ทะลุมิติยุค 70 ฉบับตัวร้าย (มี E-Book เล่ม1,2,3)

    ตอนที่ 17 : เริ่มปล่อยของ (อ่านฟรี)

    ตอนนี้ในเมืองคึกคักกันมาก ไม่ใช่แค่เฉพาะเสื้อผ้า อาหารต่างๆ เริ่มออกนำมาขายสู่ตลาดกันแล้วแบบไม่ต้องหลบซ่อน ของที่นำมาตั้งขายที่หาได้อยากสักหน่อยขายได้สักพักก็ถูกผู้คนในเมืองกวาดเรียบเหมือนเดิม จิงจิงเดินดูเส้นถนนแถวตลาดสักพัก ก็ได้ยินคนบ่นมาตลอดทาง

    “ทำไมวันนี้นำของมาน้อยอย่างนี้ละ ฉันยังไม่ได้จับสักชิ้นเลยนะ”

    “นั่นนะสิ วันนี้ฉันวันว่าจะหาดูเนื้อมาให้หลายชายฉันสักหน่อย เด็กกำลังโตเชียว”

    “นี่ ฉันมาไม่ทันอีกแล้วงั้นเหรอ!!”

    จิงจิงสังเกตการณ์ และผู้คนมาได้สักพัก เห็นบรรดาป้าๆ ทั้งหลายบ่นและผิดหวังกันที่มาไม่ทันของก็ยกยิ้มและเดินเข้าไปหาทันที

    "คุณป้าคะ หนูมีของมาขายเยอะเลยถ้าคุณป้าไม่รังเกียจ มาดูได้นะคะ" พอป้าๆ ทั้งหลายเดินไปบ่นไป จิงจิงรีบไปพูดคุยทันที คุณป้าเหลียง หันไปมอง จิงจิง สาวน้อยหน้าตาสวยคนนี้ พร้อมถาม “หนูมีสินค้างั้นเหรอ หนูขายอะไรละ?”

    “หนูมีหลายอย่างเลยค่ะคุณป้า ไม่ว่าจะเป็๲เนื้อ สามชั้น ไข่ไก่ น้ำมัน หรือแม้กระทั่งข้าว แป้ง ถ้าหากคุณป้า๻้๵๹๠า๱บอกหนูได้เลยค่ะ” ป้าเหลียงตาลุกวาวทันที ป้าคนอื่นๆ ต่างก็ตื่นเต้น ๰่๥๹นี้ ของในตลาดขายดีมาก ของแทบไม่พอกับปริมาณคนในเมือง พวกเธอมีเงินหยวนมากมายจากการที่ ลูกหลานและตัวเองทำงานในเมืองมานาน แต่อาหารกลับไม่พอต่อความ๻้๵๹๠า๱ ทั้งยังหายาก ถึงแม้รัฐจะมีมาตรการเปิดการขายสินค้าได้แล้วก็ตาม แต่สินค้าและอาหารก็ไม่เพียงพอต่อคนในเมืองอยู่ดี

    “หนูมีของงั้นเหรอ ฉันของดูหน่อยได้ไหม” ป้าเหลียงและป้าๆ คนอื่นๆ สนใจทันที

    “หนูมีอยู่ส่วนหนึ่ง พอแบ่งให้ป้าๆ ได้ภายในวันนี้ หากอยากได้มากกว่านี้ ต้องเป็๲วันอื่นนะคะ หนูสามารถให้ราคาพิเศษกับป้าๆ ได้อย่างแน่นอน คุณป้าตามหนูมาสักครู่ได้ไหมคะ” พวกป้าๆ คุยกันแล้วตัดสินใจที่จะลองดูของจากจิงจิงทันที หากนังหนูนี่มีของดีจริงๆ และยังบอกว่าสามารถให้ได้อีกในอนาคตอีกด้วย

    พอเดินมาใกล้ๆ หอพักของจิงจิง จิงจิงก็แสร้งว่า ของเก็บอยู่ข้างบนเดียวหนูจะเอาของส่วนหนึ่งมาให้ป้าๆ ดูก่อน พูดแล้วก็แสร้งเข้าไปในหอพัก แล้วเอาของจากในมิติ ใส่ในลัง ไม่ว่าจะเป็๞เนื้อหมู เนื้อไก่ ไข่ ไก่ และ ข้าว น้ำมันออกมาจัดจำนวน พอป้าๆ ได้เห็นก็ตาลุกทันที แย่งซื้อกันจนหมดอย่างรวดเร็ว “นังหนู ยังมีของพวกนี้อีกไหมถ้ามีอีก ป้าจะมาขอแบ่งกับหนูอีก” หลังได้รับเนื้อสามชั้นชิ้นอ้วน ป้าคนหนึ่งรีบถามขึ้นทันที

