
น้ำตาก่อนความสุข
"ทุกคนคิดว่าชีวิตของเราทุกคน กำหนดได้เองมั้ยคะ" เป็นคำถาที่ฉันกล่าวเปิดก่อนเริ่มงานพูดเพื่อเสริมสร้างกำลังใจให้คนที่กำลังท้อถอยในชีวิต เห้ออออ... เเค่เห็นปัจจุบันของฉัน คุณจะไปรู้ได้ไงว่าฉันเคยผ่านอะไรมาบ้าง
เเสงของไฟสปอร์ตไลท์ เสียงปรบมือ เเละสายตาที่จ้องขึ้นมาตรงเวทีที่ฉันกำลังจะขึ้นไป เห้อ...ถึงจะไม่ใช่เวทีเเรกเเต่ฉันก็ตื่นเต้นอยู่นิดหน่อยนะ "สู้ๆนะครับที่รัก เดี๋ยวผมจะไปคอยให้กำลังใจอยู่ที่ด้านหน้าเวทีนะครับ" เขาพูดก่อนที่จะจุ๊บหน้าผากให้กำลังใจฉันหนึ่งครั้งเเล้วเดินออกไปหน้าเวที ฉันเดินขึ้นเวทีไปพร้อมกับเสียงปรบมือต้อนรับ (อย่าคิดว่าฉันเป็นศิลปินหล่ะ ฉันเป็นหมอที่ต่อสู้อย่างหนักกว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ต่างหากหล่ะ) " สวัสดีค่ะทุกคน ขอเริ่มต้นด้วยคำถามเลยเเล้วกันนะคะ คุณคิดว่า ชีวิตของเราทุกคนกำหนดเองได้มั้ยคะ?"
