ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 78 : การขัดเกลา : จากหินผาสู่หยกทมิฬ

ณ กระท่อมท้ายสำนัก ท่ามกลางความมืดมิดและเงียบสงัดของราตรีกาล

เสียงน้ำสาดดัง ซ่า! ตามด้วยเสียงบ่นกระปอดกระแปดที่ดังไม่หยุดหย่อน

"ห้าร้อยตำลึง... ห้าร้อยตำลึง..."

อาเจียนั่งแช่อยู่ในถังน้ำไม้เก่าๆ ขัดถูคราบโคลนเหม็นเน่าออกจากตัวด้วยความรุนแรงราวกับจะขัดผิวหนังให้หลุดออกมาด้วย ความเจ็บปวดจากผลสะท้อนของวิชาสลับตรรกะเริ่มทุเลาลงแล้ว (ขอบคุณร่างกายผู้ฝึกตนที่ฟื้นตัวเร็ว) แต่แผลใจจากการสูญเสียทรัพย์สินยังคงสดใหม่และกลัดหนอง

ที่บนขื่อหลังคา 'เจ้าถุงเงิน' (แมงมุมทมิฬ) รีบชักใยดึงตัวหนีขึ้นที่สูงทันทีที่เห็นเจ้านายเริ่มอาละวาดสาดน้ำ มันจ้องมองลงมาด้วยดวงตาหลายคู่ที่กะพริบปริบๆ อย่างหวาดระแวง

ส่วน เจ้าสัว ยืนสงบนิ่งอยู่ที่มุมห้อง สภาพของมันดูไม่ได้ต่างจากก้อนโคลนเดินได้ ตามร่องหินและข้อต่อเต็มไปด้วยคราบสกปรกและสนิมจากบ่อทิ้งศาสตรา

"เฮ้อ..." อาเจียถอนหายใจเฮือกใหญ่ ลุกขึ้นแต่งตัวด้วยชุดศิษย์สายนอกชุดใหม่ (ที่ดูเก่าพอกัน) แล้วเดินไปหยิบ 'หินลับมีดบรรพกาล' ออกมาจากถุงมิติ

ก้อนหินสีดำทึมๆ ขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่บนโต๊ะไม้ แสงตะเกียงน้ำมันสาดส่องลงมากระทบ แต่มันกลับไม่สะท้อนแสง กลับดูดกลืนแสงจนดูเหมือนหลุมดำขนาดจิ๋ว แม้แต่เจ้าถุงเงินที่อยู่บนเพดานยังถอยกรูดเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันประหลาดจากหินก้อนนั้น

"ท่านมู่..." อาเจียจ้องมองมันตาแป๋ว "ท่านบอกว่าเจ้านี่มีค่าห้าหมื่นตำลึงทอง... แล้วข้าจะใช้มันยังไง? ต้องเอาไปต้มกิน? หรือเอาไปทุบหัวศัตรู?"

"สมองเจ้านี่มันมีแต่เรื่องกินกับเรื่องตีหัวคนรึไง?" มู่เฉินบ่นอุบในจิตใจ "ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วว่า 'หินลับมีด' ...หน้าที่ของมันคือ 'ขัดเกลา' และ 'กำจัดสิ่งเจือปน' เพื่อให้เหลือแต่แก่นแท้ที่บริสุทธิ์ที่สุด"

"เจ้าสัวของเจ้าตอนนี้ แม้จะแข็งแกร่งเพราะโครงสร้างที่ศิษย์พี่รองหลี่ปรับปรุงให้ แต่มันก็เต็มไปด้วย 'ส่วนเกิน' ...หินเกรดต่ำที่เปราะบาง, สนิมที่เกาะกินแกนเหล็ก, และวงจรอักขระที่ไหลเวียนไม่สะดวกเพราะสิ่งสกปรกอุดตัน... นั่นคือสาเหตุที่มันกินพลังงานมหาศาลเหมือนคนตัวอ้วนที่แบกไขมันวิ่ง"

อาเจียเลิกคิ้ว "แปลว่า... ข้าต้องเอามันไป 'ขัด' เจ้าสัวงั้นรึ?"

"ถูกต้อง" มู่เฉินตอบ "ใช้วิธีลูกทุ่งที่สุดนั่นแหละ... ถูมันลงไปตรงๆ บนผิวของเจ้าสัว ใส่พลังปราณลงไปในหินเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นการทำงาน แล้วเจ้าจะเห็นปาฏิหาริย์"

อาเจียหันไปมองเจ้าถุงเงินที่ไต่ลงมาเกาะไหล่เจ้าสัว "แล้วเจ้าแมงมุมนี่ล่ะ? ต้องขัดด้วยไหม?"

