เหตุใดข้าถึงกลายเป็นตัวร้ายในนิยายของตนเอง(ลงวันละสองตอน)

        บทที่35

        อ๋องน้อย 

        ร่างของออกน้อยที่กำลังนั่งอยู่บริเวณด้านบนอาชาสีดำหยุดนิ่งอยู่กลางป่ากำลังกวาดสายตาไปมองบริเวณรอบๆอย่างประหลาดใจ

        เพราะว่าในยามนี้รอบร่างกายไม่มีผู้ใดที่หลงเหลืออยู่เลยก่อนหน้านี้มีผู้ติดตามติดตามมันมาหลายต่อหลายคน

        แต่ในขณะที่กำลังวิ่งอยู่นั้นอยู่ๆเหล่าผู้ติดตามที่ติดตามมาด้วยก็ค่อยๆหายไปเมื่อรู้สึกตัวอีกทีปรากฏว่าผู้ติดตามที่ติดตามมาด้วยหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

        เพราะแบบนั้นเลยหยุดนิ่งอยู่บริเวณกลางป่าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ 

        ดวงตากวาดไปมองบริเวณรอบๆอย่างสงสัยมองหาเหล่าผู้คุ้มกันที่หายไปจากบริเวณนี้ความผิดปกติที่บังเกิดขึ้นรอบกายทำให้อ๋องน้อยผู้นี้กำลังสงสัย

        ในขณะที่กำลังกวาดมองบริเวณรอบๆพุ่มไม้ที่อยู่ห่างไกลจากบริเวณนี้ไม่มากนักเกิดการเคลื่อนไหวบางอย่าง

        มองเห็นการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นมันขยับเขยื้อนไปมาเป็นจังหวะอ๋องน้อยที่กำลังนั่งอยู่บนหลังม้ายกคันธนูของตนเองขึ้นแล้วก็ขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากัน 

        “ ผู้ใดกัน!! ” มันทำการเร่งเสียงขึ้นด้วยเสียงที่จริงจัง 

        คันธนูที่ถูกเล็งมุ่งตรงไปยังบริเวณพุ่มไม้ที่ขยับเขยื้อนไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อยท่าทางและเจตนาในตอนนี้ที่แสดงออกมาราวกับว่าพร้อมจะปล่อยมันออกไปด้านหน้าตลอดเวลา

        ในขณะที่กำลังเล็งอยู่นั้นพุ่มไม้ที่ขยับเขยื้อนค่อยๆปรากฏร่างของคนผู้หนึ่งผู้ที่ก้าวเท้าออกมาจากภายในนั้นคือล่างของบุรุษที่มีช่วงวัยประมาณ 20 ต้นๆ สวมใส่ด้วยชุดอาภรณ์สีดำสนิทคนผู้นั้นไม่ใช่ผู้ใดนั่นคือหลี่หยุน

        เขาปรากฏกายออกมาด้วยรอยยิ้มที่แสดงอยู่บนใบหน้าก้าวเท้าออกมาโดยที่ไม่มีท่าทางเกรงกลัวมองตรงไปที่อ๋องน้อยที่นั่งอยู่บนหลังของอาชา

        เด็กหนุ่มวัย15 นั่งอยู่บนหลังม้าด้วยท่าทางที่ห้าวหาญคันธนูที่ยกขึ้นเล็งตรงไปที่บุรุษปริศนาที่ปรากฏกาย

        ในตอนนี้แววตาของอ๋องน้อยเต็มไปด้วยความสงสัยก่อนที่มันจะเอ่ยถามออกมาด้วยความจริงจัง “ เจ้าเป็นผู้ใดกัน? ” 

        “ ใจเย็นก่อนข้าเป็นอาจารย์ของสำนักเทพปฐพี.. ” 

        “ สำนักที่กำลังจะล่มสลายไร้สาระสำนักนั้นไม่มีผู้คนอาศัยอยู่แล้วจะมีอาจารย์สอนได้อย่างไร ”ดูคำพูดแล้วอ๋องน้อยไม่ปักใจเชื่อ 

