กำเนิดจอมราชันสะท้านภพ Re

        “ท่านปู่?”

        ที่เบื้องล่างเสียงการพูดคุยของพวกเย่ฉีย่อมไม่มีผู้ใดได้ยิน...แต่อย่างไรก็ตามการคงอยู่ของพวกเขานั้นคนทั้งหมดล้วนเห็นได้อย่างชัดเจนดวงตาของต้วนหลิงเทียนเบิกกว้างอย่างตกใจจนทำให้ผู้ติดตามต้องหัวใจเต้นโครมเช่นกันเมื่อเขากล่าวคำนั้นออกมาสายตาของคนตระกูลต้วนทั้งหมดล้วนจ้องมองไปยังทิศทางเดียวกัน

        “ท่านบรรพบุรุษ?เขา...เขามาทำอะไรที่นี่?”

        “เกิดอะไรขึ้นกันแน่...การออกจากพระราชวังใต้ดินเขาจะต้องใช้จ่ายออกไปไม่น้อยแน่!นอกจากเวลาที่เขตแดนเปิดออกหรือตระกูลถึงจุดคับขันเขาก็ไม่เคยปรากฏตัวแต่ทำไม....”

        “หุบปาก!”

        เสียงของต้วนหลิงเทียนดังขึ้นเมื่อสมาชิกตระกูลต้วนที่ติดตามมาเริ่มพูดคุยกันสายตาของเขามองไปยังคนเหล่านั้นด้วยความตำหนิ!เรื่องเหล่านี้เป็นความลับของตระกูลต้วนแม้แต่สมาชิกระดับกลางก็ยังไม่มีสิทธิ์จะได้รับรู้แต่การมายังรอยแยกในครั้งนี้ผู้คุ้มกันต้วนหลิงเทียนล้วนเป็นสมาชิกระดับสูงของตระกูลทั้งสิ้นสีหน้าของคนเหล่านั้นซีดลงก่อนจะหุบปากเงียบในทันที

        ‘คำสั่งเด็ดขาดที่ห้ามยุ่งกับนิกายมังกรนพเก้า...และเวลานี้ท่านปู่ยังปรากฏตัวที่นี่...พวกเจ้าเป็นใครกันแน่!’

        สายตาของต้วนหลิงเทียนหรี่เล็กลงขณะมองไปยังชายชราด้านบนก่อนจะมาจบลงที่เย่ฉีราวกับรับรู้การจ้องมองนี้สายตาของเย่ฉีได้มองย้อนกลับมาชั่วครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไป

        “นั่นคือสายเลือดของเจ้า?”

        “นั่นคือหลานชายของข้า...ต้วนหลิงเทียน”

        เสียงของชายชราเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจขณะที่กล่าวนามของผู้สืบทอดสายโลหิตออกมาและนามนั้นก็ทำให้ชายชุดฟ้าที่ด้านข้างหันมาชำเลืองมองไปก่อนจะพยักหน้าอย่างถูกใจ

        “ฮ่าๆมีชื่อที่ดีและยังยอดเยี่ยม หลิงเทียนคือชื่อของผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ ”

        ชายชรายิ้มออกมาจางๆขณะที่เย่ฉีเมินเฉยไปอย่างสิ้นเชิง...การรบในครั้งนี้ศิษย์นิกายมังกรนพเก้าเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด!แต่นั่นก็ไม่ทำให้ความคิดของเย่ฉีสั่นคลอนเขาจะนำกำลังที่เหลืออยู่นี้ประกาศให้โลกได้รู้ถึงความน่ากลัวของนิกายมังกรนพเก้า!

        “นายท่าน/ประมุขน้อย”

        เสียงของฝั่งนิกายมังกรนพเก้ากลายเป็นดีขึ้นมาทันตาเห็นการคงอยู่ของเย่ฉีคือสิ่งที่พวกเขาเชื่อมั่นเพียงแค่การปรากฏตัวของเขาก็ทำให้ความหวาดกลัวที่เคยมีมลายหายสิ้นไป!

