ตอนที่3อย่าทำอย่างนี้ไม่ว่ากับใครเข้าใจไหม
หลังจากเ้าหน้าที่จัดการทุกอย่างเสร็จและก๊อตเองก็ไม่อยากเอาเื่มากมายอะไรพวกเขาก็จากไปก๊อตมองไปยังแม่เลี้ยงของเขาด้วยสายตาเ็า ดูเหมือนเ้าหล่อนจะรู้ทันจึงหลบไม่กล้าสบตาตรงๆ
“ใครทำหน้าที่ปิดประตูบ้านเมื่อตอนเย็น”
ก๊อตพูดขึ้นระหว่างที่ทุกคนอยู่ที่ห้องโถงรับแขก
“ดะดิฉันเองเ้าค่ะ”
สาวใช้คนหนึ่งเดินออกมาพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ
“ที่หน้าต่างทุกบานไม่มีร่องรอยงัดแงะตอนแรกที่ลงมาฉันเห็นว่าประตูเปิดอยู่ และที่น่าแปลกก็คือประตูไม่มีร่องรอยของเครื่องมืออะไรเลยที่พอจะทำให้มันเปิดออกมาทั้งๆที่มันล็อกอยู่ได้มันหมายความว่าอย่างไร”
ก๊อตพูดขึ้นพร้อมกวาดตามองดูปฏิกิริยาของทุกคนในนี้
“ตะ แต่ดิฉันปิดแล้วจริงๆนะคะ”
สาวใช้คนนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง
“ฉันไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวจากแก แต่ฉันอยากจะรู้เหตุผลว่าทำไมประตูถึงไม่ได้ล็อคอยู่จนทำให้นักฆ่าเดินผ่านเข้ามาได้”
ก๊อตพูดเสียงดังทำให้ทุกคนเริ่มกลัว
“เอาเป็ว่าพวกแกทุกคนถ้าหากรู้อะไรแล้วละก็มาบอกฉัน ถ้าไม่เช่นนั้นคงรู้นะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น”
ก๊อตขู่พวกคนรับใช้จากนั้นเขาก็บอกให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปนอน
“คือ นะนายน้อย คะคือว่า ดะดิฉัน”
สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาหาก๊อตพร้อมกับพูดตะกุกตะกัก
“ว่ายังไง หรือว่าเธอรู้ว่าใครเป็คนทำ”
ก๊อตเอ่ยถาม
“คือ คือว่า”
เธอกำลังจะพูดออกมาแต่เมื่อเธอมองไปที่ด้านหลังของก๊อตเธอก็ต้องหน้าซีดลง
“คือดะดิฉันจะพยายามหะหาคนทำให้ได้ค่ะ”
พูดจบเธอก็รีบหันกายเดินออกไปเมื่อก๊อตหันไปด้านหลังก็เห็นแม่เลี้ยงของตนยืนจ้องตามหลังสาวใช้คนนั้นไปด้วยสายตาเ็าจากนั้นเขาก็กลับเข้าห้องไป
“ลูกกวิน ลูกรักของแม่”
วันต่อมาขณะที่ก๊อตเดินลงมาเพื่อที่จะไปยังห้องอาหารก็เห็นแม่เลี้ยงของตนทำหน้าระริกระหรี่เข้าไปกอดกับเด็กหนุ่มรูปร่างสันทัดผมสั้นสีเหลือหน้าตาดีคนหนึ่งอยู่เขารู้ได้ทันทีว่าไอ้คนนี้แหละที่เป็คนฆ่าเขาเขายิ้มมุมปากขึ้นทันทีที่จะได้แก้แค้นให้กับการกระทำของมัน
ในระหว่างที่หล่อนดูจะมีความสุขอยู่นั้นลูกชายหล่อนก็ผงะไปเมื่อมองมายังร่างของก๊อตที่กำลังเดินลงบันไดมาหน้าตามันบิดเบี้ยวผิดรูปทันที มันทำเหมือนว่ากำลังฝันร้ายอยู่
