ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 49 : การลงทุนที่คุ้มค่า : กำเนิดพญาแมงมุมล่าทรัพย์

แสงตะวันยามอัสดงสาดส่องกระทบยอดเขาอักษรสวรรค์ ย้อมทิวทัศน์ศิลาขาวให้กลายเป็นสีทองอร่าม ทว่าบรรยากาศภายในห้องลับใต้ดินกลับเต็มไปด้วยความร้อนระอุจากเตาหลอมและความโลภที่พุ่งพล่านของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง

"ขอเหล็กทมิฬอีก 3 ก้อน! ไม่สิ... เอาเกล็ดมังกรดินมาด้วย!"

อาเจียตะโกนสั่งการราวกับเป็นนายใหญ่ โดยมี ผู้อาวุโสเทียนหยวน (ผู้ว่าจ้างระดับปรมาจารย์) วิ่งวุ่นเป็นลูกมือคอยหยิบจับวัตถุดิบหายากราคาแพงลิบลิ่วมาวางกองให้ตรงหน้า

"เจ้าหนู... เจ้าแน่ใจนะว่าต้องใช้ของพวกนี้?" ผู้อาวุโสถามเสียงสั่นด้วยความเสียดาย "เกล็ดมังกรดินแผ่นละ 500 ตำลึงทองเชียวนะ..."

"ท่านอยากได้ 'เหยื่อล่อ' ที่แข็งแกร่ง หรืออยากได้ซากศพของข้ากันล่ะ?" อาเจียสวนกลับโดยไม่ละสายตาจาก แมงมุมกลไก ตรงหน้า ที่ตอนนี้สภาพดูดีขึ้นกว่าเดิมมากหลังจากได้รับการ 'ปะผุ' ด้วยแร่ธาตุชั้นดี

[อาเจีย... ข้าขอเตือน] เสียงของ จ้าวอักขระบรรพกาล (มู่เฉิน) ดังขึ้นในจิตวิญญาณ [เจ้ากำลังเล่นแร่แปรธาตุกับหุ่นเชิดมาร... หากเจ้าใส่วัตถุดิบมั่วซั่ว มันอาจระเบิดใส่หน้าเจ้าได้]

"ข้าไม่ได้ใส่มั่ว ข้ากำลัง 'ลงทุน' ต่างหาก!"

อาเจียแสยะยิ้ม แววตาเป็นประกายวาวโรจน์ เขาจรด พู่กันนิรันดร์ ลงไปที่ส่วนขาของแมงมุมที่เคยขาดหายไป แทนที่จะซ่อมด้วยโลหะธรรมดา เขากลับวาง "เกล็ดมังกรดิน" ลงไปแทนที่ แล้วตวัดพู่กันวาด "วงล้อสูญตา" ครอบทับลงไป

"วิชาลับ : ผสานไร้รอยต่อ!"

วูบ!

อำนาจแห่งความว่างเปล่าทำหน้าที่เป็นตัวประสานโมเลกุล เกล็ดมังกรดินที่แข็งแกร่งค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นของเหลวสีน้ำตาลเข้ม ไหลเข้าไปเติมเต็มส่วนขาที่ขาดหายไปและเคลือบผิวโลหะเดิมของแมงมุมจนกลายเป็นสีทองแดงเหลือบดำที่ดูดุดันและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า

กริ๊ก! กริ๊ก!

แมงมุมกลไกขยับขาใหม่ของมันอย่างคล่องแคล่ว มันส่งเสียงร้องเบาๆ ราวกับพอใจในร่างใหม่

"เยี่ยม!" อาเจียลูบหัวมัน (ด้วยความระมัดระวัง) "ต่อไปนี้เจ้าชื่อ 'เจ้าถุงเงิน' (เฉียนไต้ - 钱袋) หน้าที่ของเจ้าคือปกป้องข้า และช่วยข้าเก็บของมีค่าจากศพศัตรู เข้าใจไหม?"

แมงมุม (ที่บัดนี้ชื่อถุงเงิน) ผงกหัวรับคำสั่ง ดวงตาสีฟ้าของมันกระพริบวิบวับ

ผู้อาวุโสเทียนหยวนมองภาพนั้นด้วยความทึ่งปนสยดสยอง "การผสานวัตถุต่างธาตุเข้ากับหุ่นเชิดกลไกโดยไม่ต้องใช้อักขระเชื่อมประสาน... นี่มันวิชาบ้าบออะไรกัน?"

"เอาล่ะ... เตรียมตัวเสร็จแล้ว" อาเจียลุกขึ้นปัดฝุ่น พลางกวาดเศษเกล็ดมังกรดินและผงทองที่เหลือลงกระเป๋าตัวเองอย่างเนียนๆ "ท่านผู้อาวุโส... แผนการคืออะไร?"

ผู้อาวุโสเทียนหยวนกระแอมไอ ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม "สายข่าวของข้ารายงานว่า... กลุ่มคนชุดดำที่ตามสัญญาณเจ้ามา ได้มาดักซุ่มอยู่ที่ 'ป่าหมอกทมิฬ' ทางทิศเหนือของสำนัก... พวกมันยังไม่กล้าบุกเข้ามาตรงๆ เพราะเกรงกลัวค่ายกลป้องกันสำนัก"

"ดังนั้น..." ผู้อาวุโสจ้องตาอาเจีย "เจ้าต้องออกไปที่นั่น... แกล้งทำตัวเป็นศิษย์สายนอกที่หลงทาง เพื่อล่อให้พวกมันปรากฏตัว จากนั้นข้าและยอดฝีมือของหอคุมกฎจะรวบตัวพวกมันทันที!"

