ฟ้าไม่แน่ใจว่าเธอหยุดหายใจไปนานแค่ไหน ขณะที่ดวงตาของเธอยังคงตรึงอยู่ที่ข้อความนั้น
‘ธีร์คะ เื่งานแต่งของเดือนหน้า คุณต้องตอบฉันให้ชัดเจนแล้วนะว่าคุณจะเข้าร่วมในฐานะ... ‘อะไร’’
ประโยคนั้นสลักตัวเองเข้าไปในเปลือกตาของเธอ แม้แต่ในความมืด ข้อความนั้นก็ยังเรืองแสงอยู่เหนือความสุขที่เธอเพิ่งได้รับ ความสัมพันธ์ที่เคยรู้สึกเป็อิสระและไร้พันธนาการ จู่ๆ ก็มีน้ำหนักกดทับจนเกือบจะแหลกสลาย
ข้างกาย ธีร์ยังคงหลับใหลอย่างสงบ ผิวเนื้อของเขาอบอุ่นและชื้นไปด้วยเหงื่อหลังจากการร่วมรัก เส้นขนสีเข้มบนแผงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจสม่ำเสมอ
ฟ้าค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ราวกับกลัวว่าแม้แต่เสียงลมหายใจของเธอก็อาจเป็สัญญาณเตือนภัย เธอค่อยๆ เกร็งปลายนิ้วมือเพื่อที่จะไม่ให้สั่น แล้วเลื่อนมือไปวางโทรศัพท์เครื่องนั้นกลับไปที่เดิมข้างโคมไฟ โทรศัพท์ยังคงสว่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หน้าจอจะดับลง ทิ้งให้ห้องตกอยู่ในความมืดและความเงียบอีกครั้ง
แต่ความเงียบนั้นไม่ได้สบายอีกต่อไป
มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยคำถามที่เธอไม่กล้าถาม และความจริงที่เธอไม่้าได้ยิน
ผู้หญิงคนนั้นคือใคร? งานแต่งงานของใคร? และที่สำคัญที่สุด... ธีร์จะเข้าร่วมในฐานะอะไร?
เธอเคยยอมรับั้แ่แรกว่าความสัมพันธ์นี้เป็เพียงฟองสบู่ที่สวยงามชั่วคราว แต่เธอไม่เคยเตรียมใจที่จะเห็นฟองสบู่นั้นถูกแทงทะลุด้วยความจริงที่ว่าโลกของเขากำลังหมุนรอบคนอื่นอยู่เสมอ
ฟ้าซุกใบหน้าเข้ากับลำคอของธีร์ สูดกลิ่นบุรุษเพศที่ปนกลิ่นเหงื่อและความสุขเข้าไปลึกๆ ราวกับพยายามที่จะดูดซับความมั่นใจครั้งสุดท้ายจากตัวเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านโปร่งของเพนต์เฮาส์ ทำให้อุณหภูมิในห้องอบอุ่นขึ้น ฟ้าตื่นก่อนธีร์ เธอรู้สึกหนักอึ้ง ไม่ใช่จากความเหนื่อยล้า แต่จากความรู้สึกที่เหมือนมีก้อนหินมาจุกที่คอ
เมื่อธีร์ลืมตาตื่นขึ้นมา แขนเขายังคงโอบเธอไว้แน่น
"อรุณสวัสดิ์" เสียงเขาแหบพร่าเล็กน้อย
ฟ้าฝืนยิ้มให้เขา
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
ธีร์สังเกตเห็นถึงความเงียบผิดปกติในแววตาของเธอ มือเขาเลื่อนไปแตะที่แก้มของฟ้าอย่างอ่อนโยน
"ดูเธอไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?"
