ย้อนยุคสู่ปี 80 พร้อมระบบ: อย่าริอาจมาแหย่แม่ชาเขียว

        เสิ่นเหยาเพิ่งอ้าปากเตรียมจะอธิบายก็พลันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านนอก

        “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่านี่ใช่บ้านของคุณเจียงอิ๋งอิ๋งหรือเปล่า? ผมเอาจักรเย็บผ้ามาส่งครับ!”

        นั่นเป็นเสียงคนขับรถของเจียงชิงนั่นเอง!

        ใบหน้าของเจียงอิ๋งอิ๋งฉายแววยินดีเธอรีบออกไปเปิดประตูทันที

        ที่หน้าประตูใหญ่มีรถซาเล้งจอดอยู่คันหนึ่งรอบด้านคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่ต่างพากันชะเง้อคอมองดูของบนรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        จักรเย็บผ้าเครื่องใหม่เอี่ยมถูกคลุมด้วยผ้าสีแดงวางไว้อย่างมั่นคงอยู่บนนั้น

        เสิ่นชิ่งหงที่เดินตามออกมาถึงกับแข้งขาอ่อนจนเกือบยืนไม่อยู่เขาต้องรีบคว้ากำแพงพยุงตัวไว้ด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง...ถึงขั้นซื้อจักรเย็บผ้ามาเลยเชียวหรือ!

        ไม่ใช่ว่าอาเหยาเอาเงินก้นถุงทั้งหมดออกมาใช้จนเกลี้ยงแล้วหรอกนะ?

        หรือที่ร้ายแรงกว่านั้นคือไปกู้หนี้ยืมสินเขามาซื้อ!

        ใบหน้าของเขาซีดเผือดพลางคว้ามือเสิ่นเหยาไว้“อาเหยา แบบนี้ไม่ได้นะ...เอาไปคืนเขาเถอะ!”

        เจียงอิ๋งอิ๋งเหลือบมองเขาด้วยความแปลกใจ“พ่อคะ จะคืนทำไม ของชิ้นนี้มีประโยชน์มากเลยนะคะ!”

        เขามีหรือจะไม่รู้ว่าไอ้ของพรรค์นี้มันมีประโยชน์ยังไง!

        เสิ่นชิ่งหงอยากจะทัดทานแต่เมื่อเห็นสายตาชาวบ้านที่รุมล้อมอยู่รอบๆ ลึกๆเขาก็ยังคิดว่าควรจะไว้หน้าลูกสะใภ้บ้าง จึงได้แต่เม้มปากแน่น“เราเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ...”

        เสิ่นเหยากวาดสายตาคมเข้มมองไปรอบๆก่อนจะลงมือยกจักรเย็บผ้าเครื่องนั้นลงมาด้วยตัวคนเดียว

        คนขับรถตัวน้อยตั้งใจจะเข้าไปช่วยแต่พอเห็นพละกำลังนั้นก็อดอุทานออกมาไม่ได้ “น้องชายผู้นี้แรงเยอะจริงๆ ครับ!”

        จักรเย็บผ้าถูกยกเข้าไปไว้ในห้องนอนของเจียงอิ๋งอิ๋งในบรรดาคนมุงเหล่านั้นมีป้าเสิ่นรวมอยู่ด้วยเธอถือว่าตัวเองเป็นญาติผู้ใหญ่จึงเดินตามเข้าประตูมาแล้วคว้าตัวเสิ่นชิ่งหงไปกระซิบกระซาบ“ชิ่งหง นี่มันเรื่องอะไรกัน? เหล็กชิ้นนี้ไม่ใช่ถูกๆเลยนะ ฉันได้ยินมาว่าราคาตั้งร้อยกว่าหยวนเชียว!”

        “คือ...”

        เสิ่นชิ่งหงยังคงหน้าซีดเขาฝืนยิ้มขมขื่น “สงสัยอิ๋งอิ๋งจะเป็นคนซื้อมาน่ะครับ”

        “อะไรนะ?”

