“ได้ยินว่าเคอนสสอบผ่านแล้วหรอครับอาจารย์ รอบนี้เล่นซะมาตรฐานสูงเลยนะครับ ของพวกผมตอนนั้นแค่เทียบเท่าอัศวินขั้นกลางอาจารย์ก็ปล่อยให้ผ่านแล้วแท้ๆ” อาเทอร์ วิลฟอร์ดกล่าวขึ้น
“ฮ่าฮ่า ก็เ้าหนูเคนมันมีแวว พัฒนาเร็วจริงๆเลยเ้าเด็กนั้น แล้วก็อาร์ทคุงที่ข้าลอยออกไปหนะตามริงไม่ได้ตั้งใจปล่อยหรอกนะ ฮาฮ่าฮา”เสียงชราเอ่ยขึ้น
…. 0_0
สายตาไม่อยากเชื่อของอาเทอร์จ้องมองกลับไปที่อาจารย์ของเขา เขารู้ดีอาจารย์ของตนแข็งแกร่งแค่ไหนถ้าไม่ใช่บทเวทย์ระดับตำนานที่มีเพียงเหล่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์ขึ้นไปที่ปลดปล่อยได้ ก็คงยากที่จะทำให้อาจารย์ของเขาต้องขยับออกจากจุดที่ตั้งมั่น
.
.
.
สองวันถัดมา
“พักผ่อนเต็มอิ่มหรือยังเ้าหนูเคน”
“ผมพร้อมแล้วครับ อาจารย์ฟิลิป” เคนอสกล่าวขึ้นด้วยความเคารพ
“อืม ตามจริงข้าว่าการฝึกนี้อาจจะเร็วไปหน่อยสำหรับเ้า แต่ก็เอาเถอะเ้าต้องเติบโตนี้นะ”
“แล้วผมต้องฝึกยังไงครับ”
“อืม เ้าเอานี้ไป” ชายชรากล่าวพร้อมยื่นกำไรอันหนึ่งให้
“มันคืออะไรหรอครับ?”
“กำไรมิติหนะ เป็สินค้าใหม่ในเครือตระกูลลอยด์ มันสินค้ากำลังจะวางขายต้นปีหน้า แม่หนูเ้าของร้านส่งมาให้ลองใช้หนะ เอาของจำเป็ใส่เข้าไปในนี้ซะนะ”
เด็กชายมองชายชราด้วยความสงสัย “งั้นการฝึกรอบนี้คือ….”
“ข้าจะให้เ้าเข้าไปเดินเล่นในป่าการาน่า โอ้อย่าลืมเก็บหัวมอนส์เตอร์ระดับสูงมาซะสามสิบหัวด้วยนะ”
“เอ๋!!!!!!”
“ถ้ายังไม่สำเร็จไม่ต้องกลับมานะเ้าหนูเคน พรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทางได้ ใส่หัวมาในมิตินั้นแหละ น่าจะพออยู่นะ”
.
..
เช้าวันรุ่งขึ้นเด็กน้อย อำลาพ่อกับแม่ของเขาก่อนจะออกเดินทาง นี้เป็ครั้งแรกที่เขาจะได้นอนค้างนอกบ้านแถมวันนี้เขายังต้องไปคนเดียว และที่ๆจะต้องไปคือที่ที่เขาเกือบตายมาแล้วอย่างป่าการาน่า แถมศัตรูคราวที่แล้วเป็เพียงมอนส์เตอร์ระดับกลาง แต่คราวนี้เขาต้องล่ามอนส์เตอร์ระดับสูงกว่าหลายสิบตัว!!
หลังล่ำลาเรียบร้อยเด็กน้อยก็เดินทางเข้าสูป่าใหญ่ แน่นอนว่าอาจารย์ของเขาไม่ได้ใจดำขนาดปล่อยเด็กห้าขวบเข้าป่าไปคนเดียวโดยไม่มีประสบการณ์ อาจารย์บอกสิ่งที่ควรระวังให้แก่เขาและส่งทหารกลระดับกลางตามไปสามคน อย่าคิดว่าจะส่งทหารระดับนั้นไปทำไม อัศวินระดับกลางไม่ได้แปลว่ามืออ่อนสามคนพอจะช่วยรับมือ มอนส์เตอร์ระดับสูงได้ด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้ที่เคนอสเกือบตายด้วยมอนส์เตอร์ระดับกลางก็เพราะเขายังขาดประสบการณ์เท่านั้นเอง อีกอย่างการตั้งแคมป์ในป่าก็มีรายละเอียดมากมายที่ต้องเรียนรู้
หนึ่งเด็กชาย และสามทหารดวงซวยก้าวเดินเข้าไปในผืนป่าลึกเข้าไปเรื่อยก้าวแล้วก้าวเล่า ผ่านมานานนับหลายชั่วโมง มอนส์เตอร์ที่เจอยังคงมีเพียงระดับต่ำเท่านั้น
ผืนป่าในวันออกล่าช่างเงียบสงบดียิ่งนัก
ใช่!! เงียบสงบเกินไป
สี่ชีวิตค่อยๆเดินลึกไปเรื่อยๆในความมืดทึบของต้นไม้ใหญ่ในป่าลึก โดยไม่รู้ว่าสิ่งใดกำลังรอพวกเขาอยู่
703