คำถามนั้นเกือบทำให้ฟ้าหลุดความลับออกมา เธอกลืนน้ำลายลงคอ
"แค่... คิดเื่เรียนค่ะ เทอมนี้หนักมาก" เธอเลือกใช้คำโกหกที่เบาที่สุด
ธีร์ไม่ได้กดดัน เขาจูบหน้าผากเธอเบาๆ แล้วผละออกไปลุกขึ้นยืน ร่างกายที่แข็งแรงเปลือยเปล่าของเขายังคงเป็ภาพที่น่ามองเสมอ แต่ในเช้าวันนี้ ภาพนั้นกลับทำให้ฟ้าเ็ป เพราะเธอรู้ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธออย่างแท้จริง
ขณะที่ธีร์กำลังชงกาแฟ ฟ้าก็รวบรวมความกล้าที่จะจุดประกายบทสนทนาที่อันตราย
"ธีร์... ชีวิตคุณดูยุ่งวุ่นวายมากเลยนะคะ"
ธีร์เงยหน้าขึ้นมองเธอ ั์ตาคมมีร่องรอยความเครียดที่ฟ้าไม่เคยเห็นมาก่อน
"มันเป็อย่างนี้มาตลอดนั่นแหละ แต่่นี้... มันกำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่"
"เปลี่ยนแปลง?" ฟ้าถามอย่างระมัดระวัง
ธีร์ยื่นแก้วกาแฟให้เธอ แล้วนั่งลงตรงข้ามที่เคาน์เตอร์ครัว
"ใช่... เื่งาน เื่ครอบครัว เื่ความรับผิดชอบที่มันหนีไม่พ้น" เขาถอนหายใจยาว "ฉันอายุไม่น้อยแล้วฟ้า ฉันต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตที่ชัดเจนเสียที"
คำว่า 'เส้นทางชีวิตที่ชัดเจน' เหมือนมีดที่เฉือนความหวังสุดท้ายของเธอ
"แล้ว... การตัดสินใจเ่าั้... มัน... กระทบกับเราไหมคะ?" ฟ้าถามเสียงสั่น
ธีร์จิบกาแฟ แล้ววางแก้วลงอย่างช้าๆ เขาไม่หลบตาเธอ
"เธอรู้ั้แ่แรกแล้วว่า 'เรา' ไม่มีอะไรต้องกระทบ เพราะ 'เรา' ไม่ได้ผูกพันกัน" เขาย้ำถ้อยคำที่เคยตกลงกันไว้ แต่วันนี้มันกลับเ็าอย่างน่าใจหาย
"แต่ฉันสัญญา" ธีร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ไม่ว่าชีวิตข้างหน้าของฉันจะเป็ยังไง ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่... ฉันจะยังคงมอบความสุขให้เธอได้เสมอ"
'มอบความสุขให้เธอได้เสมอ' คือคำจำกัดความของความสัมพันธ์ของพวกเขา—เป็เพียงการแลกเปลี่ยนความพึงพอใจทางกาย
ความเ็ปแล่นริ้วในอกของฟ้า เธอรู้สึกเหมือนถูกลดค่าลงเหลือเพียง 'ทางออก' หรือ 'ของบรรเทา' ชั่วคราวจากความยุ่งเหยิงในชีวิตของเขา
"คุณไม่เคย้าความจริงจังเลยใช่ไหมคะ?" ฟ้าถาม น้ำตาเอ่อคลอ
ธีร์ลุกขึ้น เดินอ้อมเคาน์เตอร์มาหาเธอ เขาเชยคางเธอขึ้นมา ดวงตาของเขามีความเห็นอกเห็นใจ แต่ไม่มีความรักในแบบที่เธอ้า
"ฟ้า... ความจริงจังของฉันมันถูกจองไว้แล้วด้วยความรับผิดชอบอื่น" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงใจ "แต่ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอเมื่อเราอยู่ด้วยกัน... มันคือของจริง นั่นคือเหตุผลที่ฉันยังคงโทรหาเธอทุกวัน"
เขาไม่โกหก และนั่นยิ่งทำให้ฟ้าเ็ป เพราะความจริงใจของเขาคือขีดจำกัดที่เธอข้ามไปไม่ได้
"ฉันขอโทษที่ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี" ธีร์กระซิบ แล้วจูบซับน้ำตาที่ไหลลงมาถึงมุมปากของเธอ
ััของเขาอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความ้าที่จะปลอบประโลม (และอาจจะ้ากลบเกลื่อนความตึงเครียดด้วยความเร่าร้อน)
ฟ้าไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ เมื่อความรักถูกปฏิเสธ ทางเดียวที่เธอจะรู้สึกถึงความใกล้ชิดกับเขาได้คือการยอมรับความเร่าร้อนนี้
"ฉันไม่เป็ไรค่ะ" เธอตอบ พยายามกลืนความอ่อนแอลงไปให้หมด "ฉันแค่... อยากอยู่กับคุณให้นานที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้"
