ประกาศจากนักเขียน: Arc 1 จบลงอย่างสมบูรณ์ในตอนที่ 26 นักอ่านท่านใดที่อยากเข้าสู่ความเข้มข้นใน Arc 2 ทันที สามารถเลือกอ่านทางลัดเพียงตอนที่ 1-4 เพื่อทำความเข้าใจโครงเรื่องพื้นฐาน แล้วข้ามมาเริ่มที่ Arc 2 ได้เลยครับ และข่าวดี!!

*เปิดให้อ่านฟรีต่อเนื่องยาวๆ ไปจนกว่าจะขึ้น Arc 3 นะครับ*

ท่ามกลางเสียงหินที่ยังคงกระทบเนื้อเน่าๆ ของวอล์ฟกัง เสียงหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งของราชันแวมไพร์ก็ดังกัมปนาทขึ้นมาขัดจังหวะ

“ฮา…ฮ่าๆๆๆๆๆๆ สภาพดูไม่ได้เลยนะไอ้หมาขี้เรื้อน ยับเยินได้ใจข้าจริงๆ!!”

เซเวียร์ก้าวเดินออกมาจากเงามืดในสภาพเปลือยเปล่าท้าทายลมหนาว ดวงเนตรสีโลหิตของเขาจ้องมองไปยังร่างยับเยินของจ่าฝูงไลแคนด้วยความพึงใจอย่างที่สุด

“ถูกเหล่าอิสตรีที่แกเคยดูแคลนว่าเป็นแค่เครื่องบำเรอกาม รุมบดขยี้จนแหลกเหลวเป็นก้อนเนื้อไร้ค่าแบบนี้…สำหรับข้าผู้นี้แล้ว ไม่มีงานเลี้ยงใดจะรื่นรมย์และหอมหวานไปกว่าการได้เห็นแกดิ้นพล่าน อยู่ในนรกแห่งความอัปยศเช่นนี้อีกแล้ว!!”

อริสาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเบือนหน้าหนีจากก้อนเนื้อตรงหน้าแล้วหันไปถามถึงอาการของสหายสาวด้วยความเป็นห่วง

“เซเวียร์…แล้วการ์เน็ตล่ะ? นางเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ยัยหนูช่างกลนั่นน่ะรึ?”

เซเวียร์เลิกคิ้วขึ้นพลางตอบด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

“ตอนนี้นางกลับมาแสบคูณสองยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ป่านนี้คงกำลังเดินว่อนไปทั่วเมือง หาเศษผ้ามาสวมใส่ปกปิดร่างกายตามประสาดัดจริตแบบมนุษย์อยู่นั่นแหละ”

คำค่อนแคะนั่นทำให้โฮมูระที่ยืนกอดอกอยู่ถึงกับขมวดคิ้ว นินจาสาวจ้องมองชายหนุ่มที่ไม่มีอะไรปกปิดกายเลยสักชิ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“นี่เจ้ากำลังต่อว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่สินะ?”

โฮมูระเอ่ยเสียงแข็ง

“ถึงแม้ข้าจะมีทรวดทรงที่น่าอวดเพียงใด แต่การมีอาภรณ์มาปกปิดร่างกายมันคือวัฒนธรรมที่มีเกียรติและศักดิ์ศรีของพวกเรานะ”

เซเวียร์ยักไหล่อย่างโอหัง

“เกียรติงั้นรึ? ข้าไม่ใช่มนุษย์…ไยข้าต้องแคร์เรื่องไร้สาระ ที่พวกเจ้าสร้างขึ้นมาหลอกตัวเองด้วยเล่า”

โฮมูระเริ่มสงสัยจนทนไม่ไหว เธอไล่สายตามองร่างกำยำของเขาที่ยืนล่อนจ้อนอย่างหน้าตาเฉย

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่? ทำไมถึงไม่เคยคิดจะสวมใส่เสื้อผ้าเลยสักครั้งในชีวิต?”

ราชันแวมไพร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะประกาศปรัชญาอันพิลึกพิลั่นออกมาด้วยน้ำเสียงอันทรงอำนาจ

“จงฟังให้ดี…ข้าคือผู้ปกครองที่จริงใจที่สุดในโลกใบนี้!! ในเมื่อข้าไม่มีความลับใดต้องปกปิด ไยข้าต้องมีสิ่งใดมาขวางกั้นระหว่างข้ากับโลกใบนี้ด้วยเล่า? ความบริสุทธิ์ใจของข้า…มันแสดงออกผ่านร่างกายที่ไร้พันธนาการนี้ยังไงล่ะ!!”

พูดจบโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว เซเวียร์ก็ปราดเข้าไปช้อนร่างระหงของโฮมูระขึ้นทั้งตัวแล้วจับเธอพาดบ่าอย่างเผด็จการ

“ปล่อยข้านะ!!” นินจาสาวโวยวายลั่น พลางทุบหลังเขาปึกๆ แต่กลับไม่ได้ขัดขืนอย่างจริงจังนัก

ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนเปลี้ยลงเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากผิวเนื้อของเขา

“มัวแต่พ่นเรื่องเกียรติยศอยู่นั่นแหละ…”

เซเวียร์แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

“เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไป ‘เปิด’ ทั้งตัวและใจให้แจ่มแจ้งเองว่า…การไร้สิ่งปกปิดมันวิเศษเพียงใด!!”

ราชันแวมไพร์แบกนินจาสาวหายลับเข้าไปในโรงเตี๊ยม หลังเดิมที่เขาเคยพาการ์เน็ตเข้าไป ทิ้งให้อริสายืนเบิกตากว้าง ใบหน้าแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าทอวอล์ฟกังที่ยังคงดังแว่ว