ต้องรอด..ในป่าสไลม์

   'เหลือเวลา 15 ชั่วโมง'
   ถ้าเป็นในเกมเราคงไม่รู้สึกอะไรมากในฉากตายของผู้เล่นร่วมในปาร์ตี้ แต่ในความเป็นจริง แต่ละภาพที่เห็นไม่ชวนดูเลย 'ขาดอากาศหายใจตาย' และตอนนี้ 'หัวหลุดจากบ่า'
   ผมกลัวอย่างที่สุดในชีวิต ขาแข็งมือไม้สั่นขยับไปไหนไม่ได้ เป็นฝ้ายที่มีสติก่อนเพื่อน เธอคว้าข้อมือผม     "ต้องหนี เร็วหมูกรอบ" ผมหันหลังให้ภาพสยองที่เห็นแล้วเตรียมก้าวเท้าหนีไปจากสถานที่ที่เป็นฝันร้ายตรงหน้า แต่ขามันไม่ขยับเลย ทำไมเราถึงได้ขี้ขลาดแบบนี้นะ อืม..ไม่ใช่สิ มีใครกอดขาผมอยู่
   ผมเหลียวหลังไปมองด้านล่าง เป็นรุ้งที่นั่งกองกับพื้นตัวสั่นแขนข้างหนึ่งเกาะขาผม อีกข้างเกาะขาฝ้าย จากที่เคยเรียนกันมามันมีฮอร์โมนชนิดหนึ่งซึ่งจะหลั่งออกมาเมื่อเกิดสถานการณ์คับขัน มันจะดึงพลังกายแฝงของคุณออกมาเต็มขีดจำกัด 'อะดรีนาลีน (Adrenaline)' เอ่อว่าแต่ แทนที่จะใช้มันเพื่อให้รอดแต่เธอกลับใช้มันทำเรื่องที่ตรงข้ามแบบนี้นะหรอ
   "รุ้ง ตั้งสติ ลุกขึ้น เร็ว" เสียงฝ้ายเรียกเตือนสติรุ้ง แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลเลย รุ้งยังคงลุกไม่ขึ้นและกอดพวกเราแน่น ในขณะที่เมทัลสไลม์เคลื่อนที่เข้ามาหาพวกเรา     "ฉันไม่ไหวแล้ว พาฉันออกไปจากนรกตรงนี้ที" รุ้งโอดครวญราวกับคนเสียสติ
   ในขณะที่พวกเรากำลังพยายามดึงร่างของรุ้งให้ลุกขึ้นมาอย่างยากลำบากเหมือนเข็นครกขึ้นภูเขานั้น หางตาผมเหลือบเห็น 'น้องสไลม์' น้องไปทำอะไรที่แถวก้นของรุ้งนะ
  "กรี๊ด" เสียงดังลั่นออกมาจากปากรุ้งพร้อมมือที่คลายออก พวกเราถือโอกาสอันดีนี้ ดึงร่างเธอขึ้นมาแล้วช่วยกันลากออกไปจากตรงนั้นจนได้
   เป็นโชคดีในโชคร้ายก็ว่าได้ เมทัลสไลม์มันโหดก็จริง แต่มันจะอยู่ในอาณาเขตของมันไม่ออกไปจากตรงนั้น และรัศมีในการใช้รยางค์โจมตีคือ 5 เมตรสินะ
   เมื่อเดินออกมาจากจุดที่น่าจะปลอดภัยแล้ว ทุกคนก็ยังคงเงียบงัน โดยเฉพาะสีหน้าของฝ้ายดูเศร้ามาก ก็นะ..แฟนทั้งคน (คือ นอกจากโจแล้ว คนอื่นเขาก็ดูออกว่านิกกับฝ้ายเป็นกิ๊กกัน) ขณะที่ผมยืนคิดอะไรเพลินๆ ฝ้ายก็โผเข้ามากอดผมโดยไม่ทันตั้งตัว
   "ทำไม ชีวิตคนช่างสั้นนัก หมูกรอบ...เป็นแฟนเราได้ไหม" ผมแอบโกรธนิดๆ เมื่อคิดว่า นี่มันใช้เวลามาแกล้งกันไหม แต่พอเหลือบเห็นใบหน้าที่กังวลและเศร้าสร้อยของฝ้าย ผมก็คิดได้ว่าเธอคงอยากหาใครสักคนมาปลอบให้กำลังใจแทนนิกชั่วคราวสินะ
   "ได้สิ" ผมตอบไปสั้นๆ
   "ดีจัง ในที่สุดก็มีคนตอบรับฉันสักที" เธอหันหลังให้ผมแล้วพูดว่า "เหนียวตัวไปหมด ขอไปล้างหน้าล้างตาหน่อยนะ"