คำพูดนั้นเป็ทั้งการยอมแพ้และการเชื้อเชิญในเวลาเดียวกัน ธีร์รู้ดีว่าฟ้ากำลังพยายามจะหนีจากความจริงอันโหดร้ายของเขาด้วยการดำดิ่งลงไปในความสัมพันธ์ทางกายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม และเขาก็ไม่ปฏิเสธที่จะพาเธอหนี
ธีร์ดันฟ้าเบาๆ ให้เธอนั่งลงบนเคาน์เตอร์ครัวที่เย็นเฉียบ เขาแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาของเธอ ดวงตาประสานกันในระยะประชิด
"นานแค่ไหนที่เธอ้า?" เขาถามเสียงต่ำพร่า
ฟ้าไม่ตอบ เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขา แล้วดึงใบหน้าของเขาเข้ามาเพื่อจูบอย่างเร่าร้อน จูบในครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา มันเต็มไปด้วยความ้าที่เกือบจะสิ้นหวัง ความเปียกชื้นและรสกาแฟอ่อนๆ ผสมกับรสชาติของความปรารถนาที่ไม่มีชื่อ
ธีร์ตอบรับจูบนั้นด้วยความดุดัน เขาใช้ลิ้นตวัดดูดดึงอย่างเร่งเร้า มือใหญ่ของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตของฟ้า ลูบไล้ไปตามผิวเนื้อที่เรียบเนียน แล้วบีบเคล้นทรวงอกของเธออย่างหนักหน่วง
"อื้อออ..." ฟ้าครางในลำคอ เมื่อฟันของเขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ
เสื้อผ้าของเธอถูกดึงออกอย่างรวดเร็ว กางเกงขาสั้นและเสื้อเชิ้ตถูกกองรวมกันอยู่บนพื้นอย่างไม่เป็ระเบียบ ธีร์อุ้มเธอขึ้นจากเคาน์เตอร์แล้วพาไปยังห้องนอน โดยที่เขายังคงไม่ผละริมฝีปากออกไป
เมื่อทิ้งตัวลงบนเตียง ธีร์ก็ใช้ความรวดเร็วในการถอดกางเกงนอนของตัวเองออก ทำให้ร่างเปลือยของทั้งคู่ัักันโดยตรง
ความร้อนระอุจากิัของเขาทำให้เธอแทบละลาย ฟ้าััได้ถึงความแข็งแกร่งและตื่นตัวของเขาที่แนบชิดอยู่กับช่องท้องของเธอ
ธีร์ไม่ได้รอช้า เขาโน้มตัวลงไปที่ทรวงอกของฟ้า ใช้ริมฝีปากยอดอกสีอ่อนทันที
"จ๊วบ... ซี๊ดดด..." เสียงดูดดึงดังเนิบนาบ ยอดถันที่ถูกปรนเปรออย่างหิวกระหายบวมชูชันขึ้น ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นไปทั่วร่าง ฟ้าจิกมือลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา
เขาเปลี่ยนจากดูดดึงเป็การขบเม้มและเลียไล้ วนสลับกันไปอย่างชำนาญ จนกระทั่งเธอต้องแอ่นอกรับความรุนแรงของความสุข
"ธีร์... พอแล้ว..." ฟ้ากระซิบอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ธีร์เข้าใจดีว่านั่นคือสัญญาณที่้ามากกว่านี้
ธีร์เลื่อนใบหน้าลงต่ำเรื่อยๆ ลิ้นร้อนไล่เลาะไปตามหน้าท้องที่แบนราบ จนกระทั่งไปถึงจุดศูนย์กลางแห่งความปรารถนา
ฟ้าผวาเมื่อธีร์ใช้มือแยกกลีบอ่อนนุ่มของเธอออก เผยให้เห็นความฉ่ำเยิ้มที่เกิดจากความตึงเครียดั้แ่เมื่อเช้า
"เธอเปียกขนาดนี้... จะบอกว่าพอได้อย่างไร" ธีร์กระซิบข้างหูเธอ ก่อนจะจรดปลายลิ้นลงบนจุดที่อ่อนไหวที่สุดอย่างแม่นยำ
แผล็บ... แผล็บ...
ลิ้นของธีร์ช่างเชี่ยวชาญราวกับนักดนตรีที่บรรเลงบทเพลงเร่าร้อน ลิ้นร้อนวาดวนไปตามกลีบเนื้ออย่างช้าๆ ดูดดึงความฉ่ำหวานที่เอ่อล้นออกมา
"อ๊าาาาา... ธีร์..." ฟ้าหอบหายใจอย่างหนัก เธอแอ่นสะโพกขึ้นต้านััที่ทำให้ร่างกายเกร็งกระตุกไปหมด
ธีร์ใช้มือโอบสะโพกของเธอไว้แน่นเพื่อให้เธอรับััจากลิ้นของเขาได้เต็มที่ เขาเร่งจังหวะขึ้นเป็ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ ที่หนักหน่วงและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ความเสียวซ่านถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นั์ มันมากกว่าความสุขทางกาย มันคือการหลบหนีความจริงที่โหดร้ายของเขา เธอปล่อยให้ตัวเองถูกครอบงำด้วยความสุขทางกายนี้อย่างสิ้นเชิง
"จะ... ไม่ไหวแล้ว... อื้อออออ!"