        ป้าเสิ่นอ้าปากค้าง“ซื้อมาเองหรือ? คุณพระช่วย!เงินตั้งร้อยกว่าหยวน เธอไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน?”

        แล้วเขาจะไปรู้ได้อย่างไรล่ะ?

        เสิ่นชิ่งหงพูดไม่ออกในใจคิดแต่เพียงว่าถ้าบอกให้เจียงอิ๋งอิ๋งเอาไปคืน ลูกสาวคนนี้จะโกรธหรือเปล่า?

        หลังจากคนขับรถลากลับไปแล้วเจียงอิ๋งอิ๋งก็รีบเข้าไปสำรวจเครื่องจักรด้วยความตื่นเต้น

        เจ้าสิ่งนี้ไม่เหมือนกับรุ่นในยุคปัจจุบันเลยสักนิดมันหนักอึ้ง แถมตอนเหยียบก็ดูจะใช้แรงเยอะพอสมควรเธอลองปั่นดูครู่หนึ่งก็เริ่มรู้สึกเมื่อยล้า...

        ไม่ได้การล่ะงานนี้ก็ไม่เบาเหมือนกันนะเนี่ย เธอไม่อยากเหนื่อยเลย...

        เสิ่นเหยาในตอนนี้เริ่มจะอ่านสีหน้าของเธอออกแล้วเขาแอบค่อนขอดในใจว่า 'ยัยผู้หญิงขี้เกียจ' ก่อนจะดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นแล้วกระซิบ “ออกไปพูดให้ชัดเจนก่อน!”

        ขณะนั้นเองหลี่เสวี่ยเหลียนกับเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นก็แบกอุปกรณ์ทำไร่กลับมาจากทุ่งพอดีพวกเธอเห็นคนรุมล้อมที่หน้าบ้านตั้งแต่ไกลก็คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นจึงรีบวิ่งหน้าตั้งกลับมา

        พอถึงหน้าประตูก็ได้ยินใครบางคนเบ้ปากเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้หลี่กลับมาพอดีเลยนะ บ้านพี่กำลังจะดังใหญ่แล้ว!”

        น้ำเสียงของคนพูดเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาหลี่เสวี่ยเหลียนขมวดคิ้ว ตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ “ดังเรื่องอะไร?พูดจาเพ้อเจ้อ ระวังฉันจะฉีกปากให้!”

        หญิงวัยกลางคนอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงเสแสร้ง“เหล่าจาง เธอพูดให้น้อยลงหน่อยเถอะพี่สะใภ้หลี่เขาได้ลูกสะใภ้เก่งกาจมา เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ!”

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นพอได้ยินชื่อพี่สะใภ้ก็รีบสวนกลับทันควัน“พี่สะใภ้ฉันเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในแถบนี้ ทั้งเก่งทั้งขยันแน่นอนว่าต้องมีความสามารถอยู่แล้ว พวกป้าอิจฉาล่ะสิ?”

        มีความสามารถงั้นหรือ?ความสามารถในการยั่วยวนผู้ชายน่ะสิไม่ว่า!

        คนบางประเภทมักทนเห็นคนอื่นได้ดีไม่ได้ในใจจึงเต็มไปด้วยการคาดเดาในทางอกุศล สีหน้ายิ่งดูไม่หวังดีเข้าไปใหญ่“โถ...เก่งเหลือเกินนะ!”

        หลี่เสวี่ยเหลียนหน้าตึงขึ้นมาทันทีเธอฝ่าฝูงชนเข้าไปในบ้าน ก็เห็นเสิ่นชิ่งหงยืนหน้าซีดอยู่ตรงนั้นโดยมีป้าเสิ่นคอยถอนหายใจพลางเกลี้ยกล่อม “ชิ่งหงไม่ใช่พี่จะว่านายนะ ลูกสะใภ้น่ะ เรื่องอื่นช่างมันเถอะแต่ต้องรู้จักเก็บออมถึงจะถูก!”

        “ดูสิ ที่ดินก็เพิ่งจะแบ่งกัน ชีวิตเพิ่งจะเริ่มลืมตาอ้าปากได้ไม่กี่วันเองเจ้าหนูเสิ่นเหยามันหลังขดหลังแข็งทำงานงกๆ จะหาเงินได้สักเท่าไรเชียว?”

        “เอามาถลุงทิ้งแบบนี้ ต่อไปจะทำยังไง?”

        “บ้านนายยังมีเด็กอีกสองคนที่ต้องเลี้ยงนะจะเลี้ยงแต่ลูกสะใภ้จนไม่สนลูกหลานเลยหรือไง?”

        เสิ่นชิ่งหงอ้าปากจะค้านได้แต่พูดออกมาแห้งๆ ประโยคเดียว “พี่ครับอิ๋งอิ๋งเป็นเด็กดี...”

        ก็แค่ใช้เงินเก่งไปหน่อยเท่านั้นเอง...

        หลี่เสวี่ยเหลียนเดินปรี่เข้าไปด้วยโทสะมาหยุดยืนตรงหน้าป้าเสิ่น “พี่สะใภ้ใหญ่ฉันรู้ว่าพี่หวังดี แต่จะมาพูดจายุแยงตะแคงรั่วแบบนี้ไม่ได้นะ!อิ๋งอิ๋งเป็นทั้งลูกสะใภ้และลูกสาวของฉัน! คำว่าถลุงทิ้งหมายความว่ายังไง?!”

        “เงินในบ้านก็มีไว้ให้เธอใช้นั่นแหละ!”

        ป้าเสิ่นถูกตอกหน้ากลับมาอย่างแรงจนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ“ได้ๆ ฉันมันพวกชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเอง!บ้านเธออยากจะอยู่ยังไงก็เชิญ ฉันไม่อยากยุ่งแล้ว!”

        “ปล่อยให้เธอถลุงเงินให้หมดบ้านไปเลย!ฉันจะคอยดูว่าชิ่งหงจะเอาเงินที่ไหนไปหาหมอแล้วเสี่ยวอวิ๋นจะเอาเงินที่ไหนแต่งงาน!”

        เธอเดินกระแทกไหล่พวกไทยมุงออกไปอย่างหัวเสียพร้อมกับตะโกนด่าทิ้งท้าย “พวกแกมองอะไรกันนักหนา?ไม่มีน้ำใจกันเลย!”

        ป้าเสิ่นถือเป็นลูกพี่ลูกน้องของเสิ่นชิ่งหงปกติก็คอยดูแลบ้านตระกูลเสิ่นอยู่เสมอ เธอเป็นคนดีจะเสียก็เพียงมักจะวางตัวไม่ถูกจุดไปหน่อย

        เสิ่นชิ่งหงถอนหายใจ“เสวี่ยเหลียน ทำไมต้องพูดกับพี่สะใภ้แบบนั้นด้วย!”

        “ก็พี่เค้ามาหาว่าอิ๋งอิ๋งถลุงเงิน แล้วจะให้ฉันยอมอยู่เฉยๆ หรือไง?”

        ยามนี้หลี่เสวี่ยเหลียนปกป้องลูกสะใภ้สุดชีวิตเธอหันไปมองกลุ่มคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน “มองอะไรกัน?ไปให้พ้นเลย!”

        นี่ถือเป็นจักรเย็บผ้าเครื่องแรกของหมู่บ้านมีหรือที่คนรอบข้างจะยอมไปง่ายๆ หญิงสาวคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา“พี่สะใภ้หลี่ อย่าขี้เหนียวนักเลย!ลูกสะใภ้พี่ควักเงินก้อนโตซื้อเหล็กนี่มาทุกคนก็แค่อยากจะมาเปิดหูเปิดตาดูหน่อยไม่ได้หรือไง?”

