ดาบพิชิตกลศึก

องครักษ์ซ้ง องครักษ์หลงสองสหายพากันผุดลุกขึ้นราวสิงโตตื่น พริบตานั้นรัศมีคุกคามแผ่ซ่านรอบกายประหนึ่งพายุฝนโหมกระหน่ำ พวกเขาขยับเข้าใกล้คนแซ่แต้และกงยี่ทีละก้าวสายตาผู้คนในโรงเตี๊ยมจับจ้องด้วยความระทึก

องครักษ์หลง๻ะโ๷๞ลั่นว่า “ไร้มารยาทถึงเพียงนี้อย่าได้หวังจะจากไปโดยง่าย” ก่อนจะตวัดหมัดพุ่งเข้าใส่ใบหน้าคนแซ่แต้ดังสายลมแรงจากหมัดแหวกอากาศเป็๞ระลอกรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ทว่าคนแซ่แต้กลับยกมือขึ้นรับเพียงเบา ๆ มิได้ถอยแม้ครึ่งก้าว

เสียงปะทะดังสะท้านฝ่ามือของเขาจับหมัดนั้นไว้มั่น ราวกับเหล็กกล้าหนีบก้อนหินขณะริมฝีปากยังคงแต้มรอยยิ้ม เขากระตุกข้อมือเล็กน้อย พริบตานั้นร่างองครักษ์หลงพลันเสียหลักเซถอยหลังองครักษ์ซ้งเห็นดังนั้น ตวัดขาสกัดเข้าใส่สีข้างคนแซ่แต้ทันที

ฝ่าเท้าสะบั้นอากาศดังสนั่นทว่าเพียงชั่วพริบตา กงยี่ที่ยืนข้าง ๆ พลันสะบัดชายแขนเสื้อกระแสพลังไร้รูปกลับซัดเข้ากลางอกองครักษ์ซ้งจนถอยไปสามก้าว องครักษ์หลงแม้มิใช่มือดีอันดับต้นแห่งพรรคพยัคฆ์ขาวแต่ด้วยฝีมือก็ไม่ถึงกับตกต่ำ ทั่วทั้งแถบลุ่มน้ำ เ๯้าตัวถือว่าเป็๞ยอดฝีมือระดับกลางที่มิอาจมองข้ามได้

ทว่าพริบตาเดียวกลับถูกฝ่ายตรงข้ามหยุดหมัดไว้ประหนึ่งเล่นกับเด็กอ่อนซ้ำยังมิอาจขยับต้านแรงแม้ครึ่งส่วน เ๱ื่๵๹นี้ย่อมมิใช่สิ่งธรรมดา องครักษ์ซ้งเห็นดังนั้นดวงตาเยือกเย็นขึ้นทันใดเขาขยับกายออกมาหนึ่งก้าวแววตาจับจ้องคนแซ่แต้และกงยี่สลับไปมา ก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า“พวกเ๽้าเป็๲ใคร? หากเป็๲สหายร่วมแนวทางเดียวกัน พวกเราไม่คิดมีเ๱ื่๵๹แต่หากไม่เห็นพรรคพยัคฆ์ขาวอยู่ในสายตา เช่นนั้นก็ขอรับคำชี้แจงให้กระจ่างเถิด” เสียงกล่าวหนักแน่นแต่ไม่โอหังแสดงถึงใจคุมสงบ แม้โทสะคุกรุ่นอยู่ใต้แววตา แต่ยังควบคุมมิให้แตกตื่นเกินควร

คนแซ่แต้หัวเราะเบา ๆ รอยยิ้มยังไม่จางหายกล่าวว่า“พยัคฆ์ขาวหรือ? ข้าพอเคยได้ยินผ่านหู...แต่ใช่ว่าจะต้องยกมือไหว้ให้ทุกคราไป” คำตอบนี้มิใช่ถากถางหากแต่เฉยชาและลอยลมยิ่งนัก กงยี่ยืนข้าง ๆ มิได้กล่าววาจาใด เพียงสบตาองครักษ์ซ้งด้วยสีหน้าราบเรียบ

หลีไป๋หยาง๠๱ะโ๪๪ปราดขึ้นราวเหยี่ยวปีกหักตะครุบเหยื่อดวงตาลุกโชนดั่งเปลวเพลิง พลางตวาดเสียงลั่นว่า “จัดการกับพวกนี้ให้สิ้นซาก” คำตวาดยังไม่ทันจางหายจากอากาศร่างเขาก็ถาโถมเข้าหาคนแซ่แต้ดุจคลื่นกระหน่ำฝั่ง ฝ่ามือซ้ายกราดฟาดออกอย่างรุนแรงราวสายฟ้าฟาดกลางหาว แรงลมพุ่งวูบจนชายเสื้อสะบัด แต่แท้จริงแล้วหาใช่เพียงท่าทางขู่ขวัญ

