"เ้า!... อีกแล้ว! แค่กๆๆ" นาดาเอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่นออกมาเพราะสำลักน้ำ พยายามยันตัวออก แต่ดูเหมือนเธอจะสั่นจนเขารู้สึกได้ แถมยังไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
"เสื้อของเ้าบางเกินไป" ฮาริสไม่ได้สนใจอาการต่อต้านที่เปล่าประโยชน์นั่น ประเมินอาการคนตรงหน้า เนื้อตัวสั่นเทาและริมฝีปากที่เริ่มซีดทำให้เขาต้องรีบทำให้ตัวเธออุ่นขึ้นและอ้อมกอดจากตัวเขาไม่เพียงพอ
"รอข้าอยู่นี่" ฮาริสสั่งและปล่อยเธอนั่งอยู่ตรงนั้น เพื่อไปหากิ่งไม้มาก่อกองไฟ
นาดามองเขาผละจากไปพร้อมกับความอบอุ่นจากอ้อมอกนั่น ความเย็นที่แท้จริงคืบคลานเข้ามาอีกครั้งเมื่อเขาผละจากไป
เขาไม่สนใจว่าเธอจะหนีหรือไม่ หรือเพราะเขารู้ว่ายังไงเธอก็คงหนีไม่รอด จึงได้เมินเฉยต่อเธอเช่นนี้
นาดามองไปรอบๆ ตัวอย่างหวาดกลัว ในนี้มืดและเย็น มีเพียงแสงเลือนลางจากปล่อง้าเท่านั้น รับรู้ว่าน่าจะเป็ถ้ำที่ลึกกว่าที่เธออยู่เมื่อครู่ นอกจากแสงสว่างบนปล่องนั้น ก็คงเป็ใต้น้ำนี่ ที่เขาพาเธอเข้ามา ไม่มีทางที่เธอจะออกไปได้
"เ้าพาเรามาที่ไหน" นาดาถามเสียงห้วน เมื่อเขาเดินวนไปมาไม่หยุด ไม่สนใจเธอที่นั่งหนาวแม้จะกอดตัวเองเอาไว้ก็เหมือนจะไม่ทำให้ฟันที่สั่นนั่นหยุดกระทบกันได้นอกจากการขบเม้มเอาไว้
...
"บอกไปเ้าก็ไม่รู้จักหรอก" ฮาริสตอบกลับ และยังคงเร่งมือก่อกองไฟ
นาดามองท่าทางคล่องแคล่วนั่น ไม่อยากจะเอ่ยบอกออกไปเลยว่า้าอ้อมกอดของเขาให้เขาเพื่อบรรเทาความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจที่เธอรู้ว่าเขาเองก็รู้ว่าเธอหนาวแต่เขาเลือกจะสนใจอย่างอื่นมากกว่า
แต่จะว่าไปแล้วเขามาสนใจเธอทำไมละ? ในเมื่อเขาเป็คนจับเธอมา เมื่อคิดได้แบบนั้นนาดาจึงเลือกที่จะเงียบ และความเย็นจัดนี่กำลังจะทำให้เธอหลับไปอีกครั้ง
"ห้ามหลับ! " ฮาริสพยายามก่อกองไฟจนติด รีบมาเขย่าร่างบางที่เอนตัวลงด้วยลมหายใจแ่เบา
"เ้าชื่ออะไร" ฮาริสพยายามถาม เมื่อเขาไม่รู้จะเรียกเธอว่าอะไรดี ใบหน้าหวานซีดเผือดจนเขาต้องรวบเธอเข้าหาอก
"นี่! เฮ้! " ฮาริสพยายามเขย่า ใจคอเริ่มไม่ดี เมื่อเธอแทบจะไม่ตอบสนอง ริมฝีปากของเขาก้มลงประกบพยายามเป่าลมหายใจเข้าไป และบดจูบกระตุ้นเืลมให้คนตรงหน้าอย่างรีบร้อน จนััได้ถึงลมหายใจที่เริ่มร้อนขึ้น
