ตอนที่ 6 รังขนาดใหญ่
ทันทีที่ไวท์วิวัฒนาการสิ้นเสร็จ เขาไม่รอช้าที่จะวิ่งตรงดิ่งไปทางต้นกำเนิดเสียงอย่างสุดกำลัง มันใช้เวลามากถึงสิบนาทีจากใจกลางไปสู่ปากทางเข้าที่มีเสียงดังออกมา ไวท์มองลึกเข้าไปในข้างใน มันไร้ซึ่งสิ่งใดนอกจากถ้ำหินสีดำลาดยาวจนสุดสายตา อย่างไรก็ตาม ไวท์ทำได้แค่เดินเข้าไปข้างในตัวถ้ำ
เส้นทางนั้นยาวมากถึงสิบกิโลเมตร ไวท์ใช้เวลาอยู่นานพอสมควรกว่าเขาจะเดินมาถึงปลายอุโมงค์ถ้ำ
เมื่อผ่านพ้นขอบอุโมงค์มาได้นั้นพลันประสบพบเจอกับความงดงามตระการตาตรงหน้า ภายในถ้ำส่องแสงเป็ประกายระยิบระยับจากอัญมภณีต่างๆที่สลักลึกลงไปในผนังถ้ำ ไวท์เคลื่อนสายตาโดยรอบ มันจำต้องหยุดชะงักลงในฉับพลัน เรือนร่างมหึมาที่สูงกว่าสิบเมตรกลับนอนทอดร่างนิ่ง รอบกายของมันเอ่อนองไปด้วยแอ่งเืแดงสด สิ้นสภาพไร้ลมหายใจ
“ต้นตอของเสียงที่ว่าสินะ” ไวท์ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรต่อภาพการตายของสิ่งมีชีิวิตแม้แต่น้อย เขาภูมิคุ้มกันทางจิตใจมาจากาเป็ทุนเดิม ผนวกกับความรู้สึกที่ใช้ชีวิตมานานนม สายตาของเขาที่มองไปยังสรรพสิ่งนั้นราวกับเป็เื่ธรรมดาที่เป็ไปโดยธรรมชาติ
ไวท์เดินผ่านซากศพของมันได้อย่างสบายๆ เขาเดินสำรวจในบริเวณนี้อยู่อีกพักหนึ่ง ก่อนจะพบว่าเวลาที่เสียไปนั้นเปล่าประโยชน์ “ไม่มีข้อมูลอะไรเลยสักนิด” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว ยังมีสิ่งหนึ่งที่เขายังไม่ได้ลองั้แ่เกิดมา ไวท์หันขวับไปทางซากศพที่นอนตายด้วยสีหน้าราบเรียบ
“น่าสนใจ…” ไวท์เดินตรงไปทางศพมหึมาที่เหมือนตายเพราะถูกกัดร่างขาด โชคยังดีที่มันตายเพราะถูกกัดร่างขาด มันทำให้เนื้อแดงสดนี้ปราศจากการคุ้มครองจากิั ไวท์ไม่ต้องมากังวลอีกด้วยว่าจะเจาะผิวมันเข้าหรือไม่.. เขาอ้าปากกว้างพลันกัดลงไปในเนื้อแดงสดดุจตับหมู
เนื้อซึมซาบไปทั่วทั้งปากราวกับอาหารอันโอชะ “รสชาตินี่ชวนนึกถึงปลาดิบเลย” ไวท์กินต่อไปด้วยความหิวกระหาย จนเขาอิ่มหนำ แม้ไวท์จะได้รับสารอาหารที่เพียงพอ ถึงกระนั้น ร่างกายที่คล้ายมนุษย์ที่ผอมแห้งเหมือนหนังติดกระดูกก็มิแปรเปลี่ยนไปแต่อย่างใด
