นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์
ตอนที่ ๓
เริ่มใกล้ชิด
ยามพักเที่ยง โรงอาหารในโรงเรียนจะคึกคัก และคราคร่ำไปด้วยนักเรียนจำนวนมากที่เบียดเสียดกันเพื่อซื้ออาหาร และหาที่นั่งเพื่อรับประทานอาหารนั่น
แต่เพราะทั้ง เตโช ที และแบง พวกเขาพยายามหาความสบายใส่ตัว พวกเขาจึงประมาณเวลาที่จำนวนนักเรียนลดลงประมาณหนึ่งและเสาะหาที่นั่งจนเห็นว่ามีที่นั่งมุมหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนมาแย่งกันนั่งสักเท่าไหร่ ทั้งสามจึงไม่ต้องไปทรมานกับการเบียดเสียดของหล่านักเรียนสักเท่าไหร่
เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมนั่น ทั้งสามจึงผลัดกันเฝ้าที่นั่ง และผลัดกันไปซื้ออาหารจนครบคนจึงเริ่มรับประทานด้วยกัน
“นั่งด้วยคนสิ”
ทั้งสามมองไปยังที่มาของเสียง พวกเขาก็เห็น ‘ไม้’ ซึ่งเรียนอีกห้องหนึ่ง เขายืนถือจานข้าวอยู่
ทีกับแบงพยักเพยิดให้ไม้ลงนั่งข้างๆ โช
เตโชยิ้มไห้ เพราะข้าวเต็มปากเขาจึงไม่อาจทักทายได้
ไม้นั่งลงข้างๆ เตโช “มุมนี้ดีจริง” ไม้ชวนคุย
“กูบอกมึงแล้ว ว่าให้มานั่งกินกับพวกกูมึงก็ไม่มา”
“ก็ตอนนั้น ยังรู้จักไม่ครบคนนี่” ไม้แก้ตัว
“ตอนนี้รู้จักครบแล้ว ก็มาได้บ่อยๆ นะ” โชพูดขึ้นหลังจากที่กลืนอาหารคำที่เคี้ยวอยู่เมื่อครู่ลงคอ
“อื้ม!!” ไม้ตอบพร้อมกับพยักหน้า และยิ้มให้โช “จะมาทุกวันเลย”
เตโชยิ้มให้ไม้
สายตาทั้งสองประสานกันครู่หนึ่ง
เป็เตโชที่รู้สึกวูบว่าบในใจ จนหลบสายตาของไม้
“ที่ห้องมึงปล่อยพักช้าหรือไงวะ ถึงเพิ่งมา” แบงถามเพื่อน
“เออ.. อาจารย์แกสอนติดพันอยู่แกเลยขอสอนให้จบหัวข้อ แล้วถึงปล่อยพัก”
“ต้องขอบคุณอาจารย์นะเนียะ ไม่งั้น.. มึงก็ไม่เจอพวกกู” ทีแซว
“เออเออ เดี่ยวกูไปขอบคุณที่แก.. ” ไม้ทอดเสียง แล้วหันไปมองหน้าเตโช “ .. ทำให้เราเจอกัน”
เตโชยิ้มรับ แต่ก็ไกล้าที่จะตอบโต้อะไร
“วันนี้เตโชเพื่อนกูแปลกแฮะ ไม่พูด แซว ไม่ด่าไม่ว่าใคร” แบงแซวเพื่อน
“ที่บ้านสอนไม่ให้คุยตอนกินข้าว มันไม่ดี” โชตอบโต้เพื่อน
“เห็นมะ ไม่โดนเพื่อนด่า กินไม่อร่อยหรือไงวะแบง” ทีว่าแบงสำทับที่โชว่าเมื่อครู่
จึงเป็ห้วงเวลาที่ไม้จะสบตาโชได้
โดยที่ทีกับแบงไม่ได้สังเกตว่าเพื่อนทั้งสองเริ่ม..เปลี่ยนไป
เลิกเรียน นักเรียนส่วนใหญ่ต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน โช ที แบงและเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งเป็เวรทำความสะอาดห้องเรียน พวกเขาต้องปัดกวาดห้องเรียน เก็บขยะในห้องเรียนไปทิ้งจนเสร็จ จึงจะได้กลับบ้าน ทีกับแบงแยกไปขึ้นรถสองแถวเพื่อกลับหอพัก