“ว่าไงพี่ชายทำไม่ทำอย่างกับกำลังเห็นผีอยู่อย่างนั้นล่ะ”
ก๊อตพูดขึ้นพร้อมเดินเข้าไปหาพวกมัน
“กะ แกยังไม่ตาย มันหมายความว่ายังไงกัน”
กวินตาค้างเมื่อเห็นว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน
“ก็หมายความว่าฉันยังมีชีวิตอยู่ไงล่ะ”
ก๊อตพูดพร้อมรอยยิ้มเสแสร้ง
“แม่เองก็ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆมันถึงหายกลับมาเป็ปกติได้มันต้องมีความลับซ่อนอยู่เป็แน่”
แม่เลี้ยงกระซิบข้างหูลูกชายตัวเอง
“มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่และแน่นอนผมนี่แหละจะทำให้มันถูกต้องเอง”
กวินบอกกับแม่ของตนก่อนจะหันมามองก๊อตที่กำลังเดินเข้ามาหามันทำตัวให้เป็ปกติแล้วพูดขึ้นว่า
“แล้วยังไง ถึงแม้แกจะกลับมาเป็ปกติได้ แต่ฉันไม่เชื่อว่าแกจะสามารถเอาชนะฉันได้ในตอนนี้ไม่ว่ายังไงคนที่จะได้ทุกสิ่งทุกอย่างของพ่อแกก็คือฉัน ลูกชายคนโปรดคนใหม่ของพ่อไม่ใช่แกที่เป็ไอ้คนไร้ประโยชน์”
มันพูดขึ้นอย่างหยิ่งผยองก่อนจะยกหมัดที่มีพลังอัดเต็มเปี่ยมขึ้น
“แกรู้ไหมว่าที่หายไป ฉันไปทำอะไรมา”
มันพูดพร้อมมองมาทางก๊อตด้วยสายตาอาฆาต
“ฉันไม่ได้อยากรู้ว่าแกไปเถลไถลที่ไหนมาหรอกนะเพราะมันไม่สำคัญซักนิด”
ก๊อตพูดขึ้นโดยไม่สนว่ามันกำลังทำอะไรยู่
“ฉันไปเข้าคอร์ดฝึกพิเศษมา ในที่สุดฉันก็ได้บรรลุขั้นพลังระดับหนึ่งเรียบร้อยแล้วและตอนนี้ฉันกำลังจะใช้มันทดสอบกับแกคนแรกเลย ตายซะ”
กวินพูดขึ้นอย่างได้ใจก่อนจะซัดหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังเข้าใส่ก๊อตที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันหมัดพุ่งเข้าใส่หน้าอกของก๊อตอย่างแรงจนเกิดเสียงร่างของก๊อตขยับถอยไปประมาณหนึ่งเซน แต่เขาก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยแม้เพียงน้อย
“ปะ เป็ไปไม่ได้”
กวินไม่อยากจะเชื่อทั้งๆที่เขาใส่พลังทั้งหมดลงไปแต่ก็ทำอะไรก๊อตไม่ได้เลยแค่ทำให้กระเด็นไปยังทำไม่ได้เลย
“ถึงทีฉันบ้างล่ะนะ”
ก๊อตพูดพร้อมซัดหมัดออกไปกวินยกการ์ดขึ้นมาป้องกัน เมื่อหมัดของก๊อตปะทะกับการ์ดของอีกฝ่ายก็มีเสียงดังคล้ายะเิขึ้นผสมกับเสียงของกระดูกที่แตกหักดังกรอบร่างของกวินถูกส่งลอยละลิ่วไปกระแทกกับประตูจนพังทลายลงกวินสลบไปจนต้องเรียกรถพยาบาลมารับ
