หลงหนิง ถูกพามายังห้องฝึกยุทธภายในหอการค้าเค้ามองไปจนผู้ที่พาเค้ามายังห้องแห่งนี้ออกไปและหันไปหาซูหลินที่เดินสำรวจความปลอดภัยภายในห้องนางแจ้งว่าห้องนี้ถูกทำขึ้นด้วยหินหยกเย็นคุณภาพสูงเหมาะแก่การปรับลมปราณยิ่งนัก
“ขอขออยู่คนเดียวสักครู่ท่านช่วยออกไปรอข้างนอกและอย่าให้ใครเข้ามารบกวนข้าได้หรือไม่”หลงหนิงกล่าว
แม่ซูหลินจะลังเลอยู่แต่นางก็รู้ดีว่าการเดินลมปราณค่อนข้างอันตรายหากมีสิงใดเข้ามารบกวนภายในห้องแห่งนี้ไม่มีหน้าต่างมีเพียงประตูที่พวกเข้าเดินผ่านมาเพียงบานเดียวนางจึงยอมเดินออกไป
หลงหนิงสำรวจอาการตัวเองเืที่เค้าบ้วนออกมาคือการขับของเสียจากภายในการที่เค้าช่วยเหลือคนของหอการค้าทำให้เค้าได้รับสิงตอบแทนกลับมาไม่ใช่น้อยพลังลมปราณส่วนเกินที่เค้าช่วยโดยใช้ตัวเองเป็ทางผ่านได้ตกค้างอยู่ในตัวเค้าทำให้หลงหนิง ทรวงจุดปราณจนสามารถสำเร็จวิชากระดูกเทวะ ขั้นชำระล้างได้แม้จะเป็ขั้นแรกของการชำระล้างแต่ร่างกายของเค้าก็แข็งแกร่งขึ้นมาก
หลงหนิงทำการเดินพลังวิชากระดูกเทวะเพื่อทำการชำระล้างของเสียที่อยู่ภายในล้างกายขั้นตอนนี้แต่ต่างกับตอนหลอมรวมมากนักไม่แม้แต่จะรู้สึกเ็ปมีแต่ความรู้สึกเบาสบายและร่างกายเริ่มเบาลงสาเหตุที่เค้ายังไม่สำเร็จวิชานี้ไม่ใช้เพราะเค้าทดความเ็ปไม่ได้แต่ปราณในร่างกายเค้าน้อยเกินไปเค้ารู้ได้ทันที่ว่าตัวเองสำเร็จวิชาและไม่ใช้เพราะกลิ่นของเสียที่ถูกขับออกมาแต่เป็การไหลเวียนของปราณภายในร่างดีมากแทบจะเป็หนึ่งเดียวกัน
หลงหนิง เดินไปที่ประตูเพื่อเตรียมจะออกไปก่อนที่มือเค้าจะถึงประตูเค้าหันกลับมามองกองเืและของเสียที่ถูกขับออกมาจากการชำระร่างเค้าคิดในใจว่าแม้หอการค้าจะเป็เ้าบ้านที่ดีแต่การที่เค้าทิ้งปัญหาไว้แบบนี้ไม่น่าใช้วิสัยของผู้ที่มาเยือนที่ดีเท่าไหร่เค้าเดินไปยังกองเืด้านนั้น เค้าคิดหาวิธีจัดการมันในหัวขั้นแรกคงต้องแยกพิษออกมาเสียก่อนเค้ารอยเข็มเงินทีทำมาจากไหมเงินที่เค้าได้รับครั้งก่อน 24เล่มด้วยเส้นไหมและซัดไปยังกองเืเค้าได้ทำการถ่ายเทพลังลมปราณผ่านเส้นไหมไปยังเข็มเ่าั้เพื่อให้ดูดพิษ
ผ่านไปไม่นานจากเข็มที่เป็สีเงินเริ่มเปลี่ยนสภาพกลายเป็สีคล้ายกับเกล็ดงูสะท้อนแสงหลง หนิงใช้พลังละลายเส้นไหมที่ผูกไว้ให้เคลือบเข็มพิษเค้าเข้าไปชมผลงานตัวเองใกล้ๆ “ดีจริงที่ขอชุดไหมเงินที่เหลือจากการรักษาพิษรอบนั้นติดตัวมาด้วยทีนี้ก็สามารถใช้มื้อเปล่าจับได้แล้วซิน” หลง หนิงกล่าว ก่อนค่อยๆเก็บเข็มพิษบนพื้น
หลังจากออกมานอกประตูไม่เพียงแต่เค้าจะพบชูหลินแล้ว ยังมีผู้เฒ่าหลวนซานและเป่ยซานเค้าไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนใช้ชาติที่แล้วตัวเค้าผู้ที่เป็ดั้งผู้ชี้แนะเหล่าผู้ที่เข้ามาท้าทายหอตำราแต่ก็ไม่มีใครใส่ใจตัวเค้าสักเท่าไหร่ แม้แต่คนที่เค้าเชื่อใจยังเป็คนที่จบชีวิตเค้าลง
“ขอบคุณทุกท่านที่เป็ห่วงและขอโทษด้วยที่ทำให้พวกท่านต้องลำบาก”หลง หนิงกล่าว
เสียงตบมือดังขึ้นสามครั้งกลุ่มคนปรากฏตัวขึ้นหลังเป่ยซานนางพยักหน้าคนเ่าั้เหมือนรู้หน้าที่ เดียเข้ามาหาหลง หนิง “เชิญคุณชายด้านนี้คะทางหอการค้าได้เตรียมห้องอาบน้ำและชุดให้ท่านเปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว”หนึ่งในผู้หญิงที่เพิ่งปรากฏตัวกล่าวพร้อมกลับโค้งให้เค้า
แม้เค้าจะไม่ทันคิดถึงเื่พวกนี้แต่นี้ดูจากสถาพของเค้าตอนนี้ก็คงต้องยอมทำตามเค้าหันไปมองเป่ยซานก่อนที่จะพยักหน้าให้เพื่อเป็การขอบคุณเค้าเดินตามกลุ่มคนเ่าั้ไปโดยมีซูหลินเดินตามมา
“น้องชูเราไปนั้งคุยกันรอในห้องรับรองเถอะไม่ต้องห่วงข้ารับประกันในนี้ไม่มีใครกล้าทำร้ายเค้าได้หลอก”เป่ยซานกล่าว
ชู หลินหันมามองที่เค้า เค้าจึงพยักหน้าให้นางยิ้มออกมาแล้วเดินไปหาเป่ยซาน พวกนางสองคนไปสนิทกันตอนไหนหลงหนิงคิดแต่ความคิดของเค้าก็ถูกหยุดไว้ด้วยคนตรงหน้า
ผู้เฒ่าหลวนซานกล่าว “เ้ากักตัวรักษาตัวมา4 วันเต็มๆ พวกนางเป็ห่วงเ้ามากเ้ารีปไปจัดการธุระให้เรียบรอยเถอะ” ก่อนจากไปเค้าได้ยืนขวดยามาให้เมื่อเปิดดูพบเป็เม็ดยาปรับสภาพระดับ3 เพียงแค่นี้ก็มีค่ามากพอที่จะเอาไปแลกเงินมาไว้สำหรับเลี้ยงชีวิตได้ทั้งเดือนเค้าทำความเคารพก่อนที่จะเดินตามคนนำทางไป
เมื่อมาถึงจุดหมายเป็ห้องอาบน้ำที่ตกแต่งไม่ได้โออาทมากแต่เป็การตกแต่งที่เรียบง่ายและสบายตา “ท่านผู้เฒ่าหลวนซานเป็คนจัดเตรียมน้ำอาบนี้ให้ท่านเองกับมื้อข้าได้ให้คนนำมันใส่ลงไปในถังสำหรับอาบนี้แล้วหากท่าน้า.....”หลง หนิงยกมือขึ้นมาขัดก่อนที่นางจะพูดจบ“พวกเ้าจัดเตรียมเสร็จแล้วก็ออกไปให้หมด” เค้ากล่าว
“แต่นายหญิงสังมาให้พวกเราดูแลท่านให้ดีที่สุด”เธอพยายามจะพูดต่อ
แต่ก็ถูกหลงหนิง ขัดเอาไวก่อน “ข้าต้องใช้วิชาลับในการดูดซับสมุนไพรที่ท่านาุโเตรียมไว้ให้หากทำได้ไม่ดีพอเกรงว่าผู้าุโคงไม่พอใจเท่าไหร่ข้าคงไม่อาจแก้ตัวได้ว่าไม่อาจใช้วิชาลับได้เนื่องจากมีคนอื่นอยู่ภายในห้องด้วยถึงคานั้นข้าว่าไม่น่าจะใช่เื่ดีสักเท่าไหร่”
เมื่อพวกนางได้ยินเช่นนั้นต่างหน้าถอดสีและทำความเคารพก่อนที่จะรีปเดินออกไป นางทุกคนต่างรู้ว่าเค้าเป็ใครแม้นายหญิงและองค์รักส่วนใหญ่จะเป็คนจากที่อื่นแต่พนักงานส่วนใหญ่ในหอการค้าแห่งนี้คือคนของเมืองนี้เมื่อรู้ว่าต้องมาค่อยปรนนิบัติเ้าขยะประจำเมืองแม้จะขัดคำสั่งไม่ได้แต่สีหน้าไม่เต็มใจเมื่อไม่มีเ้านายอยู่มันชัดเจนเกินไป
หรือข้าจะให้พวกนางค่อยล้างเท้าให้ข้าดียังงันคงสะใจใช่เล่นหลง หนิงคิดขณะล้างตัวก่อนที่จะลงไปแช่สมุนไพร “สบายตัวจริงๆคิดถูกแล้วที่ไม่ให้พวกนางอยู่ทำลายบรรยากาศตรงนี้” เค้ากล่าวกับตัวเอง
สมุนไพรพวกนี้ดีจริงๆเพียงแค่ได้กลิ่นสมองก็ผ่อนคลาย เมื่อสัมพัสโดนผิวพรรณก็กระชับดูมีชีวิตชีวาเค้ากลืนเม็ดยาปรับสภาพที่ได้มาลงไปแล้วแช่ตัวพลังภายในตัวเค้าเริ่มเข้าที่เมื่อเค้ารู้สึกว่าจะใช้เวลานานเกินไปก็ได้ลุกขึ้นมาเพื่อที่เปลี่ยนชุดที่เตรียมไว้กลับพบว่ารองเท้าของเค้าดูเล็กลงและเมื่อสำรวจดูดีๆจะพบว่าร่างกายของเค้ากำยำขึ้นมาก เมื่อเค้าเปลี่ยนเสื้อผ้าและสำรวจร่างกายรู้สึกวาเค้าจะสูงขึ้นจากเดิมคงเป็ผลจากวิชากระดูกเทวะซิน่ะ