        “เพื่อพี่น้องที่จากไป...ข้าจะชโลมแผ่นดินนี้ไปด้วยเลือด!จงติดตามข้าดับสังหารศัตรูไปให้สิ้น!”

        เป็นเพียงประโยคสั้นๆที่เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเท่านั้น...ทว่าภายในเสียงที่แผ่วเบานั้นกลับประกอบไปด้วยความเศร้าความโกรธและความจริงใจอันเปี่ยมล้นที่สื่อออกมาไม่ว่าจะเป็นตัวตนที่ต่ำต้อยแค่ไหนแต่หากเมื่อใดที่เย่ฉีนับว่าเป็นคนของเขา...ผู้คนเหล่านั้นจะมีคุณค่ายิ่งกว่าสิ่งใดทั้งปวง!

        เสียงตอบรับของศิษย์นิกายมังกรนพเก้าดังลั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเขต...มันเต็มไปด้วยจิตวิญญาณและความดุร้ายของสัตว์ป่าที่เก็บซ่อนไว้จนถึงช่วงเวลาแห่งการปลดปล่อยเพียงชั่วพริบตาเดียวปราณสังหารจำนวนมากก็เอ่อล้นทะลักออกมาปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าทำให้ภาพที่ฝ่ายผู้สืบทอดเห็นนั้นราวกับว่าพวกเขาคืออสูรร้านที่ถูกปลุกขึ้นมาจากขุมนรก!

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        “นายน้อยพวกเราจะทำอย่างไรกันดี?”

        ใบหน้าของกู่โบ่และหลัวข่านเองก็ซีดลงเล็กน้อยก่อนที่จะซีดลงยิ่งกว่าเดิมเมื่อข้อความที่เขาไม่อยากได้ยินถูกส่งมาจากบิดาที่ถูกผนึกการเคลื่อนไหวไว้ที่ด้านบน...แต่อย่างไรก็ตามชื่อของผู้สืบทอดสี่ต้าซือนั้นไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วย!จะอย่างไรทั้งกู่โบ่และหลัวข่านก็ยังนับว่าเป็นหนึ่งในสี่รุ่นเยาว์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของยุคนี้!

        “ฮึ่ม!ถึงแม้ว่าบิดาของข้าและเจ้าจะไม่สามารถยื่นมือเข้ามาได้แล้วจะอย่างไร? อย่าลืมว่าบรรพชนชุดดำนั่นก็เป็นเช่นเดียวกัน!ศึกนี้คือสงครามระหว่างรุ่นเยาว์!”

        คำพูดของเขาทำให้หลายคนสงบลงและเพียงไม่นานเมื่อความผ่อนคลายเข้ามาแทนที่ก็ทำให้ขวัญกำลังใจของฝ่ายผู้สืบทอดก็กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้งพวกเขามองไปยังนิกายมังกรนพเก้าด้วยความเย้ยหยันก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมในสายตาของพวกเขานิกายที่มอดดับไปกว่าพันปีนั้นไม่มีสิ่งใดที่ต้องกลัว!อย่าลืมว่าพวกเขาทั้งหนึ่งพันคนนั้นครึ่งหนึ่งคือศิษย์หัวกะทิของสองในสี่แผ่นดินชั้นหนึ่ง!

        พยัคฆ์แม้จะดุร้ายจนน่าหวาดกลัวเมื่ออยู่ต่อหน้ากวางน้อย...แต่ต่อให้มันดุร้ายเช่นไรหากมันอยู่ต่อหน้ามังกรที่ทรงพลังความดุร้ายนั้นก็จะกลายเป็นสิ่งไร้ค่าทันทีเช่นเดียวกับความรู้สึกของกองกำลังผู้สืบทอดในเวลานี้...ความดุร้ายของนิกายมังกรนพเก้าที่แสดงออกมาล้วนไม่มีค่าใดๆให้พวกเขาต้องกังวลเลย

        ด้วยคำสั่งของกู่โบ่และหลัวข่านเพียงไม่นานกองกำลังราวสามพันคนที่ติดตามมาก็กลายเป็นนักรบที่เหี้ยมหาญในสายตาของพวกเขานิกายมังกรนพเก้าเป็นเพียงคนที่กำลังจะตายเท่านั้นนำโดยคนของหมู่เกาะไป๋กู่และนิกายหลัวช่วนกองกำลังทั้งสามพันคนต่างพุ่งทะยานเข้าหาศิษย์ของนิกายมังกรนพเก้าทันที แน่นอนว่าเป้าหมายแรกนั้นก็คือเด็กชายในชุดสีขาวที่ยืนอยู่ด้านหน้า!