        มันยังคงถือธนูภายในมือของตนเองค้างอยู่เช่นนั้นสถานที่แสดงออกมามองเห็นเช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าอ๋องน้อยดูเกี่ยวกับเรื่องราวของสำนักเทพปฐพีพอสมควร

        ที่จริงแล้วที่สำนักเทพปฐพีตกต่ำจนถึงทุกวันนี้จึงอยู่ที่ในช่วงแรกเป็นเพราะไม่มีผู้สืบทอดที่ยอดเยี่ยม

        ในช่วงหลายปีหลังมานี่ที่สำนักเทพปฐพีต้องตกทำถึงขนาดนี้ก็เป็นฝีมือของอ๋องน้อย 

        เป็นเพราะว่าพวกสำนักคุ้มภัยพวกมันเก่งต่อการประจบประแจงเลยทำให้ใช้ประโยชน์จากอ๋องน้อยผู้นี้ในการอำนวยความสะดวกหลายๆอย่างทำให้นักเทศน์ปฐพีต้องตกต่ำลงไปเรื่อยๆ

        หลี่หยุนปรากฏกายออกมาใบหน้าของเขายังคงปกติใบหน้าไม่ได้มีความหวาดกลัวคันธนูที่ชี้ต้องมาที่เขาเองก็ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับเขาได้

        หลี่หยุนยกยิ้มขึ้นที่บริเวณมุมปากก่อนจะพูดย้ำ“ ข้าเป็นอาจารย์ของสำนักเทพปฐพีจริงๆ!! ”

        “ ถ้าเช่นนั้นเจ้ามาทำอันใดที่สถานที่แห่งนี้ผู้คุ้มกันของข้าหายไปไหนหมด?” อ๋องน้อยเอ่ยออกมาด้วยการมุ่งความสงสัยทั้งหมดไปที่เขา

        หลี่หยุนยืนอยู่บริเวณด้านหน้ากวาดไปมองบริเวณรอบร่างกายมองเห็นแต่เพียงความว่างเปล่าจึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“ถ้าถามว่าผู้คุ้มกันเหล่านั้นหายไปไหนหมดคงจะต้องถามก่อนว่าท่านอ๋องน้อยเมืองล่องนภานำผู้คุ้มกันพวกนั้นมาจากที่ไหนต่างหาก”

        “ เจ้าพูดอะไรของเจ้าหมายความว่าอย่างไร!!ที่บอกว่านำผู้คุ้มกันเหล่านั้นมาจากที่ใด? ผู้คุ้มกันเหล่านั้นเป็นผู้คุ้มกันสำนักคุ้มภัยที่ส่งมาคุ้มกันข้า”

        “ ไม่ใช่ผิดแล้วไม่ใช่!!! ไม่ใช่!!!ท่านอ๋องน้อยเข้าใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ผิดแล้วผู้คุมการเหล่านั้นไม่ได้ส่งมาคุ้มกันท่านแต่ว่าส่งมาสังหารท่านพ่อของท่านต่างหาก” หลี่หยุนพูดออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

        มันเป็นเพราะว่าเขามองเห็นตั้งแต่ในตอนแรกแล้วตั้งแต่ที่อ๋องน้อยผู้นี้เดินทางเข้ามา มองเห็นผู้ติดตามประมาณ 4 คน กำลังอยู่บริเวณด้านหลังคนพวกนั้นเป็นคนที่เขาเคยเจอก่อนหน้านี้ 

        บุคคลปริศนาที่สวมใส่ชุดสีดำและก็รับภารกิจในการสังหารอ๋องแห่งเมืองล่องนภา

        ร่วมมือกับสำนักคุ้มภัยปลอมกลายมาเป็นผู้คุ้มกันของอ๋องน้อยเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้อย่างง่ายดาย

        ขณะที่กำลังเคลื่อนที่มาพวกมันก็ค่อยๆหายออกไปทีละคนสุดท้ายแล้วก็เปิดโอกาสให้เขาสามารถเข้ามาพูดคุยกับอ๋องน้อยลำพัง

        อ๋องน้อยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนั้นคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างจริงจังแล้วก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“ ไร้สาระ!!! เจ้าพูดโกหก!!! ”

