กลิ่นคาวน้ำรักของคนใจร้ายยังคละคลุ้ง​ในความรู้สึกของนาดา อับอายเกินกว่าจะสู้หน้าใครได้

เสื้อผ้าถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ร่องรอยแดงบริเวณหน้าอก ยังคงหลงเหลือ ไม่มีความอ่อนโยนเช่นเก่าก่อน ยืนยันได้แล้วว่าตลอดเวลาเธอมันคิดไปเอง ร่างบางทรุดตัวนั่งลงในอ่างอาบน้ำใบใหญ่ เทสบู่หอมใส่จนเต็ม เพราะอยากลบกลิ่นของเขาออกไปให้หมด

ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เจอรักแท้เช่นพ่อกับแม่ของเธอ

โลกช่างโหดร้ายนัก ในเมื่อเขาไม่ได้ไยดีเรา แล้วจะยังห่วงหาอาวรณ์ไปทำไมเล่า พอซะทีนาดา คนที่อยู่ตรงหน้าเธอต่างหากที่รักเธอจริง นาดาเฝ้าพร่ำบอกตัวเอง

ในขณะที่อัคนัสพยายามดีกับเธอทุกอย่าง แต่ใจของเธอก็ยังเฝ้าสวามิภักดิ์กับคนที่หลอกลวงเธอ แม้กระทั่งวันนี้ ในขณะที่เขาข่มเหงเธอ เธอก็ยังต้องการให้เขาเติมเต็มเข้ามาในตัวเธอจนถึงที่สุด เสียงครวญครางอันน่าอายกับความหยาบคายของเขาทำให้นาดาขยะแขยงตัวเอง รู้สึกผิดที่ตัวเองสกปรก สร้างมลทินให้แก่ผู้เป็นสามีในนามของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"นาดาขอโทษ" ร่างบางซบหน้าลงกับหัวเข่าพึมพำขอโทษผู้เป็นสามีแต่เพียงในนาม แต่ความรักปรารถนาดีมากมายกว่าชายโฉดคนนี้นัก ก่อนแต่งงานเธอก็เปื้อนราคี หลังแต่งงานแล้วเธอก็ยังคงเป็นเช่นนั้น ไม่คู่ควรเลยกับความรักที่เขามีให้

นี่หรือ สัญญารัก ที่ฝันหา... 

หลอกตัวเองเสมอมา อย่าหวั่นไหว

แต่สุดท้ายเขากลับมา ตัดเยื่อใย

ข่มเหงให้ใจระกำ ชอกช้ำทรวง

เขาผ่านมาอีกครั้ง เพื่อซ้ำแผล

ไม่มีแม้แต่ คำว่า รัก ให้สั่นไหว

จบสิ้นแล้ว ความหวังลึก.ในดวงใจ

เขาไม่ใช่ คนในฝัน นิรันดร์​กาล