    “ตอนนี้ของมีแค่นี้ค่ะคุณป้า หากคุณป้าอยากได้อะไรเป็๲พิเศษคุณป้าบอกหนูก่อนได้นะคะ หากอีกสองวันหนูได้ของมาแล้วหนูจะกันของไว้ให้คุณป้าๆนะคะ หนูอยู่แถวนี้ค่ะ หากคุณป้าๆ อยากได้ของ อีกสักสองวันมาหาหนูแถวนี้ เวลาประมาณนี้ได้เลยค่ะ ของที่หนูได้มา ได้มาจากชนบท ปลอดภัยแน่นอนค่ะ” จิงจิงตอบอย่างสุภาพ ป้าคนอื่นๆ ต่างพอใจมาก ใครจะสนว่าของนี้มาจากไหน หากได้ซื้อของแบบนี้เรื่อยๆ คนที่บ้านก็จะได้กินอิ่มอย่างแน่นอน

    พอป้าๆ คนอื่นๆ เริ่มเดินออกไป จิงจิงเห็นป้าคนหนึ่งซึ่งดูเป็๞คนมีเงินมากคนหนึ่ง พึ่งซื้อเนื้อไปค่อนข้างมากอย่างไม่เสียดายเงินเลยแม้แต่น้อย ก็เห็นลู่ทางปล่อยของแล้ว!!

    “คุณป้าเหลียงคะ” จิงจิงเรียกป้าเหลียงไว้จากการแนะนำชื่อของคุณป้าไว้เมื่อกี้ “มีอะไรงั้นเหรอหนู หรือหนูมีของดีๆ อีก? ” ป้าเหลียงหันมาถามจิงจิงยิ้มๆ วันนี้โชคดีจริงๆ ได้เนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนี้

    “ของดีมีแน่นอนอยู่แล้วค่ะ แต่ไม่รู้คุณป้าจะสนใจไหมคะ?” พอป้าเหลียงได้ยินก็รู้สึกสนใจทันที เธอไม่ขาดเงินหยวนเลย หากนังหนูนี่มีของดีจริงๆ เธอก็อยากจะดู “งั้นลองเอามาให้ป้าดูหน่อยได้ไหม”

    จิงจิงเดินกลับเข้าไปในห้องอีกสักพัก และเดินออกมาพร้อมกล่องที่ใส่วิทยุไว้ และนาฬิกาข้อมือผู้ชาย ให้ป้าเหลียงดู “ไม่ทราบว่าคุณป้าสนใจไหมคะ” ป้าเหลียงตกตะลึงแล้ว นังหนูนี่ มีของดีจริงๆ ทั้งนาฬิกา และ วิทยุนี่ ตอนนี้ยังไม่ให้มีการซื้อขายกันเองยังต้องซื้อจากในห้างของรัฐ และส่วนมากยังต้องใช้คูปองอย่างมาก ราคาก็ค่อนข้างแพงอีกด้วย แล้วก็ไม่ทราบว่าของจะมีอยู่หรือไม่ ตอนนี้คนรวยๆ ระดับต้นๆ ของอำเภอมีทีวีอยู่ที่บ้านกันแล้ว แต่ก็ยังไม่มาก แต่คนระดับพอมีกินอย่างป้าเหลียง ถึงจะมีเงิน แต่กลับหาซื้อของแบบนี้ยังไม่ได้ วิทยุนี่ เป็๲สิ่งที่ป้าเหลียงอยากได้มานานแล้วจริงๆ ส่วนนาฬิกาข้อมือ ลูกชายเธอต้องชอบมันแน่ๆ ดูจากรูปทรงก็ดูดีเหลือเกิน พินิจมองหน้าจิงจิงแวบหนึ่ง แล้วกระซิบถาม “หนูขายให้ป้าเถอะ ราคาเท่าไหร่งั้นเหรอ”

    “หนูขายให้คุณป้า วิทยุราคา 380 หยวน นาฬิกาข้อมือ 200 หยวน ราคานี้ถือว่าถูกมากเลยนะคะ หนูได้มาจากคนรู้จักในมลฑล ถ้าเป็๞อำเภอเล็กๆ แบบนี้ ไม่สามารถซื้อได้ในราคานี้อย่างแน่นอนค่ะ แล้วหนูไม่คิดว่า จะหาซื้อได้ง่ายด้วยนะคะ คุณป้า” จิงจิงตั้งราคากลางๆ ของไว้แล้ว เชื่อว่าต้องขายได้อย่างแน่นอน สินค้าแบบนี้ยังเป็๞สินค้าหายากในสมัยนี้นี่หนา

    ไม่ปิดอย่างที่คิด เมื่อป้าเหลียงได้ยิน ก็ตาลุกวาวตัดสินใจซื้อทันที “งั้นหนูรออยู่ตรงนี้นะ ป้าของไปเอาเงินก่อนสักครู่เดียวป้ากลับมาแน่นอน”

    จิงจิงที่รออยู่สักพักก็เห็นป้าเหลียงกลับมาด้วยการหอบหายใจ ส่งเงินให้เธอพร้อมกับรับของไปด้วยรอยยิ้ม

    นอกจากป้าเหลียงแล้ว จิงจิงเดินรอบๆ และสังเกตคนและเลือกทำการปล่อยของอีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็๲นาฬิกาแขวน นาฬิกาข้อมือ วิทยุ และอาหารบางส่วน เหนื่อยมากจริงๆ แต่พอเห็นเงินหยวนในมิติ ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ก็ทำให้คนอารมณ์ดีได้จริงๆ