        เมื่อได้ยิ่งฟังอ๋องน้อยยิ่งรู้สึกว่ามันไร้สาระธนูภายในมือถูกปล่อยออกไปยิงพุ่งตรงเข้าหาร่างของชายปริศนาที่แปลกประหลาดด้านหน้าอย่างรวดเร็ว

        อ๋องน้อยกำลังคิดว่าคนที่อยู่ด้านหน้าต้องเป็นมือสังหารอย่างแน่นอนกำลังใช้เล่ห์กลอุบายหลอกมัน

        เลยปล่อยลูกธนูออกไปอย่างรวดเร็วพุ่งตรงเข้าไปหาหลี่หยุนลูกธนูขยันเข้าไปหาร่างกายของเขาที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้า

        หลี่หยุนที่ยืนอยู่เขายืนอยู่โดยไม่ขยับแม้แต่น้อยใบหน้ากำลังเรียบเฉยไม่รู้สึกทุกข์ร้อนกับการโจมตีที่พุ่งทะยานเข้ามา

        ธนูพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วทว่าในขณะที่มันพุ่งเข้ามาใกล้ร่างกายของเขาใช้มือของตนเองหนึ่งข้างยื่นขึ้นมาคว้าจับลูกธนูนั้นเอาไว้อย่างอยู่หมัด 

        “ หมับ!!! ”ลูกธนูที่ถูกยิงด้วยความเร็วหยุดนิ่งเพียงแค่ใช้ฝ่ามือข้างเดียวยกขึ้นมาคว้าจับอย่างง่ายดาย

        การโจมตีหยุดลงที่บริเวณปลายจมูกของหลี่หยุนเมื่อมองเห็นเช่นนั้นอ๋องน้อยแสดงท่าทางตื่นตระหนกตกใจ 

        ใบหน้าในตอนนี้ดูตกตะลึงกับสิ่งที่ตนเองพบเห็นด้านหน้าเป็นอย่างมากภายในใจกำลังตั้งคำถามขึ้นมาว่าผู้ที่อยู่ด้านหน้าทำได้อย่างไร 

        การหยุดลูกธนูที่ยิงด้วยความเร็วในระยะสั้นๆเช่นนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยต่อให้เป็นผู้ฝึกฝนลมปราณที่มีขอบเขตพลังอยู่ในระดับก่อจิตก็หาใช่ว่าจะสามารถรับมือได้ง่ายๆ

        แต่ว่าบุรุษที่อยู่ด้านหน้าด้วยระยะห่างเพียงแค่10 m ลูกธนูที่ยิงออกไปมีความเร็วมากขนาดนั้นกับสามารถรับเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย 

        หลี่หยุนเมื่อรับลูกธนูได้แล้วยกยิ้มที่มุมปากหมุนลูกธนูในมือของตนเองเขวี้ยงปากลับไปด้วยความเร็ว

        มันพุ่งผ่านจมูกอ๋องน้อยเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้นเด็กหนุ่มผู้นั้นด้วยความตื่นตระหนกตกใจที่ลูกธนูพุ่งผ่านหน้าตนเองไป แสดงท่าทางตื่นตระหนกร่างกายเอนไปด้านหลังก่อนที่จะล้มลงไปตกหลังม้าดัง“ ตู้บ!!! ”  

        ร่างกายตกกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงเกิดเสียงดังอ๋องน้อยส่งเสียงออดควรออกมาอย่างรวดเร็ว “ โอ๊ย!!! โอ๊ย!!! เจ็บๆๆ ” 

        ร่างกายนี้ช่างเบาะบางเพรียงตกจากหลังม้าก็รู้สึกเจ็บปวดเรากับกระดูกจะหักอ๋องน้อยวันๆเอาแต่ใช้อำนาจของตนเองเพราะแบบนั้นไม่เคยได้ฝึกฝนวรยุทธเพียงแค่ตกจากหลังม้าร่างกายก็เจ็บปวดร้าวกับกระดูกจะหัก

        หลี่หยุนตรงเข้ามาอย่างรวดเร็วอาชาตัวสีดำพยศเบื้องหน้าด้วยความตกใจ

        ความตกใจของอาชาตัวสีดำที่เป็นพาหนะมันกำลังพยศขาหน้าของมันยกสูงขึ้นพร้อมกับจะกระทืบลงร่างของอ๋องน้อย 