ไวท์เดินสำรวจต่อ เป็การเดินทางที่ไร้จุดหมายอย่างสิ้นเชิง จู่ๆ สัญชาตญาณของเขากลับคร่ำครวญขึ้นมา มันเป็สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอด… ก่อนที่ไวท์จะทันได้หนี เสียงสายหนึ่งก็ดังขึ้น “หิว หิว หิว…” มันเป็น้ำเสียงที่ทั้งทุ้มต่ำทั้งแหบพร่าอย่างน่าสะพรึงกลัว “กิน กิน กิน…” เสียงมันดังขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำเสียงในครั้งนี้แตกต่างไปจากครั้งแรกราวกับคนที่พูดไม่ใช่คนเดียวกัน “กลิ่นหอม กลิ่นหอม มีกลิ่นหอม…” เสียงครั้งที่สามก็ดังขึ้น มันแตกต่างไปจากสองครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง
บึ้ม… บึ้ม… บึ้ม…
เสียงฝ่าเท้าที่กระทบสู่พื้นเบื้องล่างสั่นะเืราวกับแผ่นดินไหว ไวท์พึงตระหนักรู้ได้ในทันที เขาแหงนศีรษะขึ้นมองจนสุดคอ ภาพตรงหน้าคือสิ่งมีชิวตชนิดหนึ่ง ิัสีแดงอร่ามราวกับประกายเพลิง ทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดง รูปลักษณ์เช่นนี้เป็รูปลักษณ์ที่เขาคุ้นเคยมาก่อน มันคลับคล้ายกลับสิ่งที่เรียกว่า “ั”
มันไม่ใช่ัธรรมดา มันเป็ัที่มีสามเศียร!!
Lv.8 (ัอัคคี) (ัระดับตำนาน) [ัา]
เื:781,955/781,955
พลังโจมตี:101,421
มานา:325,444
พลังป้องกัน:300,000
ค่าความว่องไว:10,000
ความสามารถในการฟื้นฟู:50หน่วย/วินาที
ต้านธาตุไฟ:100% ต้านธาตุน้ำ:100% ต้านธาตุลม:80% ต้านธาตุดิน:80% ต้านธาตุแสง:0 ต้านธาตุความมืด:0 ต้านธาตุศักดิ์สิทธิ์:100%
สเตตัสที่ปรากฏขึ้นในสายตาของไวท์แทบทำให้เขาหัวใจหลุดออกจากอก เป็ค่าสเตตัสที่สูงมากๆ!!! “ตัวใหญ่โคตรๆ” ไวท์อุทานอย่างห้ามไม่ได้ มันบรรยายความใหญ่โตของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่ได้เลย “เป็ัไฟที่ต้านธาตุน้ำ100% นี่มันบ้าอะไรกัน!!”
ทันใดนั้น ขนาดมหึมาที่สูงกว่าเจ็ดร้อยเมตรกลับนิ่งลง ไวท์ััได้ถึงลางสังหรณ์อันตราย แต่ทว่า ฝ่าเท้าของเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย <สถานะ:หวาดกลัว(ตำนาน)> “บ้าน่า… ขยับไม่ได้”
หากให้กล่าวตามตรง สภาพจิตใจของไวท์ไม่กลัวสิ่งใดทั้งนั้น เขาข้ามผ่านมาแล้วแม้กระทั่งความตาย อย่างไรก็ตาม สภาพจิตใจของไวท์ไม่เกี่ยวข้องกับร่างกายที่เขาถือครองอยู่ ไวท์ไม่กลัว แต่ร่างกายของไวท์นั้นกลัว…
ัอัคคีเคลื่อนศีรษะทั้งสามลงมาอย่างเชื่องช้า ด้วยขนาดที่แตกต่างกัน ไวท์ราวกับมดในสายตาของมัน เศียรแรกกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าไม่พึงพอใจ “อ่อนแอเกินไป ไม่คู่ควรจะล่า” เศียรที่สองกล่าวตาม “ไม่คู่ควร ไม่คู่ควร อ่อนแอ” เศียรที่สามกล่าวต่อ “หนอนแมลง หนอนแมลง ไม่คู่ควร”