        อย่างไรก็ตามตามครั้งนี้พวกเขาคิดผิด!

        สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขานั้นไม่ใช่เพียงพยัคฆ์ที่ดุร้าย...หากพวกเขาเปรียบเทียบตัวเองเป็นมังกรที่ยืนอยู่ต่อหน้าพยัคฆ์...สิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าที่พวกเขากำลังพุ่งเข้าหาก็คือ...

        ราชันของมังกรทั้งปวง!

        ดวงตาของเย่ฉีหรี่ลงก่อนที่สีฟ้าครามจะค่อยๆจางหายไปแปลเปลี่ยนเป็นดวงตาสีดำที่มืดมิด รอบๆ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายฆ่าฟันที่หลอมรวมจากการกวาดล้างไปทั้งเก้าโลก!ถึงแม้ว่านั่นจะไม่มากเท่าการปลดปล่อยจิตสังหารออกมาแต่มันก็ยังมากพอที่จะทำให้ภาพของเขาเป็นเหมือนมัจจุราชที่รอคร่าชีวิตผู้คน

        ปัง!

        ไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะหรืออาวุธใดๆหมัดของเย่ฉีกำแน่นเป็นกำปั้นเหวี่ยงออกมาปะทะเข้ากับใครบางคนที่พุ่งเข้ามา...ราวกับปุยนุ่นปะทะกับเหล็กกล้าหมัดของเย่ฉีพุ่งเข้าไปยังใบหน้าของชายวัยกลางคนที่หมายจะสังหารเขาเพียงหนึ่งหมัดของเย่ก็บดขยี้ศีรษะของชายยคนนั้นจนกลายเป็นเศษเนื้อ!

        ชุดสีขาวนวลที่ราวกับกลีบบงกช...เพียงเวลาไม่กี่ลมหายใจมันก็ชโลมชุ่มไปด้วยโลหิต!ภาพการเข่นฆ่าของเย่ฉีเริ่มฝังลึกความหวาดกลัวลงไปในหัวใจของฝ่ายผู้สืบทอดแต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่เกิดเป็นโทสะและพุ่งเข้ามาหมายสังหารเขา!

        “ฝ่าเข้าไป!ข้าจะนำพวกเจ้าบดขยี้พวกมันจนสิ้นซาก!”

        เสียงของเย่ฉีดังขึ้นมาอีกครั้งมันมีผลเสียยิ่งกว่ากลองศึก! ด้วยคำพูดที่เปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจและการกระทำอันเหี้ยมหาญของเขาทำให้ดวงตาของศิษย์นิกายมังกรนพเก้ากลายเป็นแดงก่ำพร้อมกับติดตามไปด้านหลังของเย่ฉีพวกเขามีเย่ฉีเป็นแบบอย่าง...ทุกลมหายใจมีไว้เพื่อการทำลาย!เป็นเช่นเดียวกับเย่ฉีทุกประการ...ศิษย์นิกายมังกรนพเก้าไม่มีผู้ใดหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่ายแม้แต่ครั้งเดียว!พวกเขาใช้กำลังที่เหนือกว่าบุกตรงเข้าไปและเข่นฆ่าทุกสิ่งที่ขวางหน้า!

        ภาพของแม่ทัพที่บัญชาทัพอยู่เบื้องหลังกับภาพของแม่ทัพที่ร่างกายอาบชโลมไปด้วยเลือดอยู่หน้าสุดของกองทัพนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!ขวัญกำลังใจของนิกายมังกรนพเก้าเวลานี้ต่อให้ต้องพบกับศัตรูที่แข็งแกร่งแต่พวกเขาก็ยังพร้อมจะฝ่าไปอย่างไม่เกรงกลัวขณะเดียวกันความโหดเหี้ยมของเย่ฉีที่ฉีกกระชากร่างของผู้ฝึกตนจำนวนมากอย่างไม่แยแสก็ยิ่งทำให้ฝ่ายของผู้สืบทอดเริ่มเกิดเป็นความหวาดกลัวขึ้น!

