"ฮ่าๆๆๆๆ ฮา!"
จู่ๆ เสียงหัวเราะร่วนก็ดังขึ้นลั่นห้องสี่เหลี่ยม....ตาหลายคู่หันมามองผู้เป็นายเหมือนจะติว่าอะไรสักกะอย่าง และแล้วต่างก็พากันถอนหายใจคล้ายกับระอาอาการของนายหนุ่ม จึงพากันบั่นหน้าหันมาสนใจกับงานที่ทำ พอผ่านไปได้สักพักเสียงหัวร่อร่วนก็ดังขึ้นอีก...
"คึก!คิก ฮ่าๆๆ"
ตนผู้เป็ลูกน้องเห็นพลางต่างพากันกุมขมับ หรืองานจะทำให้นายหลุดเสียไก่ไปซะแล้ว...
"กัปตัน...รายงานจากหน่วยสืบวัลเค่นขอรับ" เสียงขรึมดึงความสนใจของผู้เป็กัปตันจากเื่ไร้สาระทั้งหลาย คิ้วคมขมวดมุ่น
"เตรียมคนของเราให้พร้อม คืนนี้ที่หมู่บ้านซิสคอน"
"เท่าไหร่ดีขอรับ?"
"สิบ"
"ต้องเสร็จภายในสิบหน้านาทีและเงียบที่สุด" สปาต้ากัดฟันกรอด ั์ตาเต็มไปด้วยความแสยงรังเกียจ ทำเอาลูกน้องผู้ใต้บัญชาเสียวสันหลังไปตามๆ กัน ไม่นาน...เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงหวานขานเรียก...
"ที่รักคะ ข้าเข้าไปได้ไหม?"
"!!"
ทันทีที่ได้ยินลำนำหวาน ร่างแกร่งจึงปรับสีหน้าพร้อมกับก้าวเท้าไปยังประตูแล้วแง้มออกกว้าง....
"โอ้!...." ร่างบางถอยหลังด้วยความใ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเปิดออกมาเองเช่นนี้
"อืม...คือข้านำชากับของว่างมาน่ะค่ะ ที่รักจะทานเลยไหม" หล่อนถาม มองใบหน้าคมอย่างสังเกต
"ของหวานช่วยลดความเครียดนะคะ หรือว่ายุ่งกันอยู่?" หล่อนยิ้ม
"หือ...สำหรับภรรยาที่รักแล้ว พี่ไม่เคยยุ่งหรอกหนา เข้ามาสิ!"
เขาตอบเสียงหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า ถ้าไม่รู้จักเขาเลย หล่อนคงคิดว่าชายหนุ่มเป็คนปลิ้นปล้อนพูดห้าว่าสิบไปเรื่อย โซเฟียหันไปบอกให้บ่าวเข็นรถน้ำชาเข้าข้างใน สายตาสี่ห้าคู่จับจ้องมาที่หล่อนพร้อมกับโน้มลงแสดงความเคารพต่อผู้มีฐานะสูงกว่า หล่อนพยักหน้ารับพร้อมกับเชิญบุรุษหนุ่มเข้าร่วมวงน้ำชา
"ข้ามารบกวนเวลาทำงานพวกท่านรึเปล่า?" หล่อนถามบุรุษน้อยใหญ่สีหน้าเหนื่อยล้า มีขอบตาดำเข้ม เห็นว่ากองเอกสารแทบท่วมหัวท่วมตัว แล้วจึงหันมาถามผู้เป็สามี
"เราขาดคนหรือคะ?" เพราะหล่อนเห็นเพียงบุรุษสี่ห้าคนเท่านั้น หรือบ้านเมืองขาดคนเก่งมีความรู้แล้วหรือ?
สปาต้าตะลึงกับคำถามของเ้าหล่อน เขามองลูกน้องตนอยู่ครู่หนึ่ง
"หือ....ไม่หรอก พี่ให้คนที่เหลือไปพักน่ะ" ดวงตาแกร่งมองมาที่หล่อน เขาส่งยิ้มหวานให้
"ทำไมหรือ?" เขาถาม
"ข้าเห็นว่างานกับคนไม่สมส่วนกันน่ะค่ะ หรือปกติแล้วเป็เช่นนี้?"
หล่อนสงสัย หรือว่าจะลาพักยาวไปอีก....่เที่ยงวันนี้หล่อนไปหาบ่าวใช้ที่ว่า แต่บ่าวคนอื่นๆ บอกว่าเด็กสาวลาพักยาวหรือไม่เ้าตัวก็ได้งานที่อื่น คำตอบเดิมถูกพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหล่อนเริ่มใจคอไม่ดี ทว่าความคลางแคลงใจไม่ให้มีก็คงไม่ทันเสียแล้ว....
คำว่าปกติ...อาจไม่ปกติอีกต่อไป
"...ก็ไม่" เขาตอบกำกวม แล้วชำเลืองมองลูกน้องสี่ห้าคน ก่อนจะหันมาพูดกับภรรยา
"โซเฟีย น้องอย่าใส่ใจเลย" เขาเปลี่ยนเื่แล้วหันมาตักเค้กชิ้นโตป้อนหล่อน
"......"
ร่างบางอ้าปากชิมขนมนุ่มจากมือเขา แล้วหลับตาลงสลัดความคิดอื่นๆ ทิ้งไป....ตอนนี้คงต้องทำตามใจเขา....เพราะหากแพร่งพรายไปมาก หัวหล่อนอาจอยู่ติดบ่าไม่นาน....
วันหนึ่งๆ ก็ผ่านไปเช่นเดิม หล่อนคอยหาเบาะแสต่างๆ จนกว่าจะแน่ใจว่าสามีผู้นี้....เป็อย่างที่หล่อนคิดหรือไม่ มีหลายอย่างในตัวเขาที่ทำให้หล่อนระแวงจนอยากถอยห่าง บางทีเขาทำตัวลึกลับ บางทีเขาเลี่ยงไม่ตอบคำถามหล่อน บางทีก็หายไปสามสี่วันไม่บอกกล่าวอะไรเลยแล้วยังกลับมาดึกดื่นบางครั้งก็มีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดมาบ้าง ไม่ก็ผ้าเช็ดหน้าบ้าง บางทีก็มีรอยสีปากหลากสีเปื้อนติดเสื้อบ้าง ถ้าเป็งานหล่อนเข้าใจ หากเป็เื่อื่นหล่อนก็ควรเรียนรู้ที่จะเข้าใจ.... หลายวันมานี้ทั้งเขาและหล่อนแทบไม่ได้พูดจาว่าความกันเลย ซึ่งมันก็เป็เื่ปกตินี่หนอ....และอีกอย่างก็ไม่อยากคิดไปเอง ทว่าก่อนอื่นต้องหาที่ซุกหัวนอนหลังจากตัดสินใจหย่ากับเขา...ร่างบางหลับตานิ่งนอนเหยียดกายยาวพลางถอนหายใจยาวพรืด....นี่ก็จวนใกล้วันแล้ว...เหลืออีกกี่วันนะที่เขาจะอยู่....
การกระทำของสปาต้าในระยะนี้มันมีแต่เพิ่มความมั่นใจให้ตัวเลือกนั้นถูกต้องเป็ที่สุด…. หย่า
…..
……….
"เฮ้ออออ....ข้านอนไม่หลับ....ทำไมในหัวมันถึงคิดวนไปวกมาอย่างนี้นะ ข้ามีห่วงเื่ใดกันแน่?"
ปีกว่าๆ แต่งงานกับเขาก็ไม่ได้แย่ หล่อนบอกตัวเองซ้ำอีกรอบ! ใช่ว่าชีวิตคู่ทุกคู่จะราบรื่นเสียหน่อย ใช่! แต่....ถ้าอยู่ไป ระแวงไป ตนจะมีความสุขหรือทุกข์ล่ะ? ถ้าเกิดว่าหล่อนตัดสินใจอยู่ที่นี่ยังไงก็มีที่ซุกหัวนอน มีข้าวปลาให้กิน มีน้ำให้อาบ ไม่ลำบากอะไรมาก...แต่ถ้าหย่ากันไป พ่อแม่และครอบครัวของหล่อนก็พร้อมจะรับคืน ไม่เสียหายอะไรมากเช่นกัน ชื่อเสียงน่ะหรือ อย่าลืมนะว่าตนมาจากบ้านนอก แถวนั้นน่ะเป็กันเองฉันพี่น้องมากกว่าคนในเมืองเสียอีก เขารักใคร่กลมเกลียวกัน ยังไงซะ! มันอาจจะดีกว่าต้องใช้ชีวิตไปต้องระแวงไปเสียทุกเื่ หวาดกลัวไปเสียทุกอย่าง หย่าไม่ดีกว่าหรือ? ยังไงก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกนอกใจ ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกไล่ออกจากเรือน หล่อนเป็ผู้หญิงมีความรู้ความสามารถ ไปไหนก็ไม่อดตาย....
