มีความสูงกว่าสามวา (ประมาณ 6 เมตร) ก้าวออกมาจากม่านฝุ่น ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากก้อนหินขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกันด้วยพลังงานบางอย่าง แต่สิ่งที่ทำให้มันดูน่าสะพรึงกลัวคือ ตามรอยแตกของหินเหล่านั้น มีสายแร่สีแดงฉานราวกับเลือดสดๆ ไหลเวียนอยู่ และเปล่งแสงสีแดงวูบวาบตามจังหวะการหายใจ

"อสูรศิลาโลหิต!" เฟิงอี้หรานอุทาน แต่ไม่ใช่ด้วยความกลัว แววตาของเขาเป็นประกายวาวโรจน์เมื่อเห็นเป้าหมาย "นั่นไง! แร่โลหิตเกรดสูงสุดที่ข้าตามหา! มันอยู่บนตัวเจ้ายักษ์นั่น!"

"อยากได้ก็ไปเลาะเอาเองสิ!" อาเจีย ตะโกนสวนกลับ พลางกระโดดหลบกำปั้นหินยักษ์ที่ทุบลงมาตรงจุดที่เขาเคยยืนอยู่อย่างเฉียดฉิว

ตูม!

พื้นหินแข็งๆ ยุบลงไปเป็นหลุมลึก เศษหินกระเด็นบาดแก้มอาเจียจนได้เลือดซิบๆ

"ผิวของมันแข็งเกินไป!" อาเจียกัดฟันกรอด "อาวุธธรรมดาเจาะไม่เข้าแน่!"

เฟิงอี้หรานสะบัดพัดจีบในมือดัง พรึ่บ สีหน้าฉายแววรำคาญใจ

"น่ารำคาญจริง... ขืนมัวแต่รอพวกเจ้าใช้มีดทื่อๆ แซะ เมื่อไหร่ข้าจะได้ของ!"

คุณชายตระกูลเฟิงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ไม่มีการหลบซ่อน เขารวบรวมลมปราณธาตุไฟอันร้อนแรงไปที่พัดในมือ จนเกิดเปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนขึ้น

"เคล็ดวิชาพู่กันเพลิง : อัคคีผลาญศิลา!"

เฟิงอี้หรานสะบัดพัดอย่างรุนแรง ส่งคลื่นเปลวเพลิงระลอกใหญ่พุ่งเข้าใส่อสูรศิลาโลหิต ความร้อนมหาศาลเผาไหม้จนก้อนหินบนตัวมันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและเริ่มส่งเสียงแตก เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เพราะความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นฉับพลัน

"โฮก!" อสูรยักษ์คำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด เกราะหินที่เคยแข็งแกร่งเริ่มเปราะบางลง

เฟิงอี้หรานถอยฉากออกมาทันที แล้วหันไปพยักหน้าให้อาเจียและหลินชิงเสวี่ย

"ข้าเปิดเกราะให้แล้ว! ที่เหลือหน้าที่พวกเจ้าจัดการ!" เขาปัดฝุ่นบนเสื้ออย่างวางมาด "ข้าจ่ายเงินจ้าง 'ตัวชน' มาแล้วนี่... ใช้ให้คุ้มค่าจ้างหน่อยสิ!"

อาเจียเบ้ปากหมั่นไส้ แต่ก็ยอมรับในใจว่าไฟของหมอนี่ช่วยได้มาก

"รับทราบขอรับนายท่าน! ...เจ้าสัว! ลุย!"

เจ้าสัว ไม่รอช้า พุ่งสวนเข้าไปปะทะทันที หมัดหยกทมิฬกระแทกเข้าที่เกราะหินที่กำลังร้อนจัดจนแตกกระจาย!

แต่ทว่า อสูรศิลาที่บ้าคลั่งกลับยิง 'กระสุนหิน' สวนกลับมาเป็นชุดราวกับห่าฝน

"ระวัง!" หลินชิงเสวี่ยร้องเตือน

"เจ้าสัว! โหมดป้องกัน!" อาเจียสั่งการเฉียบขาด

ตึง!

เจ้าสัวยกแขนขึ้นไขว้กันตั้งการ์ด รับกระสุนหินแทนทุกคน เสียงดัง ปัง! ปัง! ปัง! สนั่นหวั่นไหว ร่างหุ่นเชิดถอยครูดไปกับพื้นแต่ไม่ล้มลง นี่คือหน้าที่ของตัวชนที่เฟิงอี้หรานจ้างมา!

"ตาข้าบ้าง..." หลินชิงเสวี่ยอาศัยจังหวะที่เจ้าสัวดึงความสนใจ ดีดตัวลอยขึ้นกลางอากาศ

นางรู้ดีว่าหินที่ร้อนจัด เมื่อเจอกับความเย็นจัด จะเกิดอะไรขึ้น...

"เพลงกระบี่เหมันต์ : พิรุณน้ำแข็งโปรยปราย!"

ไอเย็นยะเยือกจากปลายกระบี่พุ่งปะทะร่างอสูรที่ยังร้อนระอุจากการโจมตีของเฟิงอี้หราน

เพล้ง!

เสียงหินแตกดังสนั่นหวั่นไหว การโจมตีประสานธาตุไฟและน้ำแข็งทำให้เกราะของอสูรศิลาแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นแกนกลางที่หน้าอกซ้าย

"ตอนนี้แหละ! อาเจีย!" หลินชิงเสวี่ยตะโกน

"เจ้าถุงเงิน! ปิดตามัน!"

แมงมุมทมิฬตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่บนเพดาน ทิ้งตัวลงมาพ่นใยเหนียวใส่หน้าอสูรจนมันมองไม่เห็น เปิดโอกาสทองให้หลินชิงเสวี่ยพุ่งเข้าไปแทงกระบี่ทะลุหัวใจของมันในดาบเดียว!

ฉึก!

ร่างมหึมาของอสูรศิลาโลหิตหยุดชะงัก แสงสีแดงดับวูบลง ก่อนจะพังทลายลงกองกับพื้นกลายเป็นกองหินไร้ชีวิต

ครืน...

เฟิงอี้หรานเดินเนิบๆ เข้ามา ดูผลงานด้วยความพึงพอใจ

"ไม่เลว... ถือว่าคุ้มค่าเงินที่จ้างมา ประสานงานกันได้ดีนี่"

อาเจียรีบวิ่งเข้าไปที่กองซากหิน งัดแงะเอา 'ก้อนแร่โลหิต' ก้อนใหญ่ที่สุดส่งให้เฟิงอี้หราน

"นี่ของท่านขอรับ! ชิ้นใหญ่พิเศษสมฐานะผู้เปิดการโจมตี!"

เฟิงอี้หรานรับไปพิจารณา "อืม... เกรดดีมาก ท่านพ่อน่าจะพอใจ"

ในขณะที่ทุกคนกำลังเผลอ อาเจียแอบหยิบก้อนหินสีดำขรุขระขนาดเท่ากำปั้น (หัวใจศิลา) ออกมาจากกลางอกของซากอสูร แล้วยัดเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว

"เอาล่ะ! ภารกิจเสร็จสิ้น! กลับบ้านไปรับเงินส่วนที่เหลือกันเถอะ!" อาเจียยิ้มร่า

แต่ทว่า... ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับ แผนที่หนังโบราณในอกเสื้อของเขากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จนผิวหนังบริเวณหน้าอกเขาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน