ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 192 : คำสั่งเสียโลหิต | ตราประทับไม้แห่งโชคชะตา

บรรยากาศ ณ ลานหน้าเรือนผู้อาวุโสสูงสุด เต็มไปด้วยความกดดันที่หนักอึ้งยิ่งกว่าขุนเขาไท่ซานถล่มทับ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นไหม้ของเนื้อไม้ที่กำลังถูกเพลิงกาฬแผดเผา

"ส่งมันมา..."

เหลยเจิ้น ยื่นมือออกไปเบื้องหน้า แววตาฉายรังสีอำมหิต ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยเกราะเหล็กยังคงบดขยี้ลงบนกลางอกของชายชราใต้ชุดคลุมผู้อาวุโสสูงสุด จนได้ยินเสียงกระดูกซี่โครงลั่นแตกหัก ชายชรากระอักโลหิตสีคล้ำออกมาเป็นฟองเปรอะเปื้อนคาง ทว่าแววตาที่ฝ้าฟางกลับยังคงแข็งกร้าว ท่านพยายามปรือตาจ้องมองหลานชายที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกลด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ

"ทะ... ท่านปู่..." อาเจียครางเสียงสั่น สมองของเขาขาวโพลนไปหมด รอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา และแววตาอันแสนอบอุ่นนั้น... ไม่มีทางที่เขาจะจำผิดแน่!

ชายชราผู้แสนธรรมดาที่เก็บเขามาเลี้ยงจากลำธารแห่ง 'หมู่บ้านเมฆาคล้อย' คนนั้น... ผู้ที่สอนให้เขารู้จักการทำมาหากิน... เหตุใดบัดนี้จึงมาสวมชุดคลุมของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักมหาอำนาจได้!

"อาเจีย... หนีไป... อย่าให้มันได้ของสิ่งนั้นไปเด็ดขาด..." เสียงของปู่หลินแหบพร่าและสั่นเครือราวกับใบไม้ร่วงหล่น

อาเจียยืนนิ่งงัน ร่างกายสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม มือที่กระชับพู่กันนิรันดร์ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ สมองที่เคยปราดเปรียวและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมการค้ายามนี้กำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง

สู้ไม่ได้... สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องลั่น ระดับพลังของเหลยเจิ้นในยามนี้ห่างชั้นกับข้าใน 'ขั้นกำเนิดจากสูญ' มากเกินไป แถมมันยังมีท่านปู่เป็นตัวประกัน... การลงทุนครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิต!

"ตกลง... ท่านชนะ"

อาเจียผ่อนลมหายใจยาว ลดปลายพู่กันลงช้าๆ แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะเพื่อแสดงท่าทียอมจำนน ใบหน้าที่เคยตกตะลึงพลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มการค้าที่ดูฝืดเฝื่อนและจอมปลอมที่สุดในชีวิต

"ท่านคุณชายเหลย... โปรดใจเย็นลงก่อนเถิดขอรับ ของแบบนี้ย่อมเจรจากันได้... ท่านก็รู้ดีว่าข้าเป็นเพียงพ่อค้าหน้าเงิน อะไรที่แปรเปลี่ยนเป็นผลกำไรได้ ข้าย่อมขายให้หมด... แม้กระทั่งชีวิตของตาแก่ผู้นี้"

"อาเจีย! เจ้าเสียสติไปแล้วรึ!" หลินชิงเสวี่ย ตะโกนลั่นด้วยความผิดหวัง นางพยายามจะหยัดกายลุกขึ้น ทว่าบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้องทำให้นางทรุดฮวบลงไปคลุกฝุ่นอีกครา

"ศิษย์พี่หญิงโปรดเงียบปาก!" อาเจียตวาดกลับเสียงแข็ง (ทว่าในเงามืด นิ้วมือซ้ายของเขากลับขยับทำสัญลักษณ์ลับๆ ส่งให้ฉินมู่หลางเตรียมพร้อม) "ข้าไม่อยากทิ้งชีวิตไว้กับซากปรักหักพังของสำนักกระจอกๆ นี่หรอก... ท่านคุณชายเหลย หากข้าส่ง 'กุญแจ' ให้ท่าน ท่านจะรักษาสัจจะ ปล่อยข้าและพวกพ้องไปใช่หรือไม่?"

เหลยเจิ้นหรี่ตาแคบลง แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้มีชัย "ข้าย่อมรักษาสัจจะ... ในนามของคุณชายแห่งตระกูลเหลยผู้ยิ่งใหญ่"

"ตกลงตามนั้น!"

