เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ (สนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์)

ตอนที่ 30 อเล็กซิสหัวเราะเมื่อรู้ว่าลูกสะใภ้ไปทำอะไรมา ต่างจากอารยาและนิโคลัสที่มีสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ถึงแม้จะชื่นชมที่พุดแก้วเอาตัวรอดมาได้ แต่ถ้าพลาดขึ้นมาเรื่องนี้มันจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย“หนูพุดแก้วเก่งมาก พ่อชมจากใจ มันต้องแบบนี้สิถึงจะสมเป็นสะใภ้ใหญ่ชาโรนอฟ หมอนั่นคงเข็ดไปอีกนาน” อเล็กซิสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส“แม่ไม่อยากให้หนูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลย ดีที่คนพวกนั้นประมาทฝีมือหนู แต่ถ้าคิดจะทำเป็นครั้งที่สองแม่ว่าจะไม่ปลอดภัยนะลูก” “ผมเห็นด้วยกับคุณแม่นะครับ ผมว่าคงจะต้องรีบตรวจงานและกลับเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กจะดีกว่าเพื่อความปลอดภัยของพุดแก้ว อย่างน้อยคนพวกนั้นก็ไม่กล้าทำอะไรมาก” นิโคลัสเห็นด้วยกับมารดา เขาแทบบ้าตอนที่ฟลิ้นต์โทรมารายงานว่าพุดแก้วหายไป“แต่ฉันก็รอดมาได้นะคุณ” พุดแก้วหันมาหานิโคลัส“ครั้งนี้คุณรอดได้ แต่ครั้งหน้าผมไม่แน่ใจ” “คุณคิดว่าเขาจะกล้าทำอีกเหรอ” “มีครั้งแรกมันก็ต้องมีครั้งที่สองแน่ๆ คนอย่างอังเดรทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ มันอยากทำให้ผมเจ็บใจ” นิโคลัสรู้จุดประสงค์ของฝ่ายตรงข้ามดี อังเดรพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาเจ็บใจและเสียหน้ามาตลอด“แม่ว่าเรื่องแบบนี้ป้องกันตัวเองไว้ก่อนจะดีกว่า เราไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรอีกหรือเปล่า ถ้าระวังตัวไว้มันย่อมดี แม่ชื่นชมหนูนะที่หนูพกสเปรย์พริกไทยติดตัวไปด้วย แสดงว่าหนูรอบคอบมากพอตัวเลย แต่เราอาจจะพลาดได้สักวัน” อารยาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“หมอนั่นคงได้รับบทเรียนพอสมควรและคงรู้ว่า หนูไม่ใช่คนที่จะมารังแกง่ายๆ พ่อชอบนะพุดแก้ว ถ้าเป็นดอกไม้หนูก็เหมือนดอกกุหลาบที่สวยงามแต่มีหนามคม ผู้หญิงมันต้องแบบนี้” อเล็กซิสเอ่ยชมจากใจจริง จะว่าไปพุดแก้วมีอะไรหลายอย่างคล้ายภรรยาของตน นิโคลัสถอนหายใจออกมาหลายครั้งอย่างหนักใจ มองพุดแก้วด้วยความรู้สึกที่ทั้งห่วงและกังวล เรื่องในวันนี้ทำให้เขารู้ว่าอาการจะตายเพราะความห่วงใยนั้นมันรุนแรงขนาดไหนนอกจากแม่และน้องสาวแล้วไม่คิดเลยว่าจะมีใครทำให้เขาแทบบ้าได้เท่าพุดแก้ว นี่ถ้าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอช่วยตัวเองไม่ได้ เขาคงไม่มีวันให้อภัยอังเดรและไม่มีวันให้อภัยตัวเองด้วย“มองฉันนานมากแล้ว มีอะไร” พุดแก้วเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมพูดอะไรเลย นิโคลัสถอนหายใจดังๆ อีกครั้งก่อนจะเอ่ยว่า“วันนี้คุณโชคดีที่รอดมาได้ คราวหลังถ้ามันโทรมาก็บอกผมด้วย“ถึงไม่บอกคุณก็รู้อยู่แล้วนี่ เพราะคุณแอบฟังโทรศัพท์ฉัน” หญิงสาวย้อน“ผมรู้ว่าไม่มีมารยาท แต่เพราะผมเป็นห่วง” นิโคลัสพูดจากใจ“ทำไมต้องห่วง” “ก็บอกแล้วว่ากำลังจีบคุณอยู่ ก็ต้องห่วงความปลอดภัยของผู้หญิงที่ผมจีบน่ะสิ เรื่องแค่นี้ไม่น่าถามเลย” นิโคลัสพูดเสียงดังเพื่อกลบความเขิน“กำลังจะด่าว่าฉันโง่อย่างนั้นสินะ” “ต่อไปนี้ไม่ว่าจะไปไหนต้องรายงานผมทุกฝีก้าว แล้วอย่าซ่าให้มากนัก คุณไม่โชคดีทุกครั้งหรอก” เขาออกคำสั่งเด็ดขาด“คุณก็เห็นว่าฉันจัดการเขาได้” หญิงสาวเถียง“ใช่ ผมเห็น แต่คุณเป็นผู้หญิงจะมาสู้ผู้ชายมันคงไม่ชนะไปทุกครั้งหรอก แล้วถ้ามันลอบกัดหรือหมาหมู่คุณจะทำอย่างไร ต่อไปนี้ทำอะไรต้องบอกผม” นิโคลัสออกคำสั่งอีกครั้ง“ทำไมต้องสั่ง แค่บอกกันดีๆ ก็ได้” พุดแก้วบ่นพึมพำ “รู้ไหมทำไมผมต้องสั่ง ก็คุณมันใช่ผู้หญิงธรรมดาที่ไหน คุณมันผู้หญิงบ้า” แม้น้ำเสียงและท่าทางที่พูดจะดูเหมือนโกรธเกรี้ยว แต่นิโคลัสกลับดึงพุดแก้วเข้ามาในอ้อมกอดแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่“รู้ไหม ผมเครียดมากตอนที่รู้ว่าคุณหายไป หอมแก้มคุณมันทำให้ผมหายเลยทันที”“คุณ...” หญิงสาวทำท่าจะทำร้ายแต่นิโคลัสไวกว่า“อยากจะเอาคืนก็มาหอมแก้มผมคืนสิ แต่ถ้าไม่เอาคืนแบบนั้นก็อย่าหวัง” เขายักคิ้วข้างเดียวแบบจงใจกวนโมโหสุดๆ “แก้มคุณนี่หอมมากนะพุดแก้ว หอมมากเหมือนริมฝีปากของคุณ ให้ตายสิ ผมอยากจูบคุณจริงๆ” “คุณ...” พุดแก้วกำมือแน่นทั้งโกรธทั้งเขินจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำแบบนี้กับเธอมาก่อนเลยสักครั้ง“อย่าพูดอะไรเลยที่รัก คุณกำลังเขิน หน้าแดงมากแล้วนะตอนนี้” “ฉันกำลังโกรธต่างหาก” เธอรีบแก้ตัวอย่างรวดเร็วเมื่อถูกจับได้“โกรธต้องหน้าแดงแบบนี้ด้วยเหรอ ยอมรับมาเถอะน่าว่าเขิน แต่เดี๋ยวคุณก็ชินเพราะผมจะจูบจะหอมคุณบ่อยๆ” “ลองสิ ฉันไม่ชกหน้าคุณก็ให้มันรู้ไป”“จูบแลกกับหมัด คุ้ม เพราะบางทีคุณก็ชกผมไม่ถูก แต่ผมมั่นใจว่าจูบคุณได้ทุกครั้งแน่” เขาลอยหน้าลอยตาพูดจนพุดแก้วหมั่นไส้ คว้าหมอนอิงปาใส่ทันทีแต่ว่านิโคลัสหลบทัน“ ไปให้พ้นเลย” หญิงสาวออกปากไล่“เวลาคุณเขินนี่น่ารักนะ ถึงจะดุไปหน่อยก็เถอะ ผมไปทำงานก่อนนะ แล้วดึกๆ กว่านี้จะเข้ามานอนด้วย” นิโคลัสพูดพร้อมทั้งยักคิ้วหลิ่วตาให้ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ แต่เมื่อออกจากห้องแล้ว ใบหน้าที่ยิ้มแย้มนั้นก็กลับมาเครียดเหมือนเดิม พุดแก้วจะรู้ไหมว่าเขาเป็นห่วงมากแค่ไหน ต่อไปนี้ต้องดูแลเธออย่างใกล้ชิดมากกว่าเดิมเสียแล้ว อังเดรนั่งมองลูกน้องด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว สภาพของลูกน้องตอนนี้ยับเยินไม่ต่างกันเพราะโดนบอดี้การ์ดของนิโคลัสเล่นงานด้วย“จะเอาอย่างไรต่อไปครับ” โทนี่เอ่ยถาม“เอาอย่างไรน่ะเหรอ ก็ต้องเงียบไว้ก่อนน่ะสิ เราทำอะไรไม่สะดวกแล้ว ต่อไปนี้คนพวกนั้นระวังตัวมากกว่าเดิมแน่ๆ” อังเดรหันไปตวาดใส่ลูกน้อง“ผมไม่คิดว่าท่านจะเสียท่า”“ใครจะไปรู้ว่าคุณเธอจะเล่นแบบนี้ล่ะ ทั้งสเปรย์พริกไทย ทั้งเตะ ทั้งจับทุ่ม นี่ถ้ารู้ว่าพุดแก้วเรียนศิลปะการป้องกันตัวมา ฉันไม่เสี่ยงแน่” “ท่านไม่สนเธอแล้วเหรอครับ”“สน แต่มันทำอะไรไม่ได้โว้ย ผู้หญิงอะไรเก่งไปเสียทุกอย่าง ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันโชคดีเป็นบ้า แต่มันไม่น่าจะจบแค่นี้หรอก สักวันฉันต้องทำอะไรได้มากกว่านี้” เขาพูดออกมาด้วยความอิจฉา“แล้วจะทำอย่างไรต่อไปครับ” คนเป็นลูกน้องถามต่อ“ทำอะไร ก็รักษาตัวน่ะสิ ต่อไปนี้การจะเข้าถึงตัวคนบ้านนั้นมันต้องยากเย็นแน่ๆ ให้ตายสิ ยิ่งคิดมันยิ่งเจ็บใจ” อังเดรบ่นออกมาอย่างเจ็บใจเป็นที่สุด เขาพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย กังสดาลเริ่มสังเกตว่าตั้งแต่กลับมาจากการตรวจเหมือง นิโคลัสดูจะเข้าหาพุดแก้วมากขึ้น ถึงแม้ว่าทั้งคู่ยังคงเถียงกันบ้างอะไรบ้าง แต่อย่างน้อยก็เห็นว่าทั้งคู่ผูกพันกันมากกว่าเดิม หลายครั้งสังเกตเห็นว่าทั้งสองคนส่งผ่านความรู้สึกทางสายตาแต่ก็ยังท่ามาก หญิงสาวละสายตาจากพี่ชายเมื่อเห็นว่าเดินออกไปจากห้องหนังสือแล้ว และเดินไปหาหลานชายที่นั่งอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง“อีวาน หนูรักน้าแก้วกับลุงนิคไหมลูก” กังสดาลถามหลานชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“รักครับ” เด็กน้อยตอบตามตรง“หนูอยากให้ลุงนิคกับน้าแก้วรักกันไหมลูก” “อยากครับ” “ถ้างั้นเราต้องมาร่วมมือกันนะลูก” สองป้าหลานมองหน้ากันอย่างมีความหวัง พุดแก้วเข้าไปในห้องของหลานชาย เมื่อรู้จากกังสดาลว่าอีวานไม่สบาย หญิงสาวนั่งบนเตียงพร้อมทั้งใช้มือลูบไปที่ผมของอีวานเบาๆ เด็กน้อยลืมตามองชูมือขึ้นเป็นสัญลักษณ์ว่าต้องการอ้อมกอดจากเธอ พุดแก้วกอดหลานชายทันที“เป็นอย่างไรบ้างอีวาน” พุดแก้วถามด้วยความเป็นห่วง“ปวดหัวครับ” “เมื่อเช้ายังดีๆ อยู่เลยทำไมปวดหัวขึ้นมาล่ะ” “น้าแก้วรักผมไหม” “รักสิ ไม่รักอีวานแล้วน้าจะไปรักใครที่ไหน” “แล้วน้าแก้วรักผมมากไหมครับ” “มากที่สุด” “น้าแก้วแบ่งความรักที่มีให้ผมไปให้ลุงนิคบ้างได้ไหมครับ” “ทำไมพูดแบบนี้ อีวาน” พุดแก้วนิ่งไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น “ผมอยากให้น้าแก้วกับลุงนิคเป็นพ่อกับแม่ของผม” อีวานสบตาน้าสาว“หนูรักลุงนิคเหรอ” “ครับ”“ไม่อยากกลับไปบ้านเราที่เมืองไทยแล้วเหรอ” พุดต่อ“อยากครับ แต่อยากให้ลุงนิคไปด้วย ผมอยากอยู่กับลุงนิคและน้าแก้ว” เด็กน้อยพูดตามที่รู้สึก“ใครสอนให้พูดแบบนี้ อีวาน” พุดแก้วไม่แน่ใจว่าหลานคิดเองหรือว่าถูกใครสอนให้พูด“ไม่มีใครสอนครับ ผมอยากอยู่กับน้าแก้วและลุงนิคจริงๆ” พุดแก้วนิ่งไปเมื่อได้ยินอย่างนั้น คำพูดของหลานชายทำให้เธอคิดหนัก พุดแก้วนอนหลับอยู่บนเตียงกับอีวาน นิโคลัสเดินเข้ามามองด้วยสายตาที่อ่อนโยน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงเบาๆ หลานชายตัวน้อยตื่นมาดีใจเมื่อเห็นลุง นิโคลัสใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากของตัวเองเป็นสัญลักษณ์ให้หลานเงียบ แล้วค่อยๆ นอนลงบนเตียงบ้าง เด็กน้อยยิ้มจับมือลุงไว้ทันที “นอนต่อนะ หลานชาย” นิโคลัสกระซิบ เด็กน้อยพยักหน้ารับ“คุณลุงอยู่ด้วยนะครับ” เด็กน้อยตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาไม่ต่างกัน“ได้ ลุงจะนอนกับหนู” กังสดาลแอบมองทั้งสามที่ตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่พอใจ เห็นแล้วรู้สึกมีความสุขอย่างที่สุด และถ้าเป็นแบบนี้ตลอดไปมันจะดีมากเลยทีเดียว
------------------------------------------------------------------------#เริมต้นด้วยเล่ห์ลงท้ายด้วยรักเล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ / กุหลาบแก้ว ????รูปเล่มพร้อมส่ง ในราคา 359 บาทจัดส่งในระบบลงทะเบียนช่องทางการสั่งซื้อ????https://tawanpreampree.com/th/products/493835Line : tawan9645Page : ตะวันเปรมปรีดิ์ พับบลิชชิ่งhttps://www.facebook.com/Tawan9645/E-BOOK โหลดเลย????https://www.mebmarket.com/ebook-105253-เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ&page_no=1
error loaded

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ.....ตอนที่ 30

นิยายแนะนำ

เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ (สนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ห์ลวงบ่วงพันธนาการ.....ตอนที่ 30

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้