第1章
200ปีผ่านไป
วันเวลาผ่านพ้นไปเด็กน้อยสองคนเติบโตขึ้นเป็บุรุษรูปงาม รอยยิ้มที่เคยบริสุทธิ์เช่นไรบัดนี้ก็ยังคงบริสุทธิ์เช่นเดิม ก่อนที่จะถูกเติมแต่งด้วยเื่ราวที่เลวร้าย
"ทำไมเ้าถึงไม่ตอบรับการมั่นหมายของเผ่าวารี"เสวี่ยนฮวาเอ่ยถามเหยียนซานด้วยใบหน้าร่าเริงเช่นเคยแต่คำถามที่จงใจหยอกล้อนั้นกับทำให้เหยียนซานเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจมือหนาวางลูกกวางขาวในมือลงแ่เบา พลางหันมามองคนด้านหลังด้วยสายตาคมสีฟ้าครามไม่พอใจ
"ข้าเกลียดการบังคับที่สุดเ้าก็รู้ถ้าข้าต้องแต่งงานจริง ข้าจะเลือกนางที่ข้ารักเท่านั้น"น้ำเสียงเข้มเอ่ยคำตอบอย่างจริงจัง ทำให้คนฟังอย่างเสวี่ยนฮวายกยิ้มขำ
เ้ากับข้าเป็สหายกันมานานแค่ไหน
ทำไมข้าจะไม่รู้
เสวี่ยนฮวาได้แต่คิดในใจพลางยิ้มขำกับท่าทางไม่พอใจของเหยียนซาน แต่ก็ไม่ยอมหยุดเอ่ยล้อสหายรักผู้นี้
"ช่างน่าเสียตาย เ้าหญิงเผ่าวารีสวยขนาดนั้นถ้าเ้าไม่ชอบ...งั้นข้าขอนะ" เสวี่ยนฮวาเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยอกล้อแต่กับทำให้เหยียนซานอารมณ์คุกรุ่นมากขึ้นกว่าเดิมอย่างไม่มีสาเหตุ ใบหน้าหล่อเหลาหันมองสบดวงตากลมสีฟ้าอ่อนคู่นั้นที่เ้าของใบหน้าหวานยังคงมีรอยยิ้มขำอยู่
"ฮ่าฮ่าฮ่า เ้าอย่างโกรธข้าเลย ข้าแค่ล้อเ้าเล่นเ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ เหยียนซาน" เสวี่ยนฮวาเดินมาดักหน้าขวางทางไว้เหยียนซานปรายตามองเสวี่ยนฮวาที่ยืนยิ้มให้ ไม่ว่าเมื่อไหร่เหยียนซานก็ไม่เคยโกรธเสวี่ยนฮวาลงเลยสักครั้งและครั้งนี้ก็เช่นกัน รอยยิ้มอบอุ่นของเสวี่ยนฮวาเหมือนแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นในอาณาจักรที่หนาวเหน็บแต่กับองค์ชายเหยียนซานไม่ใช่ความหนาวเหน็บทางกาย แต่กับเป็ความหนาวเหน็บทางจิตใจที่สายเืของตน ทำให้ไม่สามารถไว้ใจผู้ใดได้ จะมี...ก็แต่เสวี่ยนฮวาและพ่อของตนที่ไว้ใจได้มากที่สุด
"ขอบใจเ้ามากนะ" อยู่ๆน้ำเสียงเข้มก็เอ่ยขอบคุณอีกคนสร้างความแปลกใจให้เสวี่ยนฮวาไม่น้อยจนต้องขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันแน่น ดวงตากลมสีฟ้าอ่อนฉายแววสงสัย
"ขอบใจ ที่เ้าอยู่ข้างข้า"น้ำเสียงเข้มเอ่ยบอกด้วยความอ่อนโยนถูกเอ่ยขึ้น ยิ่งทำให้รอยยิ้มอบอุ่นดังดวงอาทิตย์ยามเช้ายิ่งอบอุ่นกว่าเก่า
รอยยิ้มของเ้าทำให้ใจข้าอบอุ่นได้ทุกครั้ง
เ้ารู้หรือไม่
ตระกูลเสวี่ยน