เมื่อฟ้ากระตุกเกร็งไปทั้งร่าง ปล่อยเสียงร้องที่แทบจะขาดใจออกมา ธีร์ก็ผละออกช้าๆ รอยยิ้มพอใจประดับบนใบหน้า เขาใช้ลิ้นเลียของเหลวที่เปื้อนมุมปากอย่างไม่รังเกียจ
โดยไม่ปล่อยให้เธอได้พัก ธีร์ก็ดันตัวเองขึ้นมาอยู่เหนือฟ้า ความเร่าร้อนที่ถูกจุดขึ้นมาทำให้เขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป
เขาใช้มือจับความเป็บุรุษที่แข็งแกร่งและร้อนผ่าวของตัวเอง แล้วจ่อมันอยู่ที่ปากทางเข้าที่ยังคงเต้นระริกของเธอ
"มองฉันสิฟ้า..." เขาพูดเสียงพร่า "มองว่าเธอทำให้ฉันบ้าคลั่งได้ขนาดไหน"
ฟ้าเงยหน้ามองธีร์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสุขและความรู้สึกผิด ธีร์กดกายเข้าหาเธออย่างช้าๆ แต่หนักแน่น
สวบ!
การสอดใส่ในครั้งนี้เต็มไปด้วยความเร่งรีบราวกับพวกเขา้าทำลายความตึงเครียดทั้งหมดที่มี การขยับสะโพกของธีร์ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมื่อคืน แต่เต็มไปด้วยความ้าที่ดิบเถื่อน
ตับ! ตับ! ตับ! เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผสมกับเสียงของเหลว แจ๊ะๆ ที่เกิดจากการเสียดสี
ฟ้าจิกเล็บลงบนหลังของธีร์อย่างแรงเพื่อระบายความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา ธีร์จับขาของเธอพาดบ่า ทำให้องศาของการสอดใส่ลึกและถึงใจยิ่งกว่าเดิม
"อ๊าาาาา... ธีร์... ลึกไปแล้ว..." ฟ้าครางเสียงแหบพร่า
"แค่ความจริงจังที่เราจะมอบให้กันได้" เขาตอบกลับอย่างไม่ลดละ แล้วกระแทกกายเข้ามาราวกับจะย้ำความจริงอันแสนโหดร้ายนี้
แต่แล้วธีร์ก็ดึงกายออกเกือบหมด ก่อนจะพลิกตัวฟ้าอย่างรวดเร็ว ให้เธออยู่ในท่าคุกเข่าหันหลัง (Doggy Style)
ช่องทางที่บอบช้ำอยู่แล้วถูกเปิดออกต้อนรับแก่นกายของธีร์อีกครั้งจากด้านหลัง การเสียดสีที่มุมใหม่ทำให้ความเสียวซ่านทวีคูณ
ตั๊บ! ตั๊บ! ตั๊บ! จังหวะกระแทกมาจากด้านหลังนั้นรุนแรงและควบคุมยากกว่า เขากดมือลงบนเอวของเธออย่างแ่าเพื่อให้เธอรับแรงทั้งหมด
"ซี๊ดดดด... ฟ้า... เธอแน่นมาก..." เสียงครางของธีร์ดังอยู่ข้างหู
น้ำตาของฟ้าไหลอาบแก้ม เธอไม่อาจแยกได้ว่านี่คือน้ำตาแห่งความสุข หรือน้ำตาที่กำลังรู้สึกถึงการลาจากที่กำลังจะมาถึง เธอเพียงแต่ยอมรับความจริงที่ว่า เธอใช้ร่างกายแลกกับ่เวลาอันแสนสั้นนี้
ธีร์ก้มลงจูบต้นคอของเธอแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงหอบหนัก
"ปล่อยมันออกมา... ปล่อยทุกอย่าง... อย่าคิดถึงเื่อื่น"
เขาเร่งจังหวะจนถึงจุดที่ร่างกายของทั้งคู่สั่นสะท้านไปด้วยกัน ความเปียกชื้นที่ผสมผสานกันทำให้เสียงการกระทบกันดังลั่นห้อง
ตับๆๆๆ! แคว๊ก!