ฮาริสรีบถอดเสื้อผ้าที่เปียกออก ก่อนจะเบนหน้าหนี สงบสติ เมื่อเธอไม่มีอะไรอีกภายใต้เสื้อคลุมสีขาวตัวยาวที่เธอใส่อยู่ ความร้อนในกายของเขากำลังกรุ่นขึ้นเช่นกัน จึงรีบถอดเสื้อผ้าตัวเองออก เหวี่ยงขึ้นแขวนตรงไม้ที่ปักไว้ริมกองไฟ เพื่อผึ่งให้แห้ง รวบร่างบางเข้าอ้อมแขน และพันผ้าคลุมเก็บความร้อนผืนใหม่ที่ต้องเอามาใช้แทนผืนที่เสียสละให้เธอไปในวันนั้น
เขาห่อหุ้มตัวเขาและเธอใกล้ๆ กองไฟที่กำลังปะทุขึ้นให้ความอบอุ่น
ฮาริสพยายามจะไม่คิดถึงภาพร่างนุ่มนิ่มในอกเขาตอนนี้ พยายามไม่คิดถึงอกอวบที่เบียดที่หน้าอกเขา พยายามจะไม่คิดถึงหน้าท้องแบนราบที่โค้งนูนลาดเอียงจมหายไปอย่างเร้นลับที่เลือนลางต่อหน้าเขาเมื่อครู่
มือเขาที่อยู่ตรงหลังเธอ พยายามลูบเนื้อตัวที่เย็นของเธอแรง ๆ กระตุ้นให้ร่างกายอุ่นขึ้นโดยไว และมืออีกข้างมันก็ลูบลงไปถึงสะโพกอวบอิ่ม แน่นตึง จนอยากจะขย้ำ
"เย็นไว้ฮาริส ชื่อนางเ้าก็ยังไม่รู้เลย" ฮาริสปลอบใจตัวเอง ไฟร้อนในตัวเขากำลังถูกถ่ายเทด้วยความเย็นจากตัวของนาดา เขาหลับตานิ่งๆ จนม่อยหลับไปด้วยอารมณ์ที่สะกดไว้ และความเหนื่อยล้าจากการเร่งเดินทางไม่ได้หลับไม่ได้นอน 2 วัน 2 คืนเต็มๆ
"อืมมม" นาดาขยับซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดฮาริสอย่างไม่รู้ตัว เมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่น มือเล็กๆ ค่อยๆ ขยับขึ้นหาศีรษะ สอดประกบกันซุกเข้ากับแก้มบาง หลับตาพริ้ม ราวรู้สึกสบายนักหนา ในขณะที่ฮาริสถูกปลุกด้วยกิริยาน่ารักราวกับเด็กน้อยนี่
มือของเขายกขึ้นปัดปรอยผมที่ปรกหน้าเธอ ััแก้มนุ่ม คิ้วคมเข้ม จมูกโด่งโดดเด่น ริมฝีปากอวบอิ่ม ที่เขารู้ว่ามันให้ความรู้สึกดีขนาดไหน
"เ้าชื่ออะไร" ฮาริสเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นเปลือกตาคนตรงหน้าขยับไหว
นาดาได้ยินเสียงพูดแว่วๆ ใกล้ๆ ััถึงลมหายใจอุ่นชื้นที่เป่ารดบนใบหน้าเธอแ่ๆ จนต้องปรือตาขึ้นมอง
เป็เขาอีกแล้ว
เธอฝันถึงเขาอีกแล้วสินะ ร่างบางอมยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแ่
"เราชื่อ นาดา"
ฮาริส จ้องมองใบหน้าหวานนั้นอย่างหลงใหล
นาดาหลับตาลง รั้งลำคอหนาเข้าจูบอย่างอ้อยอิ่งกับความฝันแสนหวานที่ตามก่อกวนเธอทุกค่ำคืน
"นาดา!"
ฮาริสครางรับริมฝีปากเล็กๆ นั่น ความไม่ประสีประสาและความใจร้อนทำให้เขาเป็ฝ่ายทนไม่ไหวจึงเบี่ยงริมฝีปากรับการรุกรานนั่น และเอาคืนอย่างที่หัวใจเรียกร้อง
เนื้อตัวของเธอสั่นระริกไปด้วยไฟปรารถนา บดเบียดเนื้อตัวเปลือยเปล่าเข้าหาเขาอย่างลืมตัว ปล่อยให้เขาจุมพิตเธอเช่นทุกครั้งในความฝัน
"แล้วชื่อท่านละ" นาดาเอ่ยถามเมื่อริมฝีปากเป็อิสระ
"ฮาริส" เอ่ยบอกชื่อของตน
ความฝันที่เคยทำให้เธอรู้สึกหวามไหว แต่คราวนี้เหมือนเนื้อตัวของเธอรุ่มร้อนและแแ่กับความแน่นหนันของกล้ามเนื้อจนรู้สึกได้
ริมฝีปากเขาเกาะเกี่ยวลิ้นเล็กๆ ของเธอ ราวกับร่ายมนตร์ปรารถนาให้ขยับกายเข้าหา สองขาเปิดรับััอย่างเต็มใจเมื่อมันทำให้ร่างกายของเธอยิ่งัั ยิ่งรัญจวน
มืออบอุ่นนั้นรั้งลำคอเธอเข้ารับจูบแแ่ อีกข้างที่เลื่อนเข้าหน้าอกอวบ นาดาสูดหายใจเข้าลึกๆ กับัันั้น และเปล่งเสียงครางเบาๆ ออกมาอย่างน่าใคร่ ฮาริสปิดริมฝีปากนั่นอีกครั้งก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนลงไปแทนที่มือ
ลมหายใจของเขาร้อนขึ้นกว่าเดิม ปัดป่ายกระทบกายเธอให้สะท้าน ตัดกับอากาศที่ยังคงเย็นชื้นในถ้ำนี้
เสียงขานรับในลำคอสวยทุกครั้งที่เขาััแแ่ ทำให้ฮาริสเคลื่อนไหวสำรวจร่างกายของเธอไม่หยุด ไฟปรารถนาลุกโชนไม่อาจจะหยุดยั้งได้ พลิกร่างบางลงกับพื้นขึ้นควบคุมจังหวะรักให้เร่าร้อน เพื่อปลดปล่อยเชื้อเพลิงที่อัดแน่นในตัว
"นาดา" ฮาริสกระซิบพร่า ขยับจมูกและริมฝีปากลากไล้ไปทั่วลำคอระหงก่อนจะลงไปยอดอกสวยอีกครั้ง
"ฮาริส" นาดาขานรับเสียงสะท้าน มือที่โอบรอบลำคอเขา คว้าศีรษะได้รูปเข้าแนบลำตัวที่เอนแอ่นขึ้นรับัั ลิ้นและปากของเขา ความมืดที่ปกคลุมเพราะกองไฟที่มอดไปแล้วเหลือแต่เถ้าถ่าน ริมฝีปากที่ละเมียดชิดเธอไปทั่วทั้งตัวเริ่มบอกให้เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
"อย่า" ริมฝีปากของเขาสำรวจเนื้อตัวเธอจนแแ่ และสนิทจนเกินสนิท สะโพกสวยกระตุกเกร็งค้างรับความร้ายกาจจนเขาพอใจ
"ฮาริส!" การรุกล้ำที่ลึกสุดของเขาสร้างความปวดแปลบ และเมื่อเธอเขาเริ่มขยับ ทุกอย่างก็ไม่อ่อนโยนแ่เบาเช่นเดิมอีกแล้วเมื่อเขาเริ่มคุมความ้าของตัวเองไม่ได้
ฮาริสสำรวจนาดาไปทั่วทั้งตัวอย่างที่ปรารถนา จูบเธออย่างหิวโหย และปรนเปรอเธอจนดิ้นเร่า และถึงเวลาของตัวเองบ้าง เขาปลดผ้านุ่งปล่อยตัวตนของเขาออกเพื่อเดินหน้า และตัดสินใจว่าจะเป็เ้าของนางแต่เพียงผู้เดียว
"เ้าเป็ของข้า" ฮาริสใจเต้นรัว เขาทอดถอนริมฝีปากออดดกจากตัวเธอไม่ได้ร่างกายที่สร้างมาเสมือนแม่เหล็กดึงดูดก็เรียกร้องให้เขาขยับเข้าหาตัวเธออย่างบ้าคลั่ง
"ไม่!" นาดาปฏิเสธครางสะท้านแหงนเงยสูดปากรับััแแ่สนิทสนมลึกล้ำอย่างสำรวจ ความแปลกใหม่ที่เธอไม่รู้จัก ทำให้ความประหม่าและหวาดหวั่นปะปนจนแยกไม่ออกและกรีดร้องออกมาอย่างสุขสม
"ไม่ทันแล้ว" ฮาริสกัดฟันตอบเธอไปทั้งทรมานจากความคับแน่น และนึกขำ เมื่อปากนางห้าม แต่เอวนางกลับขยับก่อกวนเขา
"ท่านหัวเราะข้า" นาดาเจ็บจนเกร็งไปหมด แต่เขากลับล้อเลียนเธอจนนึกเคือง
"ข้าเปล่า" ฮาริสเถียง รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า เริ่มขยับตัวอีกครั้งเมื่อเธอรัดรึงจนทนไม่ไหว
"เ้าทำ!" นาดาย้อนเสียงขุ่น รวบเอวเขาเอาไว้แน่น ความรู้สึกถูกรุกล้ำ ปวดแปลบทำให้อารมณ์เคลิบเคลิ้มบรรเทาเบาบางลง เหลือเพียงลมหายใจที่ยังไม่เป็ปกติ
"ข้าทำก็ได้" ฮาริสยอมรับอย่างตามใจมอบจูบให้เธออีกครั้ง เริ่มขยับตัวเข้าออกเมื่อความร้อนผ่าวกำลังจะทำร้ายเขาให้เ็ปไม่ต่างกัน และคนใต้ร่างก็อยากเรียนรู้ความสุขนี้ จนซุกซนไม่หยุด
เมื่อความเ็ปหายไป อารมณ์รัญจวนที่ลึกล้ำกว่าเมื่อครู่ก็แทนที่ คนหนึ่งเติมเต็ม คนหนึ่งเพิ่มให้ จนเอ่อล้น
"ฮาริส!"
"ข้าไม่ไหวแล้ว!" ฮาริสกัดฟัน ตรึงบ่าบอบบางไว้ขยับโยกเข้าจนหาสุดกำลัง ตามนาดาที่ปีนป่ายนำหน้าเขาไปอีกครั้งไปติดๆ และฟุบลงบนตัวเธออย่างหมดแรง
"เ้าทำข้าหมดพลัง" ฮาริสซบลงกับซอกคอหอมกรุ่น กล่าวโทษเธอ หยอกล้อกันไปมาไม่ได้จริงจังนัก
"ข้าต่างหากที่ถูกเ้าทำ" นาดาส่งสายตาวาววับด้วยเพลิงปรารถนาที่ยังคั่งค้างอยู่ในตัว นึกอยากต่อปากต่อคำกับเขา หัวใจของเธอยังคงเต้นรัว และปรารถนาอยากอยู่ในอ้อมกอดนี้ให้นานกว่าเดิม และรู้จักเขา.. ให้มากกว่านี้
"ข้าจำได้ ว่าเ้าบอกให้ข้าทำ" ฮาริสสบตาคมสวย นิ้วหัวแม่มือกดลูบริมฝีปากล่างของนาดาอย่างหลงใหล ส่งรอยยิ้มให้เต็มใบหน้า
"เ้าจะโทษข้าให้ได้ใช่มั้ย?" น้ำเสียงเง้างอนออดอ้อนน่าปรารถนาทำให้ฮาริสมอบจุมพิตหวามหวานให้เธออีกครั้ง
"ความผิดนี้ข้ายอมให้เ้าลงทัณฑ์" ฮาริสพลิกตัวนาดาขึ้น้า เนื้อตัวขาวผ่องสะท้อนกับแสงสว่างที่เริ่มสาดเข้ามาจาก้ากระทบตัวเธอ
เส้นผมที่ร่วงมาคลอเคลียบริเวณกรอบหน้า และหน้าอกน่ามอง และน่าปรารถนา ตัวตนของเขาผงาดขึ้นอีกครั้งในกายเธอ
"ท่าน!" นาดาอุทานรับจังหวะการเปลี่ยนแปลงและความคับแน่นที่เริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง ต้องปรารถนาวิ่งพล่านไปทั่วท้องน้อย
"เรียกข้า ฮาริส" ฮาริสเอ่ยย้ำพร้อมกับเกร็งเอวสอบขึ้นหา ไม่เคยรู้สึกดีอะไรแบบนี้มาก่อน การที่มีเธอหยอกล้อคลอเคลียกันแบบนี้ เป็ความผ่อนคลายที่เขาไม่เคยมีให้กับใคร และหัวใจของเขาก็เหมือนจะยอมศิโรราบให้กับเธอจนสิ้น
"ข้าชอบเ้า ฮาริส"
4K