เตโชเดินมาที่ที่จอดรถจักรยานที่โรงเรียนจัดเตรียมไว้ให้ แต่พอเดินพ้นมุมตึก เตโชก็เห็น .. ไม้ยืนรอโชอยู่ข้างๆ จักรยานสีขาวของเตโช
“มาช้าจัง” ไม้ทักราวกับเป็เื่แสนปกติ
“วันนี้โชเป็เวรทำความสะอาดห้องเรียนน่ะ” เตโชตอบไม้ไปตามจริง ในใจเขายังใอยู่หน่อยๆก็เขาไม่ได้คาดคิดว่า จะเจอไม้ที่ตรงนี้นี่นา
“ไปกินข้าวเย็นกัน” ไม้ชวนเตโช
“ได้ได้” เตโชตกลง “แต่ก่อนกินข้าว โชพาไม้ไปดูอะไรสวยๆ งามๆ ก่อนดีกว่า”
“อะไร”
“ไม่บอก” เตโชทำหน้าเป็
ไม้ยิ้มจนเกือบหัวเราะ
“ไปนะ” ถึงจะหน้ายังเป็อยู่แต่เตโชก็ชวนซ้ำ
“ไป” ไม้บอก
เตโชไขล็อกจักรยานคันขาวล้วนของเขาและจูงออกมาริมทาง เตโชนั่งที่เบาะคนขับ ให้ไม้นั่งตะแกรงคนซ้อน แล้วเตโชก็ปั่นจักรยานของเขาไปตามเส้นทาง
‘แนน’ เพื่อนร่วมห้องของเตโชซึ่งเป็เด็กหนุ่มสุดฮ็อทของโรงเรียน เขาเห็นเตโชปั่นจักรยานออกไปกับนักเรียนอีกคนที่เขาไม่คุ้นหน้า
ในใจแนนสงสัยขึ้นมาทันที ..ใครกันที่นั่งซ้อนจักรยานเตโช? .. แล้ว .. ทั้งสองไปไหนด้วยกัน? ..เขารู้จักกันั้แ่เมื่อไหร่? .. หลายคำถามผุดขึ้นในใจแนน แต่ก็ไม่มีคำตอบใดใด
เตโชปั่นจักรยานพาไม้ไปยังถนนสายหนึ่ง แล้วลัดเลาะเข้าซอยเล็กซอยน้อยอีกสองสามซอย ก็พบถนนดินดานขนาดแค่พอให้จักรยานสวนกันได้ สองข้างทางมีต้นไม้ขนาดใหญ่เรียงเป็ทิวแถวขนาบสองข้างทางไปจนสุดสายตา
“สวยจัง” ไม้พูดขึ้น
กิ่งก้านต้นไม้สองข้างทาง มันยืดยาวมาผสานกันจนกลายเป็เนื้อเดียวกันดูราวกับผนังถ้ำที่สร้างขึ้นจากใบไม้นานาชนิดสลับสับกันไปมา ช่วยให้ความร่มเย็นและสดชื่นใจคนทั้งคู่อย่างที่สุด
“ดูไปสักครู่ ค่อยชมก็ได้” โชบอก “ระหว่างทางยังมีอีกเยอะนะ ความงามแบบนี้น่ะ.. น่าเก็บภาพไว้จัง”
“เก็บภาพพวกนี้ไว้ในใจอาจจะงดงามกว่าก็ได้นะ” ไม้บอกโช แล้วเขาก็เหยียบตรงที่พักเท้าเอามือจับที่บ่าโช แล้วยืนขึ้น ให้อกเขาอิงกับแผ่นหลังโช
เป็ััที่โชรู้สึกดี จนใบหน้าเขา ร้อนผะผ่าวขึ้น...
ไม้ค้อมตัวเองลงมาจนคางเขาอยู่ที่หลังมือตัวเอง “ต้องหาจักรยานมาใช้สักคันแล้วล่ะ”
“ไม่ต้องหรอกโชยินดีปั่นจักรยานให้ไม้ซ้อนอย่างนี้ไปตลอดเลยนะ”
ไม้อิงหัวเขามาชิดหัวของโช “ตลอดไปเลยเหรอ”
เตโชได้แต่พยักหน้ารับ
“ไม้ก็สบายเกินไปน่ะสิ”
เตโชไม่ตอบไม้ .. แต่ยิ้มรับทุกอย่าง .. ทั้งมือที่จับบ่า.. ทั้งอกอุ่นที่อิงแผ่นหลัง .. ทั้งหัวที่อิงหัวกันและกัน ..