เมื่อมีพบย่อมมีจากมีเื่ดีย่อมมีเื่ร้าย ใครเคยพูดคำนี้ไว้นะเสวี่ยนฮวาคิดว่าตอนนี้มันใช้ได้กับสถานการณ์ที่เขาเจอจริงๆใครจะคิดว่ากลับมาถึงบ้านจะได้ยินแผนของพ่อตัวเอง ที่กำลังวางแผนฆ่าเหยียนซานและองค์าาเผ่าน้ำแข็งอยู่
"คืนงานฉลองวันเกิดครบ200ปีของเหยียนซานเราจะเริ่มแผนการลอบฆ่าองค์าาและองค์รัชทายาท แล้วแย่งชินบัลลังก์น้ำแข็งมันเสีย"คำพูดของผู้เป็พ่อสร้างความใแก่เสวี่ยนฮวาไม่น้อย
“แต่เราจะเข้าใกล้ตัวทั้งสองได้อย่างไร ในเมื่อทั้งสองคนไม่ไว้วางใจผู้ใดเลย”ขุนนางขั้นกลางเอ่ย ภายในใจของเสวี่ยนฮวาพลันรู้สึกกังวลอย่างเห็นได้ชัด พลางนึกหาทางช่วยเหยี่ยนซานถึงจะถูกตราหน้าว่าเป็ลูกเนรคุณ แต่จะให้ปล่อยเหยี่ยนซานตายเสวี่ยนฮวาทำไม่ได้ เพราะในชีวิตนี้ของเสวี่ยนฮวานั้นคนที่เรียกได้ว่าเป็ครอบครัวได้เต็มปาก มีเพียงองค์าาที่ค่อยสั่งสอนผู้เป็แม่ที่อุ้มท้องและให้กำเนิด แต่น่าเสียดายนัก...ที่ เสวี่ยนอวิ๋นนั้นเสียไปก่อนแล้วก็...เหยี่ยนซาน
"ท่านพ่อ" หลังจากที่ยืนแอบฟังแผนการได้พักใหญ่ เสวี่ยนฮวาจึงก้าวเท้าเข้ามาให้ห้องทุกสายตาจ้องมองเสวี่ยนฮวานิ่ง
"ถ้าจะลอบฆ่าองค์รัชทายาท งานนี้ข้าเหมาะสมกว่าผู้ใด"เกิดความเงียบขึ้นภายในห้องโถงขนาดใหญ่ สายตาทุกคู่ที่มองมาคือเห็นด้วยแต่กับมีสายตาของสองคนที่มองมาด้วยสายตาไม่ไว้ใจเพราะเฮวี่ยนฮวาและเหยี่ยนซานนั้นเติบโตมาด้วยกันจึงเกิดความไม่ไว้ใจจากผู้เป็พ่อและผู้เป็พี่ชายต่างแม่
"ข้าจะแน่ใจได้อย่างไง ว่าเ้าจะไม่ปล่อยเหยียนซานไป"เสวี่ยนฟางพ่อของเสวี่ยนฮวาเอ่ยขึ้น เสวี่ยนฮวาทำใจนิ่งไม่หวั่นไหวพลันเปลี่ยนสีหน้าให้เ้าเล่ห์ดังมารร้ายคิดแผนรอบฆ่าเทพ
"เพราะข้าเกลียดเหยียนซานมันแย่งผู้หญิงที่ข้ารักไป" เสวี่ยนฮวาบอกด้วยน้ำเสียงหมัดแน่น ถึงประมุขเสวี่ยนฟางจะไม่เชื่อสิ่งที่ลูกชายคนเล็กพูดแต่ก็พอมีวิธีหลอกใช้เสวี่ยนฮวาอยู่
ขอแค่ฆ่าเหยี่ยนซานได้
ต่อให้ต้องหลอกใช้ลูกชายตัวเองก็ยอม
"ดี! ดีมาก ถ้าเ้ามีความแค้นกับเหยียนซานข้าก็จะให้เ้าได้แก้แค้น" เสวี่ยนฟางเอ่ยบอกลูกชายคนเล็กพลางยิ้มอย่างภาคภูมิใจแต่สำหรับเสวี่ยนฮวาแล้ว มันคือรอยยิ้มอาบยาพิษ ที่ผู้เป็พ่อมีให้ตนั้แ่เล็กจนโตไม่เคยมีครั้งไหนเลย ที่คนผู้นี้จะเห็นเสวี่ยนฮวาเป็ลูกมีแต่สายตาเกียจชังทุกครั้งที่มองมาส่วนเสวี่ยนหลงนั้นหันไปมองหน้าน้องชายต่างแม่ด้วยสายตารังเกียจ ั้แ่เสวี่ยนฮวาลืมตาดูโลกเสวี่ยนหลงก็อยากฆ่าน้องชายต่างแม่คนนี้ทิ้งในใจมันมีแต่ความเกลียดที่มีต่อเสวี่ยนฮวา
ถึงวันงานเมื่อใด
เ้าก็เป็ได้แค่เครื่องมือของข้ากับท่านพ่อ
48
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)