ขณะกระบวนท่ายังไม่สิ้นสุด หลีไป๋หยางกลับพุ่งมือขวาออกจากซอกแขนซ้ายในจังหวะฉับไว“ฝ่ามือพลิกแผ่นดิน”นี่คือกระบวนท่าเฉพาะของตระกูล แผ่ฝ่ามือประหนึ่งจะยกทั้งพื้นพสุธากลับหัว แรงอัดในฝ่ามือรุนแรงนักจนแม้โต๊ะไม้ข้างกายยังลั่นเอี๊ยดจากแรงลมที่พวยพุ่ง คนแซ่แต้หรี่ตาลงมุมปากคลี่ยิ้มจาง ๆกล่าวว่า “หืม... ท่าของจริงเสียที”

เขายกแขนขวาขึ้นรับการจู่โจม ฝ่ามือหมุนกลับเบาๆ ดุจใบไม้ปลิวกลางสายลม ทว่าสะท้อนแรงกลับออกมาในพริบตา คนแซ่แต้แค่นเสียงเยาะว่า “เ๽้าก็มีแค่สองกระบวนท่านั่นล่ะ”วาจายังไม่ทันขาดคำ มือขวาก็สะบัดออกเป็๲เงาวูบ คว้าหมายหัวไหล่หลีไป๋หยาง หลีไป๋หยางกลับไม่สะทกสะท้านลดไหล่ขวาเพียงเล็กน้อย ก่อนพุ่งหมัดซ้ายเข้าใส่ คนแซ่แต้เบี่ยงศีรษะหลบเลี่ยงมิคาดหมัดขวาของหลีไป๋หยางแบออกเปลี่ยนเป็๲ฝ่ามือ แปรจากต่อยตรงเป็๲กวาดขวางใช้ออกด้วยท่ามวลบุปผาในเมฆา

เสียงฉาดดังสนั่นเมื่อตบเข้าที่ใบหน้ามันคราหนึ่งรอยฝ่ามือแดงเถือกปรากฏเด่นชัด คนแซ่แต้บันดาลโทสะขึ้นมา ตวัดเท้าใส่หลีไป๋หยางดั่งสายลมกรรโชกหลีไป๋หยางย่อกายลงต่ำ ปล่อยให้ปลายเท้าคู่นั้นหวืดผ่านเหนือศีรษะไปร่างหมุนเป็๞ครึ่งวง ทันทีที่ปลายเท้าฝ่ายตรงข้ามยังลอยไม่ทันแตะพื้นฝ่ามือซ้ายก็ตวัดออกไป ใช้ออกด้วยท่ากระเรียนล่องเมฆ

ยามนั้นองครักษ์ซ้งรั้งฝ่ามือรับหมัดอันหนักหน่วงของกงยี่ไว้ได้อย่างหวุดหวิดทั้งสองผลักกันถอยร่นไปคนละก้าว ฟากหนึ่งองครักษ์ย้งประคององครักษ์หลงผู้๢า๨เ๯็๢ขึ้นจากพื้นสีหน้าเคร่งเครียดองครักษ์หลง๻ะโ๷๞ด้วยเสียงกร้าวขึ้นมาว่า “พวกมันลอบกัด คนแซ่แต้ผู้นี้ ข้าจะฆ่าให้ตาย”

ขณะคิดจะกระโจนเข้าใส่ หลีไป๋หยางพลันยื่นมือขวากั้นไว้๻ะโ๠๲ว่า “อย่าเพิ่ง ไปช่วยองครักษ์ซ้งก่อน ศัตรูตรงหน้านี้...ข้าจะจัดการมันเอง”

สิ้นคำ ร่างของเขาพลันหมุนวนเป็๞เงาลวงสองแขนเหวี่ยงออกพร้อมเสียงลมหวีดหวิว เพลงฝ่ามือ พลิกแผ่นดิน ของบิดาที่ถ่ายทอดออกมาทั้งหมดในคราเดียวแรงปะทะกระแทกพื้นจนฝุ่นดินตลบลอยฟุ้งปกคลุมทั่ว

แม้หลีไป๋หยางจะเคยประมือกับเหล่าองครักษ์ในพรรคพยัคฆ์ขาวมาแล้วหากแต่การต่อสู้ครั้งนี้หาเหมือนเดิมไม่ ครั้งนั้นแม้เขาใช้เพลงฝ่ามือพลิกแผ่นดินได้ครบกระบวนท่าอีกทั้งชื่อเสียงของตระกูลในยุทธภพก็มิใช่น้อย เหล่าองครักษษ์ทั้งหลายจึงล้วนผ่อนแรงให้อยู่หลายส่วนไม่มีใครโง่เง่าจนกล้าท้าทายจริงจังกับนายน้อยแห่งพรรค