        มันไม่ใช่เพียงภาพลักษณ์ของเขาเท่านั้นที่น่าหวาดกลัว...แต่ทุกคนที่ตกตายไปภายใต้มือทั้งสองข้างของเย่ฉีนั้นล้วนแต่เป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่ง!อย่างน้อยก็อยู่ในระดับปรมาจารย์!

        “พวกขยะไร้ค่า!”

        กู่โบ่มองไปยังภาพของฝ่ายตนที่เริ่มแตกกระจายออกก็ได้แต่เกิดเป็นโทสะ!ถึงแม้ว่าทั้งตัวเขาและหลัวข่านจะตกตะลึงกับความแข็งแกร่งและโหดเหี้ยมของเย่ฉีแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความมั่นใจของพวกเขาลดลงเลยแม้แต่น้อยความแข็งแกร่งที่เย่ฉีแสดงออกมานั้นก็เพียงเหนือกว่าปรมาจารย์เล็กน้อยเท่านั้น!สำหรับสี่ต้าซือแล้วนอกจากต้วนหลิงเทียนที่ตัดผ่านไปแล้วอีกสามคนที่เหลือล้วนอยู่ในระดับครึ่งก้าวบรรพบุรุษ!

        “หยุด!”

        เสียงของเย่ฉีดังออกมาพร้อมกับศิษย์ของนิกายมังกรนพเก้าทั้งหมดหยุดลงการชะงักของสงครามเลือดครั้งนี้ทำให้ฝ่ายของผู้สืบทอดมีโอกาสถอยกลับไป เมื่ออยู่ในระยะปลอดภัยแล้ว...กองกำลังของฝ่ายผู้สืบทอดทั้งหมดก็ไม่มีจิตใจจะสู้อีกต่อไปสิ่งที่พวกเขาเห็นคือเส้นทางที่เต็มไปด้วยเลือดและซากศพ!ชิ้นส่วนของร่างกายมนุษย์นับร้อยถูกฉีกกระชากเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วทั้งทะเลเลือดแห่งนี้ผู้ที่สร้างเส้นทางโลหิตนี้ขึ้นมาก็คือปีศาจที่ยืนอย่างสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าถึงแม้ว่าจะฆ่าผู้คนไปนับร้อยก็ตาม

        เย่ฉี!

        ศิษย์ของนิกายมีจำนวนไม่น้อยเช่นกันที่ตกตายไปเย่ฉีไม่ได้ทอดทิ้งพวกเขาแต่สงครามย่อมต้องมีการสูญเสีย มันคือสิ่งที่จะทำให้ผู้ที่เหลือรอดแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!

        ในเวลานั้นที่เย่ฉีสั่งหยุดทัพเขาก็เดินออกไปด้านหน้าสิบก้าวจนทิ้งห่างศิษย์ของนิกายไว้เบื้องหลังเช่นเดียวกันฝ่ายของผู้สืบทอดทั้งกู่โบ่และหลัวข่านก็ทะยานออกมาด้านหน้า...สงครามได้จบลงแล้วศิษย์ของนิกายมังกรนพเก้าจากหนึ่งพันคนเหลือรอดอยู่ราวๆ เจ็ดร้อยคนเท่านั้นขณะเดียวกันฝ่ายของผู้สืบทอดจากสามพันคนในตอนนี้...เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง!ด้วยเวลาเพียงครึ่งชั่วยามเย่ฉีอาบชโลมเส้นทางนี้ไปด้วยเลือดและซากศพของพวกเขา!

        ในตอนนี้ถึงเวลาปิดฉากการต่อสู้ครั้งสุดท้ายที่จะวัดว่าฝ่ายไหนคือผู้ชนะ!การต่อสู้ของผู้นำทั้งสองฝ่าย!