พวกมันไม่ได้แจ้งความเอาผิดก๊อตเพราะไม่อยากให้เป็เื่ใหญ่เพราะถ้าหากเื่นี้ถึงหูเ้าหน้าที่แล้วพวกมันจะทำอะไรไม่สะดวกพวกมันยังมีวิธีที่จะกำจัดก๊อตอยู่เพราะถ้าพวกมันอยู่ในสายตาของเ้าหน้าที่แล้วพวกมันจะทำงานกันลำบาก
สองอาทิตย์ต่อมาก๊อตสามารถใช้พลังเวทในกายผสานกับร่างกายจนบรรลุขั้นพลังระดับสองได้สำเร็จนับว่าเป็ก้าวที่ยิ่งใหญ่ตลอดเวลาที่เขาบ่มเพาะพลังเข้าไม่ได้ออกจากห้องเลยแม้แต่ครั้งเดียววันนี้เมื่อสำเร็จขั้นพลังระดับสองเขาจึงต้องออกมาเพื่อที่จะได้ทดสอบพลังของตัวเองก๊อตอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมาจากห้อง เขาแวะไปส่งแกรนที่โรงเรียนแล้วให้คนขับรถไปส่งที่ย่านการค้าของเมืองเขตเก้าที่เขาอาศัยอยู่เขา้าอาวุธที่เป็ดาบที่เขาถนัดเหมือนตอนอยู่ที่เอลอน่าถ้าจะให้ดีต้องเป็ดาบที่เหมือนกับดาบเอ็กซ์คาริเบอร์
เมื่อคนขับรถมาส่งเขาเสร็จก๊อตก็บอกให้คนขับรถกลับมารับอีกสองชั่วโมงให้หลังที่ย่านการค้าแห่งนี้รวบรวมแหล่งซื้อขายอุปกรณ์ที่เกี่ยวกับการล่ามากมาย มีั้แ่เข็มพิษไปจนถึงปืนกลขนาดใหญ่ทั้งเสื้อผ้าชุดเกราะ และยังสามารถหาซื้อซากของเอเลี่ยนที่ผู้ตรวจตราสังหารได้เพราะซากเอเลี่ยนบางตัวสามารถนำมาสร้างอาวุธชุดเกราะได้
“เฮ้ย แกน่ะ พอดีฉันมีเื่อยากจะคุยกับแกว่ะ”
เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นขณะที่ก๊อตกำลังจะเดินเข้าร้านขายอาวุธร้านหนึ่งเมื่อหันไปเขาก็พบเข้ากับเ้าดำอดีตคนรับใช้ในคฤหาสน์และที่ด้านหลังมันก็มีชายหนุ่มจำนวนห้าคนยืนอยู่
“ได้ซิ ไม่มีปัญหา”
ก๊อตเดินตามพวกมันเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่งในย่านการค้า
“มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นไร้สาระกับพวกแกหรอกนะ”
ก๊อตพูดขึ้นด้วยความเบื่อหน่าย
“หนอยเ้าเด็กอวดดีนิ เดี๋ยวพ่อฆ่าซะหรอก”
ชายหัวโล้นตัวใหญ่กว่าใครเพื่อนพูดขึ้น
“ใจเย็น ยังไงวันนี้พวกแกได้ฆ่ามันสมใจอยากแน่แต่พวกแกต้องให้ฉันคิดบัญชีกับมันซะก่อน”
เ้าดำพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ก๊อตมันยกฝ่ามือหันหลังมือให้ก๊อตดู ปรากฏรอยแผลที่สมานดีแล้วของมันให้ได้เห็นรอยนี้ก๊อตจำได้ดีเพราะมันเป็ฝีมือของเขาเอง
“รอยนี้แกจำได้ไหม รอยที่แกทำไว้กับฉัน”
มันพูดขึ้น
“จำได้ซิ มันเป็รอยที่แกควรจะได้รับ แต่ฉันคิดว่าแค่นี้มันยังน้อยไปซะด้วยซ้ำ”
ก๊อตบอกมัน
“อย่าคิดว่าตอนนี้ฉันยังเป็คนรับใช้บ้านแกอยู่ซิตอนนี้ฉันไม่จำเป็ต้องทำตามคำสั่งแกแล้ว วันนี้แหละฉันจะฆ่าแก”
มันพูด
“แกเคยฟังคำสั่งของฉันด้วยหรอ”
ก๊อตถามมัน
“ปากดีนักนะ แกรู้ไหมคนพวกนี้เป็ใคร”
มันพูดพร้อมหันไปด้านหลังที่มีคนห้าคนยืนอยู่
“ฉันจะไปรู้หรอ”
ก๊อตตอบตามจริง
“เฮอะคนพวกนี้คือคนที่บรรลุขั้นพลังระดับหนึ่งทั้งหมด และคนที่หาพวกมันมาก็คือคุณกวินพี่ชายของแกไง”
เ้าดำพูดขึ้นพร้อมยิ้มอย่างพอใจ
“ดูท่าเ้านั้นจะใจร้ายกับพวกแกจังเลยนะอุตส่าห์ส่งพวกแกมาเป็กระสอบทรายให้ฉันได้ทดสอบฝีมือ”
ก๊อตยิ้มขึ้นมา
“มันจะอวดดีเกินไปแล้ว หลีกไปฉันคนนี้จะเป็คนหุบปากเน่าๆของมันเอง”
ชายหัวโล้นทนไม่ไหวใช้มือผลักเ้าดำออกด้านข้างแล้วเดินมาอยู่ตรงหน้าก๊อต
“ฉันจะทำให้แกพูดไม่ได้อีกต่อไป”
มันพูดขึ้นพร้อมยกฝ่ามือขึ้นเหนือหัวแล้วใช้สันฝ่ามือทุบลงมายังไหล่ขวาของก๊อตอย่างแรงจนรู้สึกได้ว่ามีพลังแผ่กระจายออกมา
“ก็ไม่เห็นว่าแกจะทำให้ฉันหุบปากเลยนิ”
ก๊อตยังยืนอยู่โดยไร้าแใดๆใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงถึงความเ็ปแม้แต่น้อย
“ปะ เป็ไปได้ยังไง ฉันคนนี้ที่ขึ้นชื่อว่ามีพละกำลังมากกว่าคนอื่นๆในรุ่นเดียวกันยังไม่สามารถทำอันตรายมันได้”
มันเริ่มแสดงสีหน้าเขียวคล้ำก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นอีกแต่ก่อนที่มันจะได้ใช้สันมือผ่าลงมาอีกครั้งก็โดนก๊อตใช้หมัดที่มีพลังเพียงสามส่วนซัดสวนกลับไปที่ท้องของมันร่างกายกำยำของมันปลิวออกไปปานนุ่นร่างของมันกระแทกตึกที่อยู่อีกฝั่งทางจนเกิดเป็รอยร้าว
“ฆ่ามันซะ อย่าปล่อยให้มันรอดเด็ดขาด”
เ้าดำหรี่ดวงตาเล้กลงแล้วสั่งออกมา
เมื่อพวกที่เหลือได้ยินคำสั่งก็กรูกันเข้าไปชายผมยาวสีแดงหยิบมีดสั้นออกมาแล้วพุ่งเข้าตวัดไปบริเวณคอของก๊อตแต่ทว่าอีกฝ่ายไวกว่าใช้มือจับแขนของมันแล้วหักจนเกิดเสียงกร๊อบด้วยความเ็ปทำให้มันปล่อยมีดตกลงไป ก๊อตย่อตัวลงแล้วใช้มือรับมีดสั้นมาถือไว้แล้วตัดเข้าที่ข้อมือของชายผมยาวตามด้วยข้อเท้าทั้งหมดที่ทำไปนั้นเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งลมหายใจเท่านั้น
“โอ้ยยย”
ชายผมยาวเ็ปแสนสาหัสก่อนจะล้มลงไปนอนกับพื้น
ชายผมสั้นสองคนพุ่งเข้ามาพวกมันเรียกอาวุธที่เป็กระบองที่ทำมาจากโลหะของเอเลี่ยนออกมาจากกระเป๋ามิติบนกระบองมีกระแสไฟฟ้าสีเงินเคลือบอยู่ซึ่งอาวุธที่ทำจากชิ้นส่วนของเอเลี่ยนมันค่อนข้างมีราคาที่แพงมากอยู่พวกมันเป็กลุ่มของนักรับจ้างทวงหนี้ที่รับงานประเภทอย่างเช่นซ้อมคน ทวงหนี้ ลักพาตัวหรือฆ่าคนฉะนั้นค่าจ้างที่พวกมันได้รับก็สูงตามไปด้วยดังนั้นก็ไม่แปลกที่พวกมันมีเงินซื้ออาวุธราคาแพงมาใช้
กระบองไฟฟ้าฟาดเข้ามาก๊อตเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้เท้าถีบเข้าไปส่งร่างของมันกระเด็นตามเ้าผมยาวไปส่วนอีกคนโดนมีดในมือแทงก๊อตเข้าไปที่ต้นขาของมันจนร่างมันทรุดลงที่พื้นร้องโอดครวญออกมา
สุดท้ายแล้วเหลือเ้าตัวเล็กคนหนึ่งเ้านี่มันเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ ก๊อตเองก็มองตามแทบไม่ทันแต่สุดท้ายแล้วมันก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความเร็วของผู้ที่บรรลุขั้นพลังขั้นสองอย่าก๊อตมันถูกเขาจับทุ่มลงพื้นแล้วใช้มีดสั้นตัดเส้นเอ็นของมันทั้งหมดใช้เวลาเพียงครึ่งนาทีก๊อตก็สามารถสยบคนห้าคนที่บรรลุพลังระดับหนึ่งลงได้
“ปะ ปีศาจ มันต้องเป็ปีศาจแน่”
เ้าดำผงะถอยกลังไปหลายก้าวเมื่อเห็นก๊อตมองมาทางมันมันก็เตรียมตัวจะหันกายวิ่งหนี มันมองก๊อตเป็เหมือนกับปีศาจผู้บ้าคลั่งตอนนี้มันหันกายเรียบร้อยแล้วออกวิ่งทันทีแค่เพียงมันวิ่งออกไปเพียงก้าวเดียวก๊อตก็ไปปรากฏกายขวางหน้ามันไว้แล้วเ้าดำหน้าซีดลงทันตา มันคิดจะหันหลังกลับก็สายเกินไปแล้วก๊อตยื่นมือไปบีบเข้าที่คอของมันแล้วกระชากลงพื้น
“ถ้าแกอยากมีชีวิตอยู่ก็อย่าทำอย่างนี้ไม่ว่าจะกับใครคนไหนก็ตาม เข้าใจไหม”
ก๊อตพูดขึ้นก่อนจะใช้มีดตัดเข้าที่เส้นเอ็นของมันจากนั้นเขาก็ไล่ตัดเส้นเอ็นของพวกมันทุกคนจนหมดต่อจากนี้ไปพวกมันจะไม่สามารถใช้พลังระดับขั้นได้อีก
เมื่อเสร็จธุระแล้วเขาก็เดินจากไปไม่หันมามองและที่สำคัญเขาก็ไม่ลืมหยิบกระบองเอเลี่ยนไฟฟ้าของพวกมันมาด้วยเพราะเขาคิดไว้แล้วว่าพวกมันคงไม่มีโอกาสได้ใช้อีกต่อไปเขาเก็บกระบองไว้ในกระเป๋ามิติซึ่งเป็หนึ่งในอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ที่มนุษย์สร้างขึ้น
ซึ่งกระเป๋ามิติหรือแหวนมิติมันเสมือนเป็ช่องว่ามิติที่มีลักษณะเป็ตู้เก็บของส่วนตัวของคนที่เป็เ้าของมันมันสามารถเก็บของได้จำนวนมากและสามารถเรียกออกมาเมื่อ้าใช้ ถ้าจะให้เข้าใจก็คงจะเหมือนกระเป๋าของโดราเอม่อนนั่นแหละนะซึ่งสร้างมาจากเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ผสมเข้ากับแกนหินพลังงานถ้าจะให้เข้าใจง่ายก็คงต้องบอกว่ามันเหมือนกับหินแกนเวทมนต์ในเอลอน่านั่นแหละ