ธรรมชาติที่งดงามตรงหน้าช่วยให้ความรู้สึกทั้งมวล.. ที่อวลอบในใจ .. กลายเป็สุขที่อิ่มเอิบอย่างที่สุด
เตโชปั่นจักรยานมาไม้มาที่ตลาดเย็นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าใดนัก พอจอดจักรยานเข้าที่แล้ว เตโชก็พาไม้เข้าไปในตลาดเย็น จนไปถึง.. ร้านผัดไทในตำนาน
“ร้านนี้ใช่ไหม? โชบอกไม้ว่าอร่อยมาก”
เตโชพยักหน้าแทนคำตอบ แล้วก็หันไปสั่งผัดไทสองจานกับแม่ค้าที่หน้าบอกบุญไม่รับจากนั้นเขาก็พาไม้ไปนั่งที่ชุดโต๊ะเก้าอี้โค้กสีแดงจัดที่ทางร้านจัดวางไว้แค่ ๓ชุด
ไม้นั่งลงตามที่เตโชบอก แต่เตโชไม่ได้นั่งข้างๆ ไม้ เขาเดินเลยไปตักน้ำดื่มและผักสดที่ใช้ทานกับผัดไทมาวางที่โต๊ะ
“คราวหน้าบอกให้ไม้ช่วยโชบ้างนะ” ไม้บอกเตโช เมื่อเขาถือน้ำและผักมาวางที่โต๊ะ
เตโชยิ้ม “ได้ แต่วันนี้ ให้โชบริการไม้ก่อนนะ”
ไม้ยิ้มรับ
แล้วทั้งสองก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ
.. มีเพียงสายตาเท่านั้น.. ที่ประสานกัน..บ่งบอกความนัยบางอย่างต่อกัน เมื่อใครคนหนึ่งเขิน ก็หลบสายตานั่นไป ปล่อยให้อีกคนมองให้สาแก่ใจ
แม่ค้าหน้าตาบูดบึ้งวางจานผัดไทลงกลางโต๊ะแดงของโค้กดังโครม!!
ไม้สะดุ้งอย่างแรง!!
จนเตโชขำออกมา
“ทำไมไม่บอกกันก่อน” ไม้ว่าโชเบาๆ
“อ้าว.. ถ้าบอกจะเห็นไม้ใเหรอ?”
“ไม่บอกว่าอยากเห็น ไม้ทำให้ดูก็ได้” แล้วไม้ก็แสดงท่าทางการใให้โชดูอีกครั้ง ..!!
คราวนี้เป็เตโชที่ใ!!
“ไม้ทำได้งัย”
“ดีมั้ยล่ะ” ไม้ไม่ตอบ แต่เลือกถามว่าที่เขาทำให้ดูนั่นดีหรือไม่?
“ดีดีดี ไม้น่าจะไปเป็ดารานะ”
“ไม้ไม่อยากเป็ดารา แต่ไม้อยากเป็นักแสดง”
“งั้นไม้ก็ต้องเรียนการแสดง” เตโชบอก
“ถ้าไม้เรียนการแสดง โชจะไปเรียนกะไม้มั้ยล่ะ”
“ไม่รู้โชจะทำอย่างที่ไม้ทำได้มั้ย” ในใจเตโชเองก็อยากเลือกเรียนการแสดง แต่เขาไม่มั่นใจตัวเองเลยว่าเขาจะทำได้
“ทำได้สิ เรียนไปด้วยกัน ฝึกไปด้วยกันแสดงก็แสดงคู่กัน ไม้ช่วยโช โชช่วยไม้ ยังไงก็ต้องได้”
คำพูดไม้ ทำหัวใจเตโชพองโตและเขินจนยิ้มไม่หยุด เตโชจึงต้องเปลี่ยนเื่คุย “กินผัดไทกันเถอะเดี๋ยวเย็นแล้วความอร่อยจะลดลงนะ”
ไม้เองก็คงดูออกว่าเตโชเขินหนักมากมาก เขาจึงไม่รีบเค้นคำตอบจากเตโชแต่เลือกหยิบตะเกียบมาคลุกเส้นผัดไทในจานของเขา
“ชอบทานเปรี้ยวมั้ยผัดไทร้านนี้ต้องใส่มะนาวถึงจะอร่อย”
“ทานได้”
เตโชบีบมะนาวให้ไม้ ๑ ชิ้น
“อีกชิ้นก็ได้นะโช”
เตโชยิ้มให้ และบีบมะนาวให้ไม้อีกชิ้นหนึ่ง “ลองชิมก่อนนะ”
“โชทำให้ ยังไงก็อร่อย” ไม้พูดลอยๆ
ยิ่งทำให้เตโชเขินหนักยิ่งกว่าเดิม
ทั้งสองนั่งทานผัดไทกันไปเงียบๆ ปล่อยให้มิตรภาพกับความรู้สึกดีๆเบ่งบานขึ้นในใจของทั้งเตโชและไม้
เมื่อทานอาหารเย็นจนอิ่มหนำแล้ว เตโชก็ปั่นจักรยานไปส่งไม้ที่หอพัก ไม่ว่าไม้จะพูด หรือขอร้องอย่างไรเตโชก็ไม่ยอมให้ไม้เป็คนปั่นจักรยาน เขาอ้างว่า เขาเป็เ้าของคุ้นเคยกับจักรยานคันขาวนี้มากกว่าซึ่งเป็ข้ออ้างที่ไม่เถียงไม่ขึ้น ไม้จึงยอมให้เตโชปั่นจักรยานไปส่งเขาที่หอพัก
จบตอนที่ ๓
2K