        อ๋องน้อยกำลังนอนอยู่ที่พื้นดวงตามองตรงขึ้นไปเห็นเท้าของอาชากำลังยกสูงขึ้นแสดงใบหน้าตื่นตระหนกและก็หวาดกลัวส่งเสียงกรีดร้องอย่างรวดเร็ว “ ช่วยด้วย!!! ” 

        ในขณะนั้นเองบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหน้าร่างกายเคลื่อนไหวเข้ามาอย่างรวดเร็วมาประชิดร่างของอาชาตัวสีดำ

        เพียงแค่ฝ่ามือเดียวยกขึ้นสัมผัสเข้าไปที่ร่างกายพลางกล่าวเบาๆ“ หยุดซะ.. ”

        เสียงโทนต่ำที่ฟังดูแล้วน่ากลัวมันถูกปล่อยออกมาอาชาตัวสีดำที่กำลังพยศใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวท่าทางของมันดูนอบน้อมขึ้นในทันที

        ร่างของอาชาตัวนั้นค่อยๆกลับคืนสู่สภาพเดิมมันกลับมายืนนิ่งอ๋องน้อยที่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากันดวงตาทั้งสองพับปิดลงด้วยความหวาดกลัว

        ผ่านไปสักพักสัมผัสได้ว่าตนเองนั้นไม่เป็นอะไรเลยค่อยๆเปิดดวงตาขึ้นมาเห็นเข้ากับ ร่างของบุรุษปริศนาผู้นั้นมายืนอยู่ด้านหน้าใช้มือสัมผัสร่างของอาชาตัวสีดำที่เป็นพาหนะกำลังเอาไว้อย่างอยู่หมัดช

        หลี่หยุนยืนอยู่ด้านหน้าแสดงรอยยิ้มที่มุมปาก“ ว่าอย่างไรถ้าเช่นนั้นไปดูกันหน่อยดีหรือไม่ว่าสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริงหรือไม่…” 

        อ๋องน้อยแสดงทอดทางประหลาดใจดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยล่าสุดท้ายแล้วก็ยอมคอยตามความพูดของบุรุษปริศนาที่ปรากฏกายออกมา 

        …

        บริเวณชายป่าอีกด้านหนึ่ง 

        เหตุการณ์ที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดได้เกิดขึ้นร่างของเหล่าผู้คุ้มกันมากมายที่เป็นทหารฝ่ายบู๊ต่างพากันนอนระเนระนาดเกลื่อนกลาดอยู่ตามพื้นร่างกายของทหารพวกนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล

        บางคนบาดเจ็บสาหัสลมหายใจโรยรินแต่ว่าบางคนเจ็บหนักถึงแก่ชีวิตไปเรียบร้อยแล้ว

        พวกเราทหารที่หลงเหลืออยู่หลงเหลืออยู่เพียงแค่น้อยนิดเหล่าทหารผู้คุ้มกันยกกระบี่ของตนเองขึ้นมาปกป้องร่างของอ๋องจ้างเจินที่อยู่ตรงกลางจากมือสังหารทั้งสี่ที่ปรากฏกาย

        “ แย่แล้วขอรับคนพวกนี้เป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธแถมยังอยู่ในระดับสูงพวกเราไม่สามารถรับมือได้ ”นายทหารผู้คุ้มกันพูดขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

        มือสังหาร4 คนที่ปรากฏล้อมรอบรั้วแล้วเป็นผู้ฝึกฝนวรยุทธที่อยู่ในระดับห่อจิตทหารธรรมดาเช่นพวกมันไม่สามารถรับมือได้

        สถานการณ์ในตอนนี้เต็มไปด้วยความย้ำแย่อ๋องจ้างเจินโดนปองร้ายพวกมือสังหารพวกนั้นแสดงเจตนาสังหารอย่างชัดเจน

        ใบหน้าของเหล่าทหารและใบหน้าของอ๋องจ้าวเจินผู้ปกครองเมืองล่องนภาในตอนนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

        …..