เขาเดินกลับไปที่ร้านขายอาวุธร้านเดิมที่เขาจะเข้าไปที่นั่นมีอาวุธเกือบทุกชนิดแต่ที่เตะตาของก๊อตมากที่สุดก็คือดาบเล่มงามที่ทำมาจากโลหะชนิดพิเศษซึ่งมันเป็โลหะอันลอยชนิดพิเศษที่ผ่านการเคลือบเพรชดำมาแล้วรูปร่างของมันเหมือนๆกับดาบอัศวินยุคโบราณซึ่งมันมีความคล้ายคลึงกับดาบเอ็กซ์คาริเบอร์ของเขาในเอลอน่าด้วย
“ดาบเล่มนี้ราคาเท่าไรครับ”
ก๊อตชี้ไปที่ดาบเล่มนั้น
“อ๋อ คือดาบเล่มนั้นผ่านการเคลือบผิวด้วยเพชรดำถึงสามสิบเปอร์เซ็นจึงทำให้มันมีราคาที่สูงมาก เธอแน่ใจหรอว่าจะซื้อ หมายความว่าแน่ใจหรอจะซื้อไหว”
ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่เป็เ้าของร้านพูดด้วยสีหน้าดูถูกเพราะเขาดูจากการแต่งตัวของก๊อตแล้วดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็ลูกคนมีตัง
“แค่บอกราคามาก็พอแล้วนิจะซื้อไม่ซื้อก็ค่อยว่ากันก็ได้”
ก๊อตบอก
“ก็ได้ ดาบเล่มนี้มันมีราคาอยู่ที่2.000,000ทองว่ายังไงจะซื้อไหม”
เ้าของร้านพูดขึ้นก๊อตหยิบมันออกมาแล้วกวาดแกว่งดูสองสามทีก็รู้สึกว่ามันเหมาะกับเขามากถ้าหากมีร้านอื่นที่ขายเ้าดาบเล่มนี้อีกเขาคงจะไม่ซื้อกับร้านนี้หรอกแต่ดาบเล่มนี้มีจำนวนจำกัด ทั่วกาแล็คซี่มีเพียงแค่สามสิบเล่มเท่านั้นไม่แปลกเลยที่จำนวนร้านที่ขายจะมีน้อยซ้ำราคาก็ยังสูงมากด้วย
“ได้ ฉันซื้อ”
ก๊อตหยิบบัตรเงินสดที่ให้พ่อบ้านจัดการให้ออกมาวางไว้บนโต๊ะ
“โอ้ ที่แท้ก็เป็คุณลูกค้าใจปั้มนี่เอง”
เ้าของร้านเปลี่ยนท่าทีโดยไวเมื่อเห็นบัตรเงินสดเพราะคนที่จะมีบัตรนี้ได้จะต้องเป็คนที่รวยจริงๆเท่านั้น
เมื่อซื้อดาบได้ก๊อตก็เก็บไว้ในแหวนมิติทันทีเขากะว่าจะเดินดูของที่ย่านการค้าแห่งนี้ก่อนที่คนขับรถจะมารับในดาวกันย์แห่งนี้จะแบ่งเมืองแต่ละเมืองเป็เขตๆไปดาวดวงนี้มีเมืองอยู่ทั้งหมดยี่สิบเขต เขตที่ยี่สิบขึ้นมาจนถึงเขตสิบเอ็ดนั้นเป็เขตสำหรับคนทั่วไปมีความเสี่ยงเื่ของการปรากฏตัวของเอเลี่ยนมากที่สุด ประตูมิติที่ส่งเอเลี่ยนออกมาหรือที่ผู้คนเรียกว่าประตูผีชอบปรากฏที่เขตพวกนี้บ่อยๆทำให้ประชาชนอยู่กันอย่างหวาดระแวง
ส่วนเขตที่สิบไปจนถึงเขตที่ห้านั้นจะมีการปรากฏตัวของเอเลี่ยนน้อยมากถึงมากที่สุดซึ่งบ้านของก๊อตเองก็อยู่ในเขตเมืองที่เก้า ซึ่งก็ถือว่าปลอดภัยในระดับหนึ่งและตั้งแค่เขตสี่ขึ้นไปจนถึงเขตที่หนึ่งยังไม่เคยมีการปรากฏตัวของเอเลี่ยนเลยซึ่งบ้านใหญ่ของตระกูลพยัคฆ์เหินก็อยู่ที่เขตเมืองที่3ด้วย
ซึ่งแน่นอนว่าย่านการค้าที่เขตสี่ไปจนถึงเขตหนึ่งนั้นจะต้องมีของขายที่เยอะมากกว่าเขตที่เก้าเป็หลายเท่าตัวซึ่งแต่ละปีก๊อตจะต้องไปร่วมงานเลี้ยงใหญ่ที่บ้านใหญ่ประจำและเขาก็เคยเดินเที่ยวที่ย่านการค้าที่นั่นบ่อยมากจนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ไปร่วมงานอีกเลยโดยคนที่ไปแทนก็คือกวินลูกสายต่างสายเืของพ่อของเขาเอง
ในขณะที่เขาเดินดูร้านค้าอยู่นั้นเองสมาร์ทวอทซ์ของเขาก็มีเสียงเตือนขึ้นก๊อตยกแขนขึ้นมาดูสมาร์ทวอทซ์ที่ข้อมือก็ฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติขึ้นมาเป็รูปท้องฟ้าและมีหลุมดำรูปวงรีเกิดขึ้นตรงบริเวณนั้นคือบริเวณที่ตั้งของโรงเรียนที่แกรนเรียนอยู่
“แจ้งเตือนภัย มีประตูผีปรากฏที่เขตเมืองที่เก้าบริเวณสถาบันประถมศึกษายูเอซ แจ้งให้ประชาชนอพยพด่วนผู้ตรวจตราที่อยู่แถวนั้นให้ไปที่นั่นโดยด่วน ระดับความอันตรายของเอเลี่ยนยังไม่ระบุ”
เสียงเตือนจากสามร์ทวอทซ์เตือนขึ้นทำให้ก๊อตกระวนกระวายใจมากกว่าเดิมในตอนนี้เขาเป็ห่วงแกรนมากที่สุดเขาจึงหาวิธีที่จะไปที่นั่นให้ทันเวลาก่อนที่เอเลี่ยนจะโผล่ออกมา
“ขณะนี้เอเลี่ยนจำนวนสองตัวได้โผล่ออกมาจากประตูผี ระบุระดับของเอเลี่ยนได้แล้วคือระดับนักฆ่า”
เสียงของสมาร์ทวอทซ์ดังขึ้นมาอีกครั้ง
ระดับของเอเลี่ยนมีดังนี้ 1.ระดับสามัญ 2.ระดับนักฆ่า3.ระดับภัยพิบัติ4.ระดับกวาดล้าง 5.ระดับหายนะ 6.ระดับสูญสลายยิ่งมีระดับสูงขึ้นความอันตรายก็สูงตาม ซึ่งระดับนักฆ่าก็เป็เอเลี่ยนที่อันตรายมากการที่จะจัดการมันได้ต้องใช้ผู้ตรวจตราระดับCขึ้นไปเท่านั้น
ก๊อตรีบวิ่งเข้าไปในตรอกแคบๆของตึกสูงเข้าใช้ขั้นพลังระดับสองดีดตัวไต่ตามพนังตึกขึ้นไปบนยอดตึกแล้วะโไต่ตามดาดฟ้าตึกไปด้วยความเร็วถ้าหากเขาสามารถใช้ปีกเหมือนตอนอยู่ที่เอลอน่าได้เขาคงใช้ไปนานแล้วสมาทร์วอทซ์ฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติรูปแผนที่เมืองเขตเก้าขึ้นมาก๊อตมุ่งหน้าไปทางที่แผนที่แสดงจุดที่เกิดประตูผีขึ้นเขา้าไปที่นั้นให้เร็วที่สุด
1K
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