"อย่าหาทำเชียว!" มู่เฉินรีบห้าม "หินนี่มันกัดกินสิ่งเจือปน ถ้าเจ้าเอาไปถูสิ่งมีชีวิต ผิวหนังและขนของมันจะถูกลอกออกจนเหลือแต่กระดูกแน่!"

เจ้าถุงเงินสะดุ้งโหยง รีบกระโดดหนีไปเกาะเสาบ้านทันทีราวกับฟังรู้เรื่อง

อาเจียยักไหล่ เดินเข้าไปหาเจ้าสัว สั่งให้มันนั่งลง แล้วเริ่มลงมือปฏิบัติการ 'โมดิฟาย' ครั้งสำคัญ

ทันทีที่หินลับมีดบรรพกาลสัมผัสกับผิวหินแกรนิตที่หยาบกร้านของเจ้าสัว...

ครืด...

เสียงเสียดสีทึบๆ ดังขึ้น พร้อมกับประกายแสงสีดำที่วูบวาบออกมาจากก้อนหิน สิ่งมหัศจรรย์ก็บังเกิด!

เศษหินส่วนเกิน ฝุ่นผง และคราบสนิมที่เกาะอยู่บนผิวของเจ้าสัว ไม่ได้ร่วงหล่นลงพื้น แต่มันถูก 'ดูด' เข้าไปในหินลับมีด แล้วสลายกลายเป็นไอควันสีเทาลอยหายไปในอากาศ

ยิ่งขัด ผิวของเจ้าสัวก็ยิ่งเปลี่ยนไป

จากผิวหินหยาบๆ สีน้ำตาลตุ่นๆ เริ่มกลายเป็นสีดำสนิทที่เรียบเนียนและมันวาว ราวกับโลหะผสมหยก

"โอ้โห..." อาเจียตาโต เริ่มสนุกกับการขัด "มันกินสนิม! มันกินหินเน่าๆ! สุดยอดเครื่องดูดฝุ่น!"

อาเจียออกแรงขัดอย่างเมามัน จากแขน ไปไหล่ ลงมาที่หน้าอก และขา... ทุกครั้งที่เขาถูหินผ่าน ร่างกายของเจ้าสัวจะ 'หดเล็กลง' เล็กน้อย เพราะมวลสารขยะถูกกำจัดออกไป แต่ความหนาแน่นของมวลสารที่เหลืออยู่กลับเพิ่มขึ้นมหาศาล

หนึ่งชั่วยามผ่านไป... สองชั่วยามผ่านไป...

จนกระทั่งไก่ป่าเริ่มขันรับแสงแรกที่จับขอบฟ้า อาเจียก็ทิ้งตัวลงนอนหงายกับพื้นด้วยความหมดแรง แขนขาล้าไปหมดเหมือนเพิ่งไปแบกข้าวสารมาทั้งโรงสี

"เสร็จ... เสร็จแล้ว..."

เบื้องหน้าของเขา ไม่ใช่ 'อสูรศิลาพิทักษ์' ตัวเดิมที่ดูเทอะทะเหมือนก้อนหินเดินได้อีกต่อไป

สิ่งที่ยืนตระหง่านอยู่คือ 'หุ่นเชิดหยกทมิฬ'

ความสูงของมันลดลงเหลือเพียงหนึ่งจุดเก้าเมตร (ใกล้เคียงมนุษย์มากขึ้น) ผิวกายดำสนิทมันวาวราวกับชุดเกราะเหล็กไหลที่ไร้รอยต่อ ลวดลายอักขระสีทองจางๆ ที่เคยถูกคราบสกปรกบดบัง บัดนี้ส่องสว่างเรืองรองอยู่ใต้ผิวหยกสีดำนั้นอย่างงดงาม

เจ้าสัวยกแขนขึ้นมาสำรวจตัวเอง มันกำหมัดแน่น...

วูบ!

ไม่มีเสียงเฟืองหินขบกันดังเอี๊ยดอ๊าดอีกแล้ว การเคลื่อนไหวของมันเงียบกริบและลื่นไหลราวกับสายน้ำ

เจ้าถุงเงินที่เฝ้าดูอยู่ห่างๆ ลองกระโดดเข้ามาเกาะขาเจ้าสัว แต่ผิวหยกใหม่นั้นลื่นมากจนมันไถลพรืดลงมากองกับพื้น สร้างเสียงหัวเราะชอบใจให้อาเจีย

"สมบูรณ์แบบ..." มู่เฉินเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงทึ่งๆ "หินลับมีดบรรพกาลได้กำจัด 'ธาตุดินตายซาก' ออกไปจนหมด เหลือไว้เพียง 'แก่นธาตุดินศักดิ์สิทธิ์' และ 'เหล็กไหล' ที่บริสุทธิ์... ตอนนี้เจ้าสัวของเจ้ามีพลังป้องกันเทียบเท่าอาวุธระดับมนุษย์ขั้นสูง... และที่สำคัญ..."

