พักพิงอดหลับอดนอนอ่านนิยายในวันตกงานจนหัวใจวายตาย เขาลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเรียกเล็ก ๆ และสัมผัสเหนียว ๆ ข้างแก้ม อนิจจา ทำไมที่นี่จึงซกมกขนาดนี้กัน!

“แม่!” ซือเป่าน้อยตะโกนเรียกแม่เสียงดังลั่น เจ้าตัวเล็กวิ่งตัวปลิวเข้าไปกอดขาแม่ที่กำลังยืนตากผ้าอยู่ 

หลัวซีซีก้มหน้าลงมองเจ้าเด็กถั่วงอกที่สองแขนเกาะขาเขาแน่น ใบหน้ากลม ๆ ก็แหงนมองมาอย่างน่ารักพร้อมกับฉีกยิ้มแฉ่ง 

“ว่าไงซือเป่า” 

“แม่เรียก เป่าเอ๋อร์” เจ้าเด็กทำตาอ้อน เขาได้ยินเด็ก ๆ ในหมู่บ้านถูกเรียกแบบนี้ พ่อก็เรียกเขาแบบนี้ เขาอยากให้แม่เรียกบ้าง 

“ได้ เป่าเอ๋อร์ว่ายังไงล่ะ” 

“เป่าคิดถึง” 

“ปากหวานจริง ๆ เด็กคนนี้” หลัวซีซียิ้มเล็กน้อย “แม่กำลังตากผ้าอยู่”