ภาม เตชานันท์ รองประธานบริษัทผลิตและส่งออกตุ๊กตา

อัญญารินทร์ ขจิตโสภิตชนากูล เด็กสาววัยมัธยมที่ตามมาเกาะติดเขาเพราะชื่นชอบตุ๊กตาที่เขานำมาด้วยบ่อย ๆ

“เหมือนกันเลยแฮะ” ภามหยิบตุ๊กตาที่เพิ่งออกแบบมาใหม่จากบริษัทเขาขึ้นมาแล้วยื่นไปเทียบกับใบหน้าของสาวน้อยตรงหน้า

“ให้หนูเหรอคะ น่ารักมากเลย” แต่อัญชันกลับคิดว่าเขาให้ตุ๊กตาตัวนั้นกับเธอเสียอย่างนั้น มือเล็กจับตุ๊กตาตัวนั้นไปแล้วฉีกยิ้มกว้างให้ภามจนตาหยี

“เอ่อ” ภามทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที

“ขอบคุณสำหรับตุ๊กตานะคุณภาม เดี๋ยวอัญชันจะแวะมาเล่นด้วยบ่อย ๆ แต่ตอนนี้ต้องกลับแล้ว ไปก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” อัญชันร่ายยาวพูดขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้ภามด้วยท่าทางนอบน้อม จากที่ตั้งใจเอาอาหารมาทักทายเพื่อนบ้าน แต่กลับได้ของฝากไปด้วยเสียอย่างนั้น อัญชันจึงวิ่งถือตุ๊กตากลับบ้านไปด้วยท่าทางร่าเริง

“เขาจะหาว่าล่อลวงเด็กไหมเนี่ยกู” ภามเกาหัวแกรก ๆ แล้วพึมพำขึ้นกับตัวเอง หัวเราะออกมาเล็กน้อย

บางทีการย้ายมาอยู่ที่นี่ก็มีอะไรดี ๆ อยู่บ้างละนะ