        อันที่จริงจักรเย็บผ้าก็ไม่ใช่ของที่ไม่มีใครเคยเห็นคนในเมืองมักใช้มันเป็นสินสอดทองหมั้นอยู่บ่อยครั้ง

        เพียงแต่ในชนบทที่เพิ่งเริ่มแบ่งที่ดินและมีชีวิตอิสระได้ไม่นานใครเล่าจะมีเงินถุงเงินถังขนาดนั้น

        การที่เจียงอิ๋งอิ๋งหาของชิ้นนี้มาได้โดยไม่มีปี่มีขลุ่ยไม่ว่าจะเป็นการใช้เงินเก็บจนหมดบ้านหรือไม่แต่มันก็พิสูจน์ได้ว่าพวกเขามีเงินมากขนาดนั้นจริงๆ

        ด้วยความอิจฉาริษยาผสมกับความอยากรู้อยากเห็นเพื่อรอซ้ำเติมกลุ่มคนเหล่านี้จึงไม่ยอมสลายตัวไปง่ายๆ

        หลี่เสวี่ยเหลียนกลับยืนตะลึง...เหล็กที่ว่านั่นคืออะไร?

        เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นเปิดม่านเดินเข้าห้องไปแล้วและเธอก็ต้องสะดุดตากับของชิ้นใหญ่ที่ทอประกายวาววับนั่นทันใดนั้นเธอก็ร้องออกมาด้วยความดีใจ “แม่! แม่!มาดูเร็ว พี่สะใภ้ซื้อจักรเย็บผ้ามาล่ะ!”

        “สวยจังเลย!”

        เธอนั่งลงลองขยับมันอย่างร่าเริง“พี่สะใภ้ เจ้าเครื่องนี้ใช้ยังไงหรือ? สอนฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

        เธอยังเด็กและรู้เพียงว่าวันนี้พี่สะใภ้เข้าเมืองไปขายเสื้อผ้าจึงไม่ได้คิดไปถึงเรื่องการใช้เงินจนหมดตัวแต่อย่างใด

        ทว่าหลี่เสวี่ยเหลียนกลับมีสีหน้าซีดเผือดไม่ต่างจากเสิ่นชิ่งหงใครบ้างจะไม่รู้ว่าจักรเย็บผ้าราคาแพงมากแค่ไหน?

        เธอเกือบจะทรงตัวไม่อยู่ต้องพิงผนังไว้พลางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อิ๋งอิ๋ง...เป็นคนซื้อหรือ?!”

        เสิ่นชิ่งหงพยักหน้าพลางกัดฟันกรอด“เสวี่ยเหลียน ทุกคนกำลังจ้องอยู่ มีอะไรก็เข้าไปคุยกันในบ้านอย่าให้ลูกสะใภ้ต้องเสียหน้าเลย!”

        แต่แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเอ็นดูลูกสะใภ้คนนี้มากเพียงใดยามนี้หลี่เสวี่ยเหลียนก็ทนรับไม่ไหวอีกต่อไปเธอหมดเรี่ยวแรงจนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น “ซื้อจักรเย็บผ้า!นี่...นี่ไปเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้! ต่อไปจะใช้ชีวิตกันยังไงล่ะ...”

        พวกที่รอสมน้ำหน้าอยู่หน้าประตูเริ่มหัวเราะร่า“พี่สะใภ้หลี่ ลูกสะใภ้พี่นี่มีความคิดเด็ดขาดดีจริงๆ!”

        “ฉันว่านะ เสิ่นเหยาที่ปกติเห็นดุๆ ที่แท้ก็พวกกลัวเมียนี่เอง?”

        “พี่สะใภ้หลี่เหลือลูกชายแค่คนเดียวแล้วนะ ถ้าเชื่อเมียไปเสียทุกอย่างชีวิตคนแก่สองคนคงลำบากแน่!”

        “เหอะ ฉันบอกแล้วไงว่าเจียงอิ๋งอิ๋งไม่ใช่คนดีอะไร...”

        ประโยคสุดท้ายถูกลดเสียงให้เบาลงเพราะอย่างไรเสียเจียงอิ๋งอิ๋งก็เป็นถึงลูกสาวผู้ใหญ่บ้านย่อมไม่มีใครอยากล่วงเกินโดยตรง