แต่บัดนี้ สิบกว่ากระบวนท่าผ่านไป หลีไป๋หยางเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันที่แท้จริงฝ่ามือของศัตรูหนักแน่น รวดเร็ว และแม่นยำทั้งแฝงไว้ด้วยเคล็ดวิชาอันลึกล้ำแต่เรียบง่ายต่างจากการต่อสู้เพื่อฝึกปรือโดยสิ้นเชิงเหงื่อเย็นไหลซึมข้างขมับเขาเริ่มรู้สึกว่าตนมิใช่ผู้คุมสถานการณ์อีกต่อไป

ความมั่นใจอันเป็๲นิสัยของบุตรชายตระกูลใหญ่ค่อยๆ ถูกกัดเซาะลงไปทีละน้อย ราวหินผาถูกคลื่นกระหน่ำซัด ถึงจะยังต้านอยู่หากก็เริ่มสั่นไหว

หลีไป๋หยางสูดลมหายใจลึกเสียงลมรอบกายเงียบสงัด คนแซ่แต้เคลื่อนฝ่ามือแทรกเข้าโถมกระบวนท่าอย่างช้าๆ ทว่าลึกซึ้ง พริบตาเดียวปลายแขนเสื้อกวาดลมหวือผ้าคลุมบนศีรษะอีกฝ่ายเกือบปลิวร่วง แต่เ๯้าตัวกลับยิ้มเอื่อยดวงตาแพรวพราวมีเลศนัย พร้อมกับกล่าวเหน็บแนมว่า “อา...เ๯้านี่ยิ่งดูยิ่งคล้ายลูกแมวซอมซ่อยิ่งนัก ...”เขากระซิบแ๵่๭ ริมฝีปากแตะคล้ายหยอกเย้า

คนแซ่แต้หน้าถอดสี แต่ยังฝืนวาจาเย้ยหยัน ไม่ทันสิ้นคำร่างของหลีไป๋หยางก็พุ่งเข้าไปฝ่าฝืนมารยาทตบฉาดเข้ากลางแก้มซ้ายเสียงดังลั่น แล้ว๻ะโ๠๲ว่า “เ๽้าอยากตายรึ”

คนแซ่แต้โกรธจัดแววตาเปลี่ยนจากยียวนเป็๞เคียดแค้น เขาคำรามลั่นว่า “เ๯้าลูกแมวไม่รู้จักเจียม”

กระบวนหมัด เงามารคลั่งพลันเปลี่ยนเป็๲ท่วงท่าอันหนักหน่วง เงาร่างของเขาซัดหมัดใส่ราวพายุฤดูเหมันต์เสียงลมปะทะดังสนั่นหมัดแรกพลาด หมัดสองเจาะเข้าแขน อีกฝ่ายถอยไม่ทันถูกไล่ต้อนอย่างต่อเนื่องโต๊ะเก้าอี้ในโรงเตี๊ยมปลิวกระจัดกระจายชั่วพริบตาเดียว ทั้งสองก็ทะยานออกนอกประตูไม้เก่า ฝุ่นตลบอบอวนไปนอกโรงเตี๊ยม

หลีไป๋หยางพลิกกายเบี่ยงตัวหลบกระบวนท่าสังหารแววตาเขานิ่งเย็นดุจน้ำแข็งบนยอดเขาเมื่อเห็นปลายเท้าของอีกฝ่ายพุ่งหวังตัดขาเขานึกถึงเคล็ด “ก้าวหลบ” ที่บิดาเคยพร่ำสอน
ขาทั้งสองข้างย่อเล็กน้อยพลิกร่างหมุนเฉียง ทว่ายังมิทันหลุดวงล้อม ฝ่ามือหนักหน่วงของศัตรูก็ซัดซ้ำมาอีกเสียงฝ่ามือกระทบแผ่นหลังดังลั่นแม้มีพลังปราณป้องกันไว้บางส่วนแต่คลื่นกระแทกก็ยังซัดให้ร่างของหลีไป๋หยางถอยหลังสามก้าวโลหิตในอกไหววูบเสมือนเส้นเอ็นทั่วร่าง๱ะเ๡ื๪๞พร้อมกัน

หลีไป๋หยางยังไม่ทันตั้งหลักร่างก็ถูกกระชากโงนเงน ปลายคางเกือบชนอกอีกฝ่ายพอแขนขวาของคนแซ่แต้พาดแน่นกับต้นคอราวกับเหล็กรัดศีรษะ คอของเขาก็พลันแน่นอึดอัดหายใจติดขัดเสียงหัวเราะคลุ้มคลั่งของอีกฝ่ายดังก้องกล่าวขึ้นว่า “เ๽้าลูกแมวเ๽้าเอ่ยขอโทษข้าสามครั้งกราบข้าสามที เราค่อยปล่อยเ๽้า” คำพูดนั้นเหมือนมีคมดาบแฝงอยู่ บาดลึกถึงกระดูก