"ข้าควรพูดกับเขาให้ตกแตก...."
"พูดกับใครรึ?" เสียงทุ้มดังแทรกขึ้นมาจากทางหน้าต่าง ทำเอาร่างบางสะดุ้งตื่นใ หล่อนหันขวับไปหาเ้าของเสียง
"สปาต้า!!" หล่อนมองเขาในชุดลำลองสีดำ
"ท่านมาเงียบๆ ข้าใหมด!" หล่อนดุเขา เอ๊ะ! เดี๋ยวนี้หล่อนเริ่มทำตัวสบายๆ ไม่อึดอัดกับเขาแล้ว แต่วาจาน้ำเสียงแลดูสนิทเป็สหายมากกว่าเป็ภรรยาเสียอีก เมื่อก่อนหล่อนไม่เปิดเผยหรือปล่อยตัวขนาดนี้...เกิดอะไรขึ้นกับหล่อนกันแน่....!
"มีอะไรหรือคะ" น้ำเสียงนิ่งๆ ราวกับจะแบ่งเส้นบางอย่าง โซเฟียมองใบหน้างดงามนั่นราวจะเก็บภาพเขาไว้ลึกในความทรงจำ....?
โซเฟียสังเกตเห็นอารมณ์แปรปรวนของตัวเองจนน่าใจหาย....นี่หล่อนเป็อะไร? ทำไมถึงอารมณ์หุนหันถึงเพียงนี้....จะอย่างไรก็ได้แต่งงตัวเอง...รู้ตัวอีกที ร่างสูงก็นั่งลงข้างๆ โซเฟียมองสามีนิ่งคอยเก็บรายละเอียดของบุคคลตรงหน้า...
พลันจมูกเล็กรับรู้ถึงกลิ่นบางกลิ่น....
'น้ำหอมสตรี....'
"โอ้!!!" โซเฟียเผลออุทานออกไปเสียงแ่...หล่อนมองเขานิ่ง....ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน แล้วเอ่ยถามเขาซ้ำอีกรอบ...
"มีอะไรหรือคะ?"
เขามองหล่อนแล้วถอนใจยาว
เอ๊ะ! อะไรของเขา! ทำไมถึงถอนหายใจยาวขนาดนั้น! มันต้องเป็หล่อนไม่ใช่หรือ....!
"มีเื่อะไรหรือคะ? หรือท่านต้องกลับเข้าวังด่วน?" หล่อนยังถาม หลายวันมานี้หล่อนยังไม่เห็นหน้าเขาเลย หรือมีเกิดคอขาดบาดตายขึ้นอีก
"ไม่ใช่ พรุ่งนี้ต่างหาก" เขาตอบสั้นๆ แล้วเคลื่อนมือไปกุมมือเรียว
จึงปล่อยให้เขาทำตามใจแล้วพยักหน้ารับรู้ ระหว่างนั้นหล่อนไม่มองหน้าเขาเลย เหมือนบางอย่างมันจะปะทุออกมา มันระอุร้อนอยู่ในตา....เหมือนจะร้องไห้...ทำไมล่ะ? ทำไมหล่อนต้องร้องไห้? ร่างบางเริ่มหายใจติดขัด...ใบหน้านวลขมวดคิ้วกับสิ่งประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัว....หล่อนไม่รู้....คาดเดาไม่ได้.... โซเฟียเงยหน้าขึ้นมองสปาต้าและเหมือนว่าเขาจะมองหล่อนอยู่ก่อนแล้ว...
"ข้ารู้สึกแปลกๆ" หล่อนยังมองตาสีสวยคู่นั้น "มันแน่นหน้าอก...เหมือนหายใจไม่ออก" หล่อนบอก...ยังขมวดคิ้ว พยายามหยุดกลั้นบางสิ่งเอาไว้...แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
"หืม....ปวดหัวหรือ? น้องคงเหนื่อย กังวลเื่อะไรอยู่ บอกพี่ได้ไหม?" เขาถามพลางบีบมือบางเบาๆ
"โอ้! " หล่อนเหนื่อย! เพราะอย่างนี้เองถึงรู้สึกมีอารมณ์แปรปรวน....เื่อะไรน่ะหรือ...หญิงสาวเงยมองผู้เป็สามี พูดกับเขาตอนนี้เลยไหม? ยังไงพรุ่งนี้เขาก็ไป....ไม่ว่าเขาจะเป็ผู้ร้ายหรืออะไร แต่หลายๆ อย่าง มันทำให้ตัวหล่อนอยากวิ่งหนี ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความลังเล...ก่อนตัดสินใจถามออกไป
"เราหย่ากันไหมคะ?"