อาเจียล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ หยิบ "ป้ายหยกสีดำ" (ที่เคยได้มาจากหน้ากากอสูร) ออกมา แสงสีนิลของมันสะท้อนกับประกายเพลิงดูงดงามและลึกลับจนน่าหลงใหล

"รับไป!"

อาเจียสะบัดข้อมือสุดแรง โยนป้ายหยกดำขลับขึ้นสู่อากาศ... ทว่าทิศทางของมันกลับลอยละลิ่วไปทางทิศตรงข้ามกับที่เหลยเจิ้นยืนอยู่อย่างจงใจ!

"อยากได้ก็ไปคาบเอาเองสิ ไอ้สุนัขรับใช้!" อาเจียตวาดลั่น เปลี่ยนสรรพนามทันควัน

"เจ้าสัว! ...ชิงตัวคน!"

ในเสี้ยววินาทีที่สายตาของเหลยเจิ้นวอกแวกตวัดตามป้ายหยกดำไป เจ้าสัวในร่างมารสวรรค์ ที่รอจังหวะอยู่แล้ว ก็พุ่งทะยานร่างยักษ์ที่อาบไล้ด้วยเพลิงอัสนีสูญตาออกไปดุจอุกกาบาตทมิฬ!

ตูม!

ร่างมหึมาของมารสวรรค์พุ่งกระแทกเข้าใส่เหลยเจิ้นเต็มแรง! แม้ระดับพลังปราณจะห่างชั้น แต่แรงปะทะทางกายภาพอันมหาศาลจากเกราะศิลาทมิฬ ก็มากพอที่จะทำให้คุณชายอัสนีเซถลาถอยร่นไปได้สามก้าว ฝ่าเท้าที่เหยียบขยี้อกปู่หลินหลุดออกทันที

"บังอาจนักไอ้เด็กสวะ!" เหลยเจิ้นคำรามก้องด้วยความเคียดแค้นที่ถูกหลอก ปราณอัสนีบาตสีม่วงเข้มระเบิดออกจากร่าง เป่ากระแทกร่างมารสวรรค์ของเจ้าสัวจนกระเด็นอัดกำแพงหินยุบเป็นวงกว้าง

"ตายซะ! ฝ่ามืออัสนีทลายภพ!"

เหลยเจิ้นซัดฝ่ามือสายฟ้าที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างสูงสุด ไล่หลังหมายสังหารอาเจียที่กำลังพุ่งตัวเข้าไปหาปู่หลิน คลื่นพลังรุนแรงจนมิติอากาศบิดเบี้ยว หากกระทบถูกกายเนื้อ ร่างกายมนุษย์ย่อมแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี!

"ฟ่อออออ!"

ทว่าก่อนที่มฤตยูสายฟ้าจะบรรลุถึงเป้าหมาย เงาดำสายหนึ่งพุ่งตัดหน้าอาเจียอย่างกล้าหาญ!

มันคือ "เจ้าถุงเงิน" แมงมุมเงาจันทราตัวน้อย! มันกระโดดลงมาจากไหล่ของเจ้าสัว อ้าเขี้ยวพ่นม่านใยพิษสีม่วงออกมากางกั้นอย่างสุดกำลังเพื่อปกป้องเจ้านาย!

เปรี้ยงงงง!

ม่านใยพิษถูกสายฟ้าฉีกทลายในพริบตา ร่างเล็กจ้อยของเจ้าถุงเงินถูกแรงปะทะอัดกระเด็นลอยละลิ่ว ขาหลายข้างของมันหักสะบั้น ร่วงตกลงไปนอนชักกระตุกอยู่ในกองขี้เถ้า พลังชีวิตริบหรี่จนร่างของมันหดเล็กลงเหลือเพียงเท่ากำปั้น ขาที่เหลืออยู่หดงอเข้าหาลำตัว สัญชาตญาณสัตว์อสูรบรรพกาลสั่งการให้มันเก็บซ่อนกลิ่นอายทั้งหมดเพื่อเข้าสู่สภาวะจำศีลรักษาชีวิต

"ตัวเล็ก!" อาเจียร้องลั่นด้วยความตกใจ

ทว่าพลังฝ่ามือของเหลยเจิ้นยังไม่สิ้นฤทธิ์ มันทะลวงผ่านเจ้าถุงเงิน พุ่งตรงเข้าหาอาเจียอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง!

"อาเจีย... ระวัง!"

ในชั่วขณะแห่งความเป็นความตาย ปู่หลินที่ดูเหมือนจะสิ้นเรี่ยวแรงไปแล้ว จู่ๆ ก็เบิกตาโพลง รวบรวมพลังปราณระดับปรมาจารย์เฮือกสุดท้ายในชีวิต หยัดกายขึ้นแล้วกระโจนเอาแผ่นหลังของตนเองเข้าขวางหน้ารับการโจมตีแทนหลานรัก!

เปรี้ยงงงงง!

ฝ่ามืออัสนีบาตฟาดประทับเข้ากลางแผ่นหลังของชายชราเต็มรัก!

"อึก!!"

ร่างของปู่หลินกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง อาภรณ์ชั้นดีด้านหลังไหม้เกรียมจนเผยให้เห็นกระดูกสันหลังที่ปริแตก ทว่าขาทั้งสองข้างยังคงหยัดยืนดั่งขุนเขา ใช้ร่างเนื้อที่แหลกเหลวเป็นโล่กำบังมิให้อาเจียและเฒ่าใบ้ที่สลบอยู่ด้านหลังได้รับอันตราย

"ท่านปู่!!!"

อาเจียกรีดร้องลั่นหุบเขา เสียงของเขาแตกพร่าดั่งใจสลาย เขารีบถลาเข้าไปกอดประคองร่างที่กำลังจะล้มลงของชายชรา น้ำตาร้อนผ่าวพรั่งพรูออกมาอาบสองแก้มอย่างไม่อาจกลั้น

ปู่หลินหันใบหน้าที่เปื้อนเลือดมามองอาเจีย โลหิตสีคล้ำทะลักออกจากมุมปาก ทว่ารอยยิ้มจางๆ อันแสนอบอุ่นกลับปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เหี่ยวย่น

"ท่านปู่... เหตุใดท่านถึงเป็นผู้อาวุโสสูงสุดได้... เหตุใดท่านถึง..." อาเจียรำพันพลางใช้มือสั่นเทาพยายามอุดบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน "ท่านปู่ได้โปรดแข็งใจไว้ ข้าจะซื้อโอสถวิเศษทุกเม็ดในยุทธภพมาให้ท่าน! ขอแค่ท่านรอด... หมั่นโถวเนื้อร้อยลูกข้าก็จะซื้อให้ท่านกินทุกวัน!"

"เด็กโง่..." ปู่หลินส่ายหน้าช้าๆ ยกมือที่สั่นเทาและหยาบกร้านขึ้นลูบแก้มหลานชาย "โจรภูเขาที่บุกหมู่บ้านเมฆาคล้อยเมื่อหลายปีก่อน... 

แท้จริงแล้วคือสายลับของตระกูลเหลย... ที่ข้าจำต้องแกล้งพ่ายแพ้และบาดเจ็บในวันนั้น... ก็เพื่อใช้เป็นข้ออ้าง... ส่งเจ้าให้มาหลบภัยและฝึกฝนในสำนักหมึกวารีแห่งนี้..."

คำเฉลยนั้นดั่งอัสนีบาตฟาดผ่าลงกลางใจอาเจีย! ที่แท้... ตระกูลเหลยตามล่าปู่ของเขามาตั้งแต่ต้น และตาแก่ที่เลี้ยงดูเขามา ก็ยอมถูกตราหน้าว่าอ่อนแอ เพียงเพื่อปกป้องชีวิตของหลานชาย!

ชายชราล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อที่ขาดวิ่น หยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา... มันมิใช่ของวิเศษล้ำค่า แต่มันคือ "ตราประทับไม้แกะสลักเก่าๆ" รูปพู่กันไขว้

(ไอ้หนู! นั่นมัน... ตราประทับบัญชาการแห่งสำนักหมื่นอักขระดารา!) เสียงของมู่เฉินที่สถิตอยู่ในพู่กันนิรันดร์พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง (ตาแก่ของเจ้ารับหน้าที่เป็นผู้พิทักษ์กุญแจนี้มาตลอดงั้นรึ!? เจ้าต้องรักษามันยิ่งกว่าชีวิต หากมันตกอยู่ในมือคนนอก ภัยพิบัติในหุบเขาพันอักขระจะถูกปลดปล่อย!)