และแล้ว ร่างกายของทั้งคู่ก็เกร็งกระตุกพร้อมกัน ธีร์คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะปลดปล่อยความร้อนระอุทั้งหมดเข้าไปในตัวของเธอ ฟ้าตัวอ่อนปวกเปียกทรุดลงกับเตียง รับเอาความเหนื่อยล้าและความว่างเปล่าที่ตามมา
พวกเขาใช้เวลาเพียงไม่นานในการพักฟื้น ธีร์ล้มตัวลงนอนข้างเธอ กอดร่างที่เต็มไปด้วยเหงื่อของฟ้าไว้แน่น ราวกับพยายามยึดเหนี่ยวความสุขเล็กๆ นี้เอาไว้
"วันนี้ต้องไปทำงานแล้ว" ธีร์กระซิบเบาๆ
ฟ้าพยักหน้า เธอรู้ดีว่านี่คือเช้าวันทำงาน และโลกของเขาก็จะดึงเขากลับไป
แต่ก่อนที่ความเงียบสงบจะเข้ามาแทนที่ ความรู้สึกอุ่นๆ ที่ยังไม่จางหาย...
โทรศัพท์ของธีร์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงกลับส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง เป็เสียงข้อความที่สั้นและดังชัดในความเงียบยามบ่าย
ฟ้าไม่จำเป็ต้องมอง เธอก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นเข้าสู่หัวใจ
ธีร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็ตึงเครียดทันที เขาอ่านข้อความนั้นอย่างเงียบๆ
"เกิดอะไรขึ้นคะ?" ฟ้าถามเสียงแ่
ธีร์เก็บโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว แล้วลุกขึ้นจากเตียง
"ไม่มีอะไร... แค่เื่งานด่วน" เขาตอบ แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด
"ฉันต้องไปตอนนี้เลย" ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เหลือความอ่อนโยนของการร่วมรักอีกต่อไป "ขอโทษนะที่ฉันอยู่ต่อไม่ได้"
เขารีบแต่งตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรอีก และก่อนที่จะออกจากห้อง ธีร์ก็หันมาจูบฟ้าอย่างรวดเร็ว
"ฉันจะโทรหาตอนค่ำ"
ประตูห้องปิดลง ทิ้งให้ฟ้าอยู่คนเดียวในห้องที่ยังมีกลิ่นอายของความเร่าร้อนและกลิ่นน้ำอสุจิเจือจาง
เธอรู้ว่าเื่งานด่วนไม่ใช่ทั้งหมดที่ทำให้เขาต้องรีบไป แต่คือข้อความนั้น...
ฟ้าพยุงตัวลุกขึ้น เธอเดินไปที่โต๊ะข้างเตียงอย่างไม่ลังเล เธอต้องรู้...
มือเธอสั่นเล็กน้อยขณะคว้าโทรศัพท์ของธีร์ หน้าจอไม่ได้ล็อค เธอกดเข้าไปดูที่ข้อความล่าสุด
ไม่ใช่ข้อความจากผู้หญิงคนนั้น แต่เป็ข้อความจากคนสนิทของธีร์
[ธนา]: ธีร์ นายต้องรีบมาประชุมครอบครัวด่วน! คุณอาเร่งเื่ 'การตัดสินใจ' สุดท้ายแล้วนะ ถ้ายังไม่เลือกตอนนี้ เราจะสายเกินไป
การตัดสินใจสุดท้าย?
ฟ้าทิ้งโทรศัพท์ลงบนเตียง เธอรู้สึกวิงเวียนไปหมด
ธีร์กำลังเผชิญกับการตัดสินใจที่เกี่ยวข้องกับอนาคตอันใกล้ และดูเหมือนว่าการตัดสินใจนั้นจะบีบให้เขาต้องเลือกระหว่าง 'ความรับผิดชอบ' กับ 'ความสุขชั่วคราว' อย่างเธอ
และฟ้าก็รู้ดีว่าเธอไม่เคยอยู่ในสมการระยะยาวของธีร์เลยั้แ่แรก
ชอบเื่นี้ฝาก กดหัวใจ ❤️ กดติดตาม ➕ และ เก็บเข้าคลัง ???? เพื่อเป็กำลังใจให้นักเขียนด้วยนะครับ
18K