   พวกเราตัดสินใจพักหายใจหายคอกันที่มุมอับมุมหนึ่งของป่าสไลม์ และให้ฝ้ายเป็นหัวหน้าตี้คนใหม่ เพราะในพวกเราฝ้ายมีทักษะทางกายดีสุด เธอเป็นนักกีฬาวิ่งแข่งทุนของโรงเรียน เธอเป็นคนสวย ร่าเริง แม้จะชอบแกล้งผมก็ตาม แต่ผมก็ไม่โกรธเธอหรอกนะ (หน้าแดง)
   30นาทีหลังจากการตายของนิก ดาบและโล่ก็มาปรากฎที่ฝ้าย พวกเราตัดสินใจพักปรับอารมณ์เศร้าจากการสูญเสียเพื่อนกันอีกสักครู่ ฝ้ายและรุ้งเดินไปล้างหน้ากันที่ลำธารใกล้ๆ
   ผมจ้องมองเด็กน้อยน่าตาน่ารักน่าชังที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม เด็กคนนี้หน้าตาคุ้นเคยมากอย่างประหลาด ผมต้องเคยเห็นภาพเด็กคนนี้มาก่อนแน่ๆ แต่เหมือนมันนานมากแล้ว และที่สำคัญเด็กคนนี้ไม่ได้อยู่ในห้องเตรียมงานแน่ ๆ เพราะผมจำทุกคนในห้องได้ นั่นหมายถึงเด็กคนนี้เป็นเด็กที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้หรือหลงเข้ามาในป่าซะมากกว่า
   "นึกออกแล้ว ว่าหน้าเหมือนใคร" เสียงฝ้ายดังขึ้นเหมือนตอบคำถามในใจของผม หน้าตาเธอดูสดชื่นขึ้นหลังไปล้างหน้ามา
   "เหมือนหมูกรอบเลยทีเดียว นี่ถ้าคนไม่รู้คงบอกว่าเป็นพ่อลูกกัน" เธอหัวเราะขึ้นมา ทำให้บรรยากาศหดหู่ดูจะดีขึ้นเล็กน้อย
   อืม จะว่าเหมือนผมตอนเด็กก็เหมือนจริง ๆ นั่นแหละ แถมยังมีความรู้สึกประหลาดที่เวลามองเด็กคนนี้ มันให้ความรู้สึกเหมือน...เจ้าตูบที่ผมเคยเลี้ยงตอนเด็ก ๆ
   'ใช่..ใช่มะ' ความรู้สึกเหมือนตอนคุณแก้โจทย์เลขที่ยากๆได้ ผุดขึ้นมาในหัวผม
   ผมจ้องมองข้อความ 'Skill' และกดดู 'เลี้ยงดู (สกิลฟ้าประทาน) (เลี้ยงดูมอนสเตอร์ที่ตอบรับคำชวนได้)' คำอธิบายที่ผมดูมาแล้วนับร้อยครั้ง ผมเคยลองใช้กับสไลม์4สีมาแล้ว แต่ไม่มีท่าทีสไลม์ตัวไหนที่เป็นมิตรและตอบรับคำชวนจากผมเลย ผมจึงมองว่ามันเป็นสกิลที่น่าจะไม่มีประโยชน์ในป่าสไลม์แห่งนี้แบบที่โจว่า จึงเก็บแต้มสกิลไว้ไม่ได้ใช้งาน
   ผมจ้องมองตาน้องสไลม์อีกครั้ง ถ้าสังเกตดีดี น้องจะไม่มีแววตา เสียง 'ใช่..ใช่มะ' ดังขึ้นอีกครั้งในหัวผมเหมือนเป็นตัวสนับสนุนความเข้าใจเดิมว่าถูกต้อง
   เอาก็เอาสิไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ ใช้ก็ใช้สิวะ
  'ใช้สกิลเลี้ยงดู' 'เลือกเป้าหมาย' มีเป้าหมายให้เลือกบนหัวน้องสไลม์ขึ้นมาจริงๆด้วย ผมลังเลประมาณ 5 วินาที ก่อนจะกด 'ชักชวน'
  'การยอมรับ 100%' แล้วภาพจุดพลุแสดงความยินดีปรากฎตรงหน้าผมเต็มไปหมดจนผมรู้สึกเวียนหัว  

   'คุณได้รับเลี้ยงมอนสเตอร์ สไลม์รุ้ง (ต้องสาป) แล้ว'