"!!!อะไรนะ!"
สปาต้ามองเ้าหล่อนอย่างทึ่งๆ เขาแทบไม่เชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน
หลังจากที่ไม่ได้เห็นหน้าหล่อนมาหลายวัน วันนี้เขาตั้งใจหนีจากงานมาหาหญิงสาว สิ่งเเรกที่หล่อนเป็กังวล และเป็สิ่งแรกที่หล่อนได้บอกความกังวลกับเขา 'หย่า' หล่อนบ้าหรืออย่างไร ถึงได้คิดเื่หย่า!
"โซเฟีย....ฮาา" ดวงหน้านวลแววตาใสเอียงศีรษะมองเขาปานเด็กไร้เดียงสาที่รอคำอนุญาตจากผู้ปกครอง...
"คะ? สปาต้า?" หล่อนทำราวกับว่าการหย่ามันไม่มีผลอะไรกับหล่อนเลย ไม่ใช่ว่าหล่อนเป็ภรรยาของเขาหรือ?
"ท่านไม่พอใจ..." หล่อนทัก เขามองหล่อน ั์ตาคมมีความไม่พอใจซ่อนอยู่ มือหยาบยังคงกุมมือบอบบางไว้แน่น...
"ข้าเพียงถามว่าท่านคิดเห็นอย่างไรกับการ 'หย่า' " ดูเหมือนคำนี้จะเป็สิ่งที่สองที่เขาเกลียดที่สุด เขาถอนหายใจ แล้วคว้ามือบางขึ้นจูบพลางกล่าวกับหล่อนเสียงเบาราวกับความหนักอึ้งของบางสิ่งมันบีบบดร่างแกร่งจนสั่นคลอนไปถึงส่วนลึกภายใน เหมือนกับโดนมีดคมทิ่มแทงเป็พันเล่ม ความรู้สึกนี้เขาหาอะไรมาเปรียบเปรยไม่ได้...
"พี่ไม่หย่า..."
หล่อนมองสามีผู้แกร่งกล้าตาโต หล่อนแค่ถามว่าเขาคิดเห็นอย่างไรกับการ หย่า แค่นั้นเอง! ชายหนุ่มถึงกับต้องเป็ขนาดนี้เลยหรือ เขาทำให้หล่อนงงไปใหญ่....ร่างบางถอนหายใจกับภาพชายอกสามศอกตรงหน้า เขาทำหน้าราวกับแบกโลกทั้งใบ น้ำเสียงของเขาสั่นเทา คำที่เปล่งออกมาเหมือนอ้อนวอนขอต่อหล่อน....
โซเฟียขยับโอบกอดร่างแกร่ง เขาเหมือนหมาตัวใหญ่ตกน้ำ....มือบางลูบหลังใหญ่เบาๆ ปลอบใจผู้เป็สามี...
"ท่านไม่ชอบหรือ?" หล่อนถามเสียงเบา
"ไม่" เขาตอบสั้นๆ
"ทำไมเล่า? เหตุผลอะไรถึงไม่อยากหย่า? บอกข้าได้ไหม?" หล่อนถามตะล่อม อย่างเอาใจ เกรงว่าจะทำให้เขาไม่พอใจมากไปกว่านี้อีก...
"ต้องมีเหตุผลด้วยหรือว่าสามีที่รักภรรยาไม่อยากหย่า" หล่อนตะลึงกับคำตอบที่ได้ยิน....
"ท่านรักข้า?" หล่อนย้อน อย่างไม่อยากเชื่อหู...
"ใช่" เขาตอบยังซบหน้าอยู่ในอ้อมอกหอมกรุ่น
"....ข้าดูไม่ออก!...หรือไม่ ข้าแค่ไม่เข้าใจ...การกระทำของท่านทำให้ข้าสับสน เหมือนผีหลอกคน" หล่อนอธิบาย
"อะไรนะ! พี่จะเป็ผีได้ยังไง!"
…………………………………………………………
ใช่แล้ว พ่อเ้าเป็ผี หลอกผีและหลอกคน หลอกคนเขียนและหลอกคนอ่านด้วย
306