ัเป็สิ่งมีชีวิตที่หยิ่งทะนงอย่างมาก ต่อให้มันจะหิวโหยขนาดไหน ถ้าอีกฝ่ายอ่อนแอกว่าจนราวกับหนอนแมลง มันจะเพิกเฉยต่อสิ่งมีชีวิตนั้นทันทีโดยไม่สนเหตุผลใดๆ หนอนแมลงไม่คู่ควรพอที่จะลงสู่กระเพราะของั อย่าว่าแต่ไม่กินเลย พวกมันไม่คิดจะมองด้วยซ้ำราวกับเป็อากาศธาตุ
ไวท์ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความแข็งแกร่งของัตนนี้แตกต่างจากพวกลิงโบราณที่เห็นตอนแรกราวฟ้ากับเหว ความแข็งแกร่งแตกต่างกันสุดกู่ราวกับอยู่กันคนละโลก “เหมือนมันจะเย่อหยิ่งไม่ใช่น้อย ดีนะที่เจอั…”
ไวท์ยังรู้สึกตกตะลึงไม่หาย ถ้าหากนั่นไม่ใช่ัที่ทระนง เขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้…
แม้ัอัคคีจะมีเรือนร่างมหึมา ความเร็วในการเคลื่อนที่ของมันกลับรวดเร็วอย่างถึงที่สุด เพียงชั่วพริบตาเดียว ไม่กี่ชั่วอึดใจ มันก็หายไปจากครรลองสายตาของไวท์ สุ้มเสียงของมันยังดังกังวาล “กลิ่นหอมอยู่ทางนี้ คู่ควร คู่ควร”
ไวท์ที่จับจ้องไปยังเส้นทางที่ัอัคคีเดินไปพลันหันกลับมาพร้อมเอ่ยขึ้น “มันคงเจอเ้าตัวที่ตายนั่นสินะ”
ไวท์เดินสำรวจภายในถ้ำต่อไป คราวนี้เขาระมัดระวังตัวขั้นสูงสุด ในทุกฝีก้าว ไวท์ยังคงสดับฟังสรรพเสียงที่ก้องกังวาลอย่างตั้งใจ ทันใดนั้น สุ้มเสียงหลายเส้นสายดังขึ้นไม่หยุดหย่อน ไวท์ไล่เดินตามผนังถ้ำไปเรื่อยๆติดตามเสียงสายนั้น จนกระทั่ง ภายในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัส ภาพเบื้องหน้าของไวท์คือรังขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยไข่หลายหมื่นฟอง ไข่ใบสีขาวมีส่วนสูงมากถึงหนึ่งเมตร ไข่หลายส่วนคล้ายกำลังใกล้ฟักออกมา
<ไข่แมงมุมา>
ข้อความระบบย้ำเตือนข้อมูลตรงหน้า รายละเอียดเกี่ยวกับไข่แมงมุมาไหลเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว ไวท์แสยะยิ้มลึกลับ ภายใต้ประสาทการรับรู้ของเขา มันไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่ในรังแมงมุมนี้ นั่นหมายความว่าเช่นไรน่ะหรือ?
“อาหารอันโอชะ” ไวท์กระโจนเข้าใส่ไข่ฟองหนึ่งที่อยู่ใกล้ระยะเขามากที่สุด ต่อให้จะเป็ไข่ของแมงมุมาที่มีค่าพลังป้องกันสูงถึงหน่ึ่งพันหน่วย ถึงกระนั้น พลังโจมตีของไวท์ในตอนนี้สูงมากถึงหนึ่งพันสองร้อยหน่วย เขาสามารถเจาะทะลวงการป้องกันของไข่แมงมุมได้อย่างง่ายดาย ในไม่ช้า ไวท์ก็กระชากตัวอ่อนแมงมุมที่ก่อตัวเป็รูปร่างอยู่ข้างในฟองไข่ขึ้นมาขย้ำกิน
<สังหารแมงมุมาระดับกาก:ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น>
“อร่อยกว่าที่คิด”
1K