มู่เฉินเว้นจังหวะให้อาเจียสังเกต

อาเจียรีบเพ่งมองไปที่หน้าอกของเจ้าสัว จุดที่เป็นแกนพลังงาน และดวงตาที่เคยเป็นหินหยาบ บัดนี้เปล่งประกายแสง สีทองอำพัน เจิดจ้า

"การเผาผลาญพลังงาน..." อาเจียเบิกตากว้าง "มันลดลง! มันแทบไม่กินพลังงานเลย!"

ก่อนหน้านี้ แค่ยืนเฉยๆ เจ้าสัวก็สูบพลังงานจากผลึกปฐพีจนอาเจียใจหาย แต่ตอนนี้แสงที่ไหลเวียนดูเสถียรและนิ่งสงบ วงจรอักขระที่สะอาดเอี่ยมทำให้พลังงานไหลผ่านโดยไม่มีแรงเสียดทาน

"ลดลงไปเก้าส่วน!" อาเจียคำนวณตัวเลขอย่างรวดเร็ว "จากที่เคยวิ่งได้หนึ่งชั่วยามแล้วหมดแรง... ตอนนี้มันวิ่งได้สิบชั่วยามสบายๆ! แถมยังชาร์จพลังคืนจากดินได้เร็วกว่าเดิมด้วย!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ข้ารวยแล้ว! ไม่ต้องเสียค่าข้าวให้เจ้าอ้วนดำนี่อีกแล้ว!"

อาเจียกระโดดโลดเต้นรอบตัวเจ้าสัวด้วยความดีใจ การลงทุนที่เจ็บปวดเมื่อวาน (เสียหินปราณห้าร้อยตำลึง) ได้ผลตอบแทนคืนมาเป็น 'เครื่องจักรสังหารแบบประหยัดพลังงาน' ที่จะช่วยเขาหาเงินได้อีกมหาศาลในอนาคต

แต่ทว่า... ในขณะที่กำลังดีใจ ท้องไส้เจ้ากรรมก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวาน

โครก... คราก...

เสียงท้องร้องดังสนั่นขัดจังหวะความปิติ เจ้าถุงเงินหันมามองเจ้านายเหมือนจะถามว่า 'มีอะไรให้กินไหม?'

อาเจียชะงัก รอยยิ้มค่อยๆ เจื่อนลง เขาหันไปมองถังข้าวสารที่มุมห้อง... ว่างเปล่า

หันไปมองไหผักดอง... แห้งขอด

และเมื่อล้วงมือเข้าไปในถุงมิติ... ก็เจอแต่ความว่างเปล่า (และหินลับมีดที่กินไม่ได้)

"เอ่อ... ท่านมู่..." อาเจียถามเสียงอ่อย "หินลับมีดนี่... มันเสกข้าวได้ไหมขอรับ?"

"ไม่ได้" มู่เฉินตอบสั้นๆ "และเจ้าก็ห้ามเอามันไปขายด้วย ถ้าไม่อยากโดนคนทั้งยุทธภพตามล่า"

อาเจียทรุดลงนั่งกอดเข่า หน้าตาบอกบุญไม่รับ

"มีหุ่นเทพ... มีหินเทพ... แต่ไม่มีข้าวกิน..."

"ชีวิต... ทำไมมันถึงได้อนาถาขนาดนี้!"

อาเจียมมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาที่แปลงสมุนไพรของผู้อาวุโสเทียนหยวนที่อยู่ไกลลิบๆ... ความคิดชั่วร้ายบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในสมองที่หิวโหย

"บางที... แปลงสมุนไพรนั่นอาจต้องการ 'ปุ๋ย' จากบ่อทิ้งศาสตรา..." อาเจียเลียริมฝีปากแห้งผาก "ถ้าข้าอาสาไปรดน้ำพรวนดิน... ผู้อาวุโสคงไม่ว่าอะไรถ้าสมุนไพรวิญญาณจะหายไปสักต้นสองต้น... ใช่ไหม?"

ความหิวโหยขับเคลื่อนนวัตกรรม (และอาชญากรรม) อีกครั้ง... การผจญภัยเพื่อปากท้องของอาเจียกำลังจะเริ่มขึ้นในเช้าวันใหม่!