@คอนโดเสนารักษ์
กานดาเก็บของในห้องทั้งหมดด้วยความรวดเร็วเธอกวาดตามองรอบๆ ห้องด้วยความอาลัย ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลังแล้วเดินออกมาทันที
กริ๊ง….เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้เธอก้มลงมองหน้าจอมือก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าเป็ใคร
“ว่าไงยัยลิล..พี่กำลังจะโทรหาเราพอดีเลย”
“พี่กานดาจ๋า ลิลจะรับปริญญาอาทิตย์หน้ามาถ่ายรูปให้หน่อยสิ” ลลิลส่งเสียงขอร้องมาตามสาย เพราะกานดาขึ้นชื่อเื่การถ่ายภาพด้วยฝีมือระดับเทพของประเทศเลยทีเดียวเชียว
“ได้สิ แต่ค่าแรงพี่แพงนะ.." กานดาตอบตกลงทันที เธอเองก็เบื่อๆไม่มีอะไรทำ กว่าจะได้ไปทำหนังสือท่องเที่ยวอีกทีก็เดือนหน้า่นี้ก็หางานทำเล่นๆ ไปพลางๆ แกเครียดก็คงจะดี
“ได้เลย ว่ามาเลยค่ะ เอาเท่าไหร่” ลลิลตอบอย่างใจป้ำ
“แหมคุณหมอลลิล..รวยจังเลยค่ะ ถ้ารวยก็เลี้ยงข้าวพี่สักมื้อก็พอแต่เอาร้านดีๆนะ” เธอพูดยิ้มๆ กับโทรศัพท์
“งั้นเป็ว่าตกลงนะคะ เดี๋ยวลิลส่งโลเคชั่นกับเวลาให้นะ ขอบคุณค่ะพี่กานจ้า”
“จ้า ไว้เจอกัน บ๊ายบาย” กานดากดวางสายก่อนจะโยนกระเป๋าไว้หลังรถ แล้วขึ้นรถจิ๊บคันโปรดขับออกไปยังจุดหมายปลายทางทันที
“ยัยดา แกอยู่ไหนเนี่ย…” รินดาะโใส่โทรศัพท์ด้วยความโมโหเมื่อได้รับข้อความที่น้องสาวส่งมาลางาน
กานดาเบือนหน้าหนีจากโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงแว้ดๆจากพี่สาวที่ส่งเสียงมา
“กานดามาหาแรงบันดาลใจในการทำงานค่ะอีกอาทิตย์เดี๋ยวกลับไปทำงานเหมือนเดิมนะพี่ดา…แค่นี้นะโทรศัพท์ไม่ค่อยมีสัญญาณค่ะ…ตู๊ดๆๆ "
เธอทำเสียงก่อนจะเอานิ้วจิ้มแล้วปิดโทรศัพท์ทันทีใบหน้าสวยหัวเราะขำๆ กับโทรศัพท์ในมือก่อนจะยัดใส่กระเป๋าเป้โยนไว้หลังรถเหมือนเดิม