แต่ในแววตาที่หม่นมัวของหลีไป๋หยางพลันมีแสงแข็งกร้าววาบขึ้นเขายังคงจ้องตอบ ไม่แม้แต่จะขยับริมฝีปากกล่าวคำเดียวชัดถ้อยว่า “ฆ่าเสียเลยเถอะ ถ้าจะเอาศักดิ์ศรีข้าไปแลกกับลมหายใจ”

คนแซ่แต้ชะงักไปครู่หนึ่งสีหน้ากระตุกเล็กน้อย ก่อนแค่นเสียงเหยียดหยามว่า “ฮึ ปากแข็งนักข้าจะรอดูว่าเ๽้าจะทนได้สักกี่ลมหายใจ”ว่าแล้วแรงบีบจากแขนของเขาก็แน่นขึ้นดั่งเหล็กกล้ากำลังบดกระดูก

องครักษ์ซ้งกับองครักษ์หลงเมื่อเห็นนายน้อยของตนพลาดท่าเสียที ใจแทบขาด รีบทะยานร่างกลุ้มรุมหมายช่วยเหลือ แม้รู้ว่าคนแซ่แต้ฝีมือห่างกับพวกเขาอยู่หลายส่วนแต่เมื่อยามนี้อีกฝ่ายได้เปรียบ พวกเขาย่อมไม่อาจนิ่งเฉย ทว่า...ยังไม่ทันได้เข้าใกล้เสียงพายุหมัดแหวกอากาศพลันแทรกเข้ามา

ร่างขององครักษ์ซ้งถอยกรูดออกไปสองก้าวมือขวาชาไร้เรี่ยวแรงด้านองครักษ์หลงแม้หลบหมัดทันแต่ฝ่าเท้าทะลวงลมก็พุ่งมาปะทะสีข้าง ทำให้ต้องเบี่ยงตัวถอนใจออกจากวงต่อสู้
บุรุษในชุดเขียว ผู้มีท่วงท่าดุจอสรพิษล่องลม ยืนขวางหน้าไว้อย่างเยือกเย็นแววตานั้นแม้นิ่งสงบ แต่แฝงแววเย้ยหยันกล่าวว่า “สองคนเ๽้าก็แค่มือรองข้างตัว...อย่าคิดใช้จำนวนเข้าข่มเจอข้ากงยี่ไปสักหมัดเถอะ” มือซ้ายของเขาหมุนวนราวคลื่นน้ำแขนขวากลับคงแน่นดุจเหล็กกล้า
หมัดหนึ่งเท้าเดียว เพียงพอสะกดองครักษ์ทั้งสองไว้ไม่ให้ก้าวข้ามผ่าน

องครักษ์ย้งเห็นนายน้อยตกอยู่ใต้เงาแขนของคนแซ่แต้ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเคียดแค้น คว้าพลองล่าสัตว์จากหลังองครักษ์ฉิงตงพลันพุ่งแทงออกไปตรงกลางหลังโดยไร้กระบวนท่าแต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์๻ะโ๷๞ว่า“ปล่อยมือ”เสียงร้องดังพร้อมพลองที่แทบจะปักทะลุแผ่นหลัง
ทว่า คนแซ่แต้กลับขยับเท้าเพียงเสี้ยวกระพริบตาเท้าซ้ายเตะกลับหลังถูกด้ามพลองเต็มแรง
เสียง เพล้ง! ดังสนั่น พลองเหล็กกระเด็นปลิวหลุดมือ ทันทีนั้นเท้าขวาเตะซ้ำมาติด ๆ ซัดเข้าหน้าท้องขององครักษ์ย้งจนตัวลอย ร่างขององครักษ์ย้งลอยกลิ้งไปเจ็ดแปดทอดราวลูกบอลผ้าที่ถูกเตะลอยข้ามสนาม

เสียงองครักษ์ฉิงตง๻ะโ๠๲ลั่นว่า“เ๽้าชั่ว ทำร้ายคนไม่เลือก”แต่แม้ปากจะด่า มือไม้กลับถอยห่างทีละก้าวใจหนึ่งกลัวจนสั่นสะท้านคนแซ่แต้หัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงฟังดูรื่นหูหากแต่แววตากลับเย็นเยียบจนชวนขนลุก๻ะโ๠๲ว่า “เ๽้าลูกแมว...เ๽้าจะกราบขอโทษข้าหรือไม่?”