ท่านยัดมันใส่มืออาเจียอย่างแน่นหนา

"นี่คือ... กุญแจที่แท้จริง... ป้ายหยกนั่นเป็นเพียงของล่อตา..." ปู่หลินกระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นดั่งคำสาบาน "จงเก็บรักษาสิ่งนี้ไว้ให้ดี... จงพาเฒ่าใบ้... ไปที่หอคัมภีร์... เขาจะพาเจ้าไปสู่... 'หุบเขาพันอักขระ'"

"ไม่เอา! ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น!" อาเจียกำตราไม้แน่น น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของปู่ "ข้าจะพาท่านหนีไปด้วยกัน!"

"ชีพจรของข้า... ขาดสะบั้นแล้ว..." ปู่หลินยิ้มอย่างอ่อนโยน "อาเจีย... ฟังข้า... สำนักหมึกวารีเบื้องหน้า เป็นเพียงเปลือกไม้ที่ผุพัง... แก่นแท้แห่งบรรพชนหลับใหลอยู่ที่หุบเขานั่น... จงปลุก 'พวกเขา' ขึ้นมา... ปกป้อง... บ้านของเรา..."

"จะมัวพล่ามสั่งเสียกันอีกนานไหม!"

เหลยเจิ้นก้าวเดินย่างสามขุมเข้ามาหา ประกายอัสนีบาตเปรี๊ยะปร๊ะล้อมรอบกาย "ส่งตราไม้นั่นมาให้ข้า! ข้ารู้ว่าความลับที่แท้จริงอยู่ที่สิ่งนั้น!"

เมื่อเห็นศัตรูรุกคืบ ปู่หลินพลันรวบรวมลมปราณหยดสุดท้ายที่เหลืออยู่ในตันเถียน ร่างกายที่เหี่ยวเฉาของท่านเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าครามสว่างจ้า... มันคือสัญญาณแห่งการ "ระเบิดแก่นวิญญาณ" วิถีทำลายล้างที่แลกด้วยการที่จิตวิญญาณสลาย!

"อาเจีย! พาเฒ่าใบ้ไปเดี๋ยวนี้!!! อย่าให้ความตายของข้า... ต้องสูญเปล่า!"

"ท่านปู่..."

"ไป!!!" เสียงตวาดสุดท้ายของปู่หลินดังก้องกังวานดุจราชสีห์

อาเจียกัดริมฝีปากจนเลือดซิบกบปาก เขารู้ซึ้งแก่ใจว่านี่มิใช่เวลามาคร่ำครวญฟูมฟาย เขาปาดน้ำตาทิ้ง รีบประคองร่างแมงมุมน้อยที่บาดเจ็บสาหัสและหดตัวคุดคู้ เก็บลงในย่ามข้างเอวอย่างทะนุถนอม จากนั้นจึงแบกร่างของเฒ่าใบ้ขึ้นหลัง และส่งสายตาเป็นนัยให้ฉินมู่หลางพาหลินชิงเสวี่ยหลบหนีไปอีกทาง

เขาหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต ทว่าหัวใจกลับปวดร้าวและอัดแน่นไปด้วยความแค้นที่ทะลุขีดจำกัด

"ข้าขอสาบานต่อฟ้าดิน..." อาเจียคำรามในลำคอ หยดน้ำตาปลิวไปตามสายลมที่หอบเอาเถ้าถ่าน "เหลยเจิ้น! ตระกูลเหลย! ...ข้าจะชำระหนี้เลือดครั้งนี้ ด้วยการถอนรากถอนโคนพวกแกให้สิ้นซาก!"

ตูมมมมมมม!

เสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นเบื้องหลัง แสงสีฟ้าจากการระเบิดชีพจรวิญญาณของปู่หลินสว่างจ้าบาดตา กลืนกินร่างของศัตรูและซากเรือนไม้จนสิ้น แรงกระแทกอันมหาศาลหยุดยั้งการไล่ล่าของเหลยเจิ้นและเหล่าศิษย์อัสนีบาตเอาไว้ได้อย่างชะงัด

อาเจียมิได้หันหลังกลับไปมอง เขาพุ่งทะยานฝ่าความมืดมิดและเปลวเพลิง มุ่งหน้าสู่ หอคัมภีร์ อันเป็นความหวังสุดท้าย

ในมือขวาของเขากระชับ ตราประทับไม้ ไว้แน่น... มรดกเลือดชิ้นสุดท้าย ที่แลกมาด้วยความเสียสละทั้งชีวิตของผู้มีพระคุณ

รอข้าก่อนเถิด... กองทัพพยนต์เทวะศิลาบรรพกาล... ข้าจะไปปลุกพวกเจ้าเดี๋ยวนี้!