อาเจียกลืนน้ำลาย "แกล้งหลงทางในป่าที่เต็มไปด้วยนักฆ่า... คุ้มค่าจ้างจริงๆ พับผ่าสิ"

...

ยามรัตติกาล ณ ป่าหมอกทมิฬ

สายลมยามดึกพัดหวีดหวิวผ่านทิวไผ่ ฟังดูคล้ายเสียงร้องโหยหวนของวิญญาณ หมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ทำให้ทัศนวิสัยเลวร้ายจนแทบมองไม่เห็นทาง

อาเจียเดินสะพายย่ามเก่าๆ (ที่ข้างในเต็มไปด้วยระเบิดยันต์และของมีค่า) เดินเตะฝุ่นไปมาอย่างไม่เกรงกลัว... หรืออย่างน้อยก็พยายามแสดงว่าไม่กลัว

"โอ๊ย... หลงทางจังเลย... ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้ผู้น่าสงสาร มีเงินติดตัวแค่ 5,000 ตำลึงทอง... ใครก็ได้ช่วยข้าที~"

อาเจียตะโกนเสียงหลง (บทละครห่วยแตกจนมู่เฉินอยากจะมุดดินหนี)

[เจ้าตะโกนบอกจำนวนเงินทำไม!] มู่เฉินดุ [เจ้าอยากล่อโจร หรืออยากล่อเจ้าหนี้!]

"ล่อทั้งคู่แหละขอรับ ยิ่งมาเยอะยิ่งดี" อาเจียกระซิบตอบ

ทันใดนั้น... เจ้าถุงเงิน ที่เกาะอยู่บนไหล่ของอาเจีย (ในโหมดพรางตัวคล้ายเป้หลัง) ก็ส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ ขาโลหะของมันเกร็งแน่น

ฟึ่บ!

เงาสีดำสามสายพุ่งลงมาจากยอดไผ่ ล้อมกรอบอาเจียไว้ทั้งสามทิศทาง กลิ่นอายสังหารรุนแรงกดดันจนอากาศรอบข้างหนาหนัก

บุรุษชุดดำผู้เป็นหัวหน้าก้าวออกมา ดวงตาแดงฉานภายใต้หน้ากากแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

"เด็กน้อย... ส่ง 'กล่อง' และ 'วัตถุต้องห้าม' ที่เจ้าซ่อนไว้ มา... แล้วข้าจะให้เจ้าตายสบายๆ"

อาเจียแสร้งทำตัวสั่นงันงก "กะ... กล่องอะไร? ข้ามีแต่กล่องข้าวหมูแดง... พี่ชายจะรับไหม? ส่วนวัตถุต้องห้าม... ข้ามีแต่กางเกงในที่ไม่ได้ซักมาสามวัน... ถือเป็นอาวุธชีวภาพไหม?"

"เล่นลิ้น!" หัวหน้านักฆ่าตวาดลั่น "ฆ่ามัน! แล้วค่อยค้นศพ!"

คมดาบสีดำสนิทที่เคลือบด้วยพิษร้ายพุ่งเข้าใส่ลำคอของอาเจียด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ!

ในวินาทีเฉียดตายนั้นเอง รอยยิ้มขี้ขลาดของอาเจียพลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เจ้าถุงเงิน... เวลาอาหาร!"

เคร้ง!

ขาโลหะสีทองแดงของแมงมุมกลไกพุ่งออกมาจากไหล่ของอาเจีย รับคมดาบไว้อย่างแม่นยำ ก่อนที่มันจะดีดตัวพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของนักฆ่าผู้นั้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่า!

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นป่า เมื่อขาที่ทำจาก "เกล็ดมังกรดิน" เจาะทะลุหน้ากากและบดขยี้อาวุธระดับวิญญาณจนแหลกละเอียด

"เฮ้ย! นั่นมันตัวบ้าอะไร!?" นักฆ่าอีกสองคนชะงักด้วยความตกตะลึง

อาเจียสะบัด พู่กันนิรันดร์ ออกมา ควงมันราวกับคทาบัญชาการ

"มันคือผู้จัดการฝ่ายการเงินของข้า!" อาเจียประกาศก้อง "และพวกเจ้า... คือลูกหนี้ที่ต้องจ่ายค่าเสียเวลาด้วยชีวิต!"

[อย่าประมาท!] มู่เฉินตะโกนเตือน [หัวหน้าของพวกมันยังไม่ออกมา... สัมผัสของข้าบอกว่า... มี 'บางสิ่ง' ที่น่ากลัวกว่านักฆ่าพวกนี้ซ่อนอยู่ในเงาหมอก!]

สิ้นเสียงเตือน พื้นดินใต้เท้าของอาเจียก็เริ่มสั่นสะเทือน... ไม่ใช่จากแรงระเบิด แต่จาก "รากไม้สีดำ" นับร้อยที่พุ่งทะลุดินขึ้นมาราวกับฝูงงูยักษ์!

กับดักซ้อนกับดัก! อาเจียคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อล่อ... แต่หารู้ไม่ว่า นักล่าที่แท้จริงได้วางตาข่ายรอเขาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว!