"อ๊ะ...ใส่ของมึงเข้ามาเลยได้มั้ย...กู...กูไม่ไหวแล้ว"
"แน่ใจนะ?" มันกระซิบถามเสียงแหบพร่า ขณะที่ผมพยักหน้าอย่างเร่งร้อน.....และดูเหมือนว่าไอ้คนที่เมาไม่มีสติก่อนหน้านี้กลับดูมีสติขึ้นมาเต็มร้อยหลังจากที่มันบรรจงเบิกช่องทางด้านหลังผมอย่างใจเย็นแล้วจนตอนนี้มันขยายพร้อมที่จะรับความแปลกใหม่เข้ามา แม้ไม่ใช่ครั้งแรกของผมกับมันแต่ความตื่นเต้นและความ้าก็ไม่เคยน้อยลง มือหนาของมันลูบไล้ลูกชายของตัวเอง ตอนนี้ลูกชายมันพองตัวผงาดสู้ััมือ ปลายแท่งเอ็นใหญ่ถูกจ่อมาที่ชองทางด้านหลังของผม มันวนอยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังแกล้งให้ผมคลั่งใคร้
“ตอบมาซิ อยากได้อะไร” มันถามผมอย่างยียวน ตอนนี้ผมแทบคลั่งกับไฟตัณหาที่ก่อตัว
“มึง กู้ามึง ของมึง” ผมพูดกระเส่าอย่างไม่เป็ศัพท์ ปลายแท่งเอ็นลำใหญ่อันอบอุ่นค่อยๆ สอดใส่เข้ามาทีละน้อยลัถูกแช่ไว้อยู่อย่างนั้น
“อ่ะ เจ็บ กูเจ็บ ภาค”
“อย่างเกร็งสิครับ คนดี” มันค่อยๆ ขยับแท่งเอ็นใหญ่เข้าออกเป็จังหวะ จากช้าเป็เพิ่มจังหวะเร็วขึ้น
“อ๊ะ อ๊า ไม่ไหว”
“นี่เพิ่งเริ่มเองนะ ไม่ไหวแล้วหรอ” มันยังคงขยับสะโพกรัว จนตัวผมโยกไปตามจังหวะเข้าออกแทบจะยืนไหวไม่ไหวไปกองอยู่ที่พื้น แต่มือหนาของมันยังคงพยุงร่างของผมไว้
“หยุด หยุดทำไม” ผมถามอย่างหงุดหงิดเมื่อมันขยับสะโพกช้าลง และมีจังหวะค้างไว้
“เรียกกูว่าพี่ภาค” เหมือนมันกำลังแกล้งผมอยู่
“ไม่ กูไม่เรียก อ๊ะ” มันกระแทกสะโพกเป็จังหวะหนักเข้ามาอีกครั้ง
“จะเรียกมั้ย ไม่งั้นกูหยุด” มันขู่ผมในตอนที่อารมณ์ของผมกำลังขึ้นไปยังจุดสูงสุด และยังกระแทกสะโพกหนักเข้ามาอีกครั้ง
“อ๊ะ แรงอีก ขอแรงกว่านี้ได้มั้ย”
“ถ้าเรียกพี่ภาค จะทำให้ทุกอย่าง” มันยังคงพูดต่อ และเคลื่อนสะโพกเข้าออกอย่างช้าๆ
“พี่...พี่ภาค...ขอแรงกว่านี้ได้มั้ย” ผมกระซิบเสียงพร่า ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน
“ดีมาก คนดี”
มันกระซิบตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มันจูบเบาๆ ที่ท้ายทอยของผม ริมฝีปากของมันแนบััอย่างนุ่มนวล แต่อยู่ๆ มันก็ถอนแท่งเอ็นออกจากช่องทางด้านหลังทำให้ผมต้องเผลอครางอย่างเสียดาย ก่อนที่มันจะจับผมพลิกตัวหันหน้ามาหามัน สายตาของเราประสานกันอีกครั้ง มีเพียงความปรารถนาอันร้อนแรงในแววตาของมันที่ทำให้ผมหัวใจเต้นแรง แท่งเอ็นร้อนของมันถูกดันเข้ามาอีกครั้ง
คราวนี้มันยิ่งหนักหน่วงกว่าเดิม ขาของผมถูกยกขึ้นสูงจนลอยจากพื้นแนบชิดกับลำตัวแข็งแรงของมัน จังหวะนั้นมันยังสอดใส่และเร่งจังหวะไม่หยุด ริมฝีปากของเรายังคงประกบกันอย่างแแ่ ดูดดื่มและไม่ยอมปล่อยให้หยุดพัก ทุกจังหวะที่มันสอดใส่เข้ามา ยิ่งทำให้ผมรู้สึกถึงความ้าและความสุขที่เพิ่มขึ้นทีละนิด จนกระทั่งผมปล่อยความสุขนั้นออกมาโดยที่ไม่สามารถกลั้นได้ มันเองก็ไม่ต่างจากผม เสียงครางของเราทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน แต่ถึงอย่างนั้นบทรักอันเร่าร้อนของเรายังไม่จบเพียงเท่านี้ มันอุ้มผมขึ้นโดยที่ส่วนนั้นของเรายังคงเชื่อมกันแน่น ขณะที่มันพาผมมายังเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างกายของผมถูกวางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน ผมรู้สึกได้ว่าบทใหม่ของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งโดยที่ไม่มีใครคิดจะหยุดก่อน
มันโน้มตัวลงมากระชับจูบผมอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง ััของมันยิ่งกระตุ้นใจผมให้เต้นแรง รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ความปรารถนาที่คุกรุ่นในใจเหมือนจะปะทุขึ้นอีกครั้ง ผมทนไม่ไหวแล้ว ต้องเป็ฝ่ายคุมเกมรักในครั้งนี้ให้ได้
“กูอยากทำบ้าง ให้กูทำนะ” ผมพูดเสียงต่ำ ในเมื่อมันไม่ให้ผมเป็ฝ่ายรุก ผมก็จะคุมเกมนี้ซะเอง
มันไม่ตอบ แต่ผมไม่รอให้มันอนุญาต ผมพลิกตัวมันให้อยู่ใต้ร่างผม ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุ ผมนั่งกดทับมันไว้โดยที่ส่วนนั้นของเรายังเชื่อมกันอยู่ แล้วผมก็เริ่มขยับสะโพกไปตามจังหวะที่ตัวเอง้า
“มึง...นัท มึงแม่งน่าเอาสุดๆ เลยว่ะ อย่าทำแบบนี้กับใครอีกนะ” มันพูดพร้อมกับลุกขึ้นนั่งบนที่นอน ใบหน้าของมันซุกไซ้หยอกเย้าผมอย่างสนุกมือ ขณะที่มือหนาของมันก็กอบกุมยอดอกของผม บีบเคล้นอย่างไม่ปรานี
“อ๊ะ อย่ากัด! กูเจ็บ!” ผมร้องเบาๆ เมื่อมันใช้ฟันขบลงบนยอดอกของผมจนเกิดรอยแดง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่หยุดสวนสะโพกเป็จังหวะไปมา ความร้อนแรงของความปรารถนาทำให้ผมลืมความเ็ป มือหนาอีกข้างของมันก็ไม่ยอมอยู่เฉย ล่วงััลงไปที่แก่นกายของผม มือมันเลื่อนขึ้นลงอย่างชำนาญจนความแข็งตัวของผมสู้กับมือหนาของมัน
“อ๊ะ ภาค กูบอกว่าอย่ากัด! อย่าทำรอยยย!”
“ทำไม กลัวคนอื่นเห็นหรอ?” มันกระซิบถาม พร้อมกับขบกัดทำรอยบนตัวผมอีกครั้ง รอยแดงเริ่มแสบเล็กน้อย
“เออดิ กูต้องไปทำงานนะเว้ย ถ้าคนอื่นเห็นกูจะทำไง!” ผมตอบกลับด้วยเสียงที่แสดงถึงความกังวลแต่แฝงไปด้วยอารมณ์ที่ยังไม่จางหาย
“แล้วมึงชอบมั้ยล่ะ?” มันถามกลับอย่างไม่อ้อมค้อม ก่อนที่จะก้มหน้าลงมาประกบจูบที่ซอกคอผมอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการขบกัด แต่เป็จูบอุ่นๆ ที่ทำให้ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นและความปรารถนาของมัน
ผมเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้จะตอบยังไงดี เพราะส่วนหนึ่งในใจก็ยอมรับว่าผมชอบทุกสิ่งที่มันทำ แต่ก็ไม่อยากให้มันรู้ตัว
“กู…กูไม่รู้” ผมตอบอย่างเขินอาย พลางหลบสายตาที่มันจ้องมองมา
“ไม่รู้ หรือว่าจริงๆ แล้วมึงชอบ?” มันยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน ดึงผมเข้าไปกอดแน่นๆ ราวกับจะไม่ยอมปล่อยให้ผมหลุดออกไปง่ายๆ
“บอกกูสิ นัท” มันกระซิบใกล้หูผม
“มึงชอบที่กูทำแบบนี้กับมึงใช่ไหม?”
ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนว่าทุกคำพูดของมันบีบให้ผมต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซ่อนลึกอยู่ในใจ แต่ผมไม่อยากยอมรับง่ายๆ ถึงแม้ว่ามันจะรู้ทันความคิดของผมทุกอย่าง
“มึงมันเ้าเล่ห์จริงๆ” ผมพึมพำ พลางก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาที่จับจ้องมาจากมัน แต่มันกลับใช้มือหนาประคองใบหน้าผมให้หันไปสบตากับมันอีกครั้ง สายตาของมันดูอบอุ่นแต่ก็เต็มไปด้วยความ้าที่ทำให้ผมรู้สึกใจเต้นแรง บทรักอันเร่าร้อนระหว่างเราสองคนดำเนินไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่เมื่อรู้ตัวอีกที ฟ้าข้างนอกก็เริ่มสว่างแล้ว กว่าจะได้นอนพักจริงๆ ก็ปาเข้าไปเกือบตี 5 ทำเอาผมหมดแรงจนแทบขยับตัวไม่ไหว
ผมนอนหมดสภาพอยู่บนเตียง พลางคิดในใจว่า นี่มันคือการพักผ่อนจริงๆ หรือเปล่า ขามันก็ล้า ตัวก็เมื่อย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางยังไม่ทันได้หาย ก็ต้องมาเจอกับความเหนื่อยแบบใหม่ที่ไม่คิดว่าจะเจอ
“ภาค มึงนี่มันบ้าเอาแต่ใจ” ผมพึมพำออกมาเบาๆ ขณะที่พยายามข่มตาหลับ แต่ความรู้สึกอุ่นๆ ที่ยังคงหลงเหลือจากอ้อมกอดของมันทำให้ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้ ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ลึกๆ แล้ว ผมก็ยอมรับว่า การได้อยู่กับมันแบบนี้ มันก็ดีเหมือนกัน
เวลา 11.00 น.
ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ที่ร่างกายอ่อนเพลียสุด จะบอกว่าเช้าก็ไม่ได้เพราะเหลือบมองนาฬิกาก็ปาไปเกือบครึ่งวันแล้ว ผมหย่อนขาลงขาเตียง เท้าัักับพื้นที่เย็นเฉียบทำเอาผมล้มไปกองกับพื้น
“โอ๊ย.....” ใช่ครับร่างกายมันเจ็บและปวดร้าวไปหมด เป็เพราะอะไรน่ะหรอ ก็เพราะไอ้ตัวดีไงครับ ตื่นมาผมยังไม่เจอมันเลย ผมแทบคลานไปเข้าห้องน้ำ
“เห้ยยยย นัทเป็ไงบ้าง?” มันเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับสีหน้าใ มันวิ่งเข้ามาประคองร่างผมที่นอนกองอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น
“เอออ กูไม่เป็ไรหรอก แค่ปวดฉี่จะเข้าห้องน้ำ” ผมพูดเสียงเบาๆ พยายามทำตัวให้ปกติเพื่อไม่ให้มันรู้สึกผิดมากไป
“กูขอโทษ เพราะกูเองมึงเลยเจ็บแบบนี้” มันพูดเสียงเศร้าและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ทำหน้าเป็หมาหงอยไปได้ กูไม่ได้สำออยขนาดนั้นหรอก แค่เวียนหัวนิดหน่อยก็เลยไปกองที่พื้น”
ผมพูดออกไปอย่างขำๆ แม้ว่าจะยังรู้สึกเจ็บๆ แต่ก็ไม่อยากให้มันรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ มันยังไม่ตอบอะไรแต่ก็พยุงผมเดินเข้าไปในห้องน้ำ ผมเห็นตัวเองในกระจกแล้วถึงกับใ เพราะบนร่างกายของผมเต็มไปด้วยรอยแดงและรอยม่วงที่กระจายอยู่ทั่วร่าง
“ไอ้เวรนี่ บอกแล้วไงว่าอย่าทำรอย” ผมกรนด่ามันไปแบบไม่จริงจังนัก แต่ก็ทำหน้าบูดบึ้ง
“กูขอโทษ เสร็จแล้วมึงนอนพักเดียวกูเช็ดตัวให้ สั่งข้าวให้ละแล้วค่อยกินยา” มันขอโทษผมอีกครั้ง
“เอออออ กูรู้แล้วน่า หันหน้าไปดิกูจะฉี่” ผมพูดพร้อมกับนั่งลงบนชักโครก รู้สึกถึงความปวดร้าวที่ยังคงวนเวียนอยู่ในร่างกาย มันหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า
“อายทำไม กูเห็นมาทุกซอกทุกมุมแล้ว” สีหน้ามันเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์
“ไอ้สัส ยังจะพูดอีก หันไปได้ละ กูจะฉี่แล้ว” ผมบ่นกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก มันยิ้มกว้างและหมุนตัวไปยังอีกด้านหนึ่ง
“โอเคๆ กูหันไปแล้ว” มันพูดพร้อมกับเดินไปยืนรออยู่นอกห้องน้ำ มันก็ยังดังลอดเข้ามาเบาๆ ด้วยความเป็ห่วง
“เสร็จแล้วเรียกกูนะ... จะได้ช่วยมึงเช็ดตัวต่อ”
ผมได้ยินเสียงมันพูดอย่างห่วงใยจากนอกห้องน้ำ ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แม้จะรู้สึกเ็ปไปทั้งตัว แต่ความใส่ใจของมันก็ทำให้ความเจ็บนั้นเบาบางลงไปบ้าง นี่ผมยิ้มอะไรกัน
เรานั่งทานมื้อเที่ยงที่มันสั่งมาให้ผมถึงในห้องพัก เพราะสภาพร่างกายตอนนี้จะให้ออกไปกินข้างนอกก็คงลำบาก ดูท่าจะเดินไม่ไหวด้วยซ้ำ มันก็เลยจัดการทุกอย่างให้เสร็จสรรพ อาหารที่มันเลือกมาก็อร่อยใช้ได้ ทำเอาผมกินไปเพลินๆ จนลืมความเจ็บไปชั่วขณะ
หลังจากที่มื้ออาหารจบลง มันก็ไม่รอช้า รีบจัดยาและน้ำมาให้ผมอีกทันที
“มึงไปนอนพักต่อเหอะ เดี๋ยวถ้าตอนเย็นไม่ดีขึ้น กูพาไปหาหมอนะ”
ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น
“กูเป็หมอครับ ไปหาหมอทำไม” มันมองผมด้วยสายตาขำๆ แล้วตอบกลับ
“มึงรักษาตัวเองได้ไง๊” มันพูดพลางเอามือมาวางบนหน้าผากผม ตรวจเช็คอุณหภูมิแบบหมอจำเป็
“ไปนอนพักก่อน เดี๋ยวกูจะดูแลเอง ถ้ามึงไม่หายกูจะลากมึงไปหาหมอเอง” มันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงความห่วงใยเอาไว้
ผมพยักหน้าอย่างจำใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง ขณะที่มันคอยจัดแจงผ้าห่มและทำให้ผมรู้สึกสบายที่สุด ผมค่อยๆ หลับตาลง ความเหนื่อยล้าก็เริ่มถูกกล่อมให้หายไปอย่างช้าๆ รู้สึกขอบคุณมันที่ดูแลผมอย่างดีขนาดนี้ แม้จะเหนื่อยจากเมื่อคืน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กๆ อย่างพอใจ
19.00 น.
วันนี้เราไม่ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกกันเลย เพราะเื่เมื่อคืนทำให้นัทไม่สบาย ผมรู้สึกผิดมากที่ทำให้มันเจ็บตัวในวันที่ควรจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ตอนนี้สิ่งเดียวที่ผมพอจะทำเพื่อไถ่บาปคือการดูแลมันให้ดีที่สุด เมื่อ่สายๆ ตัวมันอุ่น เหมือนจะมีไข้ ตอนมันหลับผมเปิดดูช่องทางด้านหลังของมันหลังจากที่ผ่านมรสุมรักดูเหมือนว่าจะบวมแดงเปล่ง ผมจึงที่ยาให้มันหวังว่ามันจะอาการดีขึ้น ผมใจคอไม่ดีเลยที่ทำให้ร่างกายของมันเจ็บและมีรอยช้ำขนาดนี้ ทั้งหมดเป็เพราะความ้าที่มากเกินไปของผมเองที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ผมเลยตั้งใจว่าจะไม่รบกวนอะไรอีก ปล่อยให้มันได้พักผ่อนยาวๆ อย่างเต็มที่ พอเย็นๆ ผมก็สั่งมื้อเย็นมาไว้ในห้อง รอให้มันตื่นมากิน
“อื้ออออ นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ววะ” มันตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย พลางขยี้ตาเบาๆ ราวกับยังไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองหลับไปนานขนาดนี้
“ทุ่มกว่าละ มึงหิวมั้ย? กินข้าวเลยปะ กูสั่งมาให้แล้ว” ผมตอบไปพลางเดินมาหามันที่เตียง เอามืออังหน้าผากเช็คอุณหภูมิเพื่อให้แน่ใจว่ามันดีขึ้นแล้ว มันเบิกตากว้างด้วยความใ
“ห๊ะ! นี่กูหลับไปทั้งวันเลยเหรอ ทำไมไม่ปลุกกูวะ” ผมยิ้มบางๆ แล้วพูด
“ก็มึงไม่สบาย กูไม่อยากปลุก อยากให้มึงได้พักผ่อนเต็มที่” มันมองผมด้วยสีหน้าครึ่งง่วงครึ่งสับสน
“แต่เรามาเที่ยวนะเว้ย ไม่ได้มานอนเฉยๆ แล้วมึงล่ะ ไปเที่ยวไหนมาบ้างยัง?”
“ยังอ่ะ กูรอมึง กูอยากมาเที่ยวกับมึงไม่ได้อยากมาคนเดียว”
“ไอ้สัสสสส มึงนอนอยู่บ้านดีกว่ามั้ยไม่ต้อถ่อมาที่นี่ก็ได้มั้ง”
“ไม่เห็นเป็ไรเลย เรายังมีพรุ่งนี้อีกวัน”มันตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร แล้วจุดเทียนสร้างบรรยากาศ บอกเลยว่าโรแมนติกสุดๆ แสงเทียนอ่อนๆ ทำให้ห้องพักดูพิเศษขึ้นมาทันตา มันไม่ลืมสั่งเมนูอาหารทะเลที่ผมชอบมาให้ด้วย กลิ่นหอมของอาหารทำให้ท้องผมเริ่มร้องเบาๆ แม้ว่าจะยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่ แต่บรรยากาศตรงหน้าก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก
“มากินข้าวมึงเย็นหมดละ” มันเรียกผมไปทานข้าว
หลังมื้ออาหาร เราก็นั่งลงบนโซฟาด้วยกันเพื่อดูหนัง มันเลือกหนังเื่โปรดมาหนึ่งเื่ แต่บอกตามตรงว่าเป็เื่โปรดของไอ้ภาคซะมากกว่า เพราะมันดันเลือกหนังผีมาเปิดในตอนกลางคืนเนี่ยสิ ถึงผมจะเป็หมอที่ต้องคลุกคลีอยู่กับความเป็ความตาย แต่ถ้าพูดถึงเื่สิ่งที่มองไม่เห็นล่ะก็ ผมขอบายเลย
“ไอ้สัส กูบอกให้ดูเื่อื่น ทำไมต้องมาเลือกดูตอนกลางคืนวะ! ละมึงคิดว่ากูจะนอนหลับมั้ยเนี่ย” ผมโวยวายใส่มันทันทีที่เห็นหน้าจอเริ่มต้นด้วยบรรยากาศหลอนๆ
มันหันมามองผมด้วยสายตาขำๆ “มึงกลัวเหรอ มาใกล้ๆ กูมา เดี๋ยวกูปลอบเอง” มันพูดพร้อมกับยื่นแขนออกมาเหมือนจะโอบผมเข้ามากอด
“ทะลึ่งละมึง” ผมหยิบหมอนปาใส่มัน
“กูไปนอนดีกว่า มึงดูคนเดียวเหอะ กูไม่อยากฝันร้าย”
ผมทนดูต่อไม่ไหวจริงๆ เลยขอตัวไปนอนก่อน แต่ก็ไม่วายหันมามองมันนิดหน่อย เห็นมันยังสนุกกับหนังอยู่เลยรู้สึกไม่อยากรบกวน ผมล้มตัวลงนอนบนเตียง หลับตาแล้วพยายามไล่ความคิดหลอนๆ ออกจากหัว
เวลาผ่านไปสักพัก ผมเกือบหลับสนิทอยู่แล้ว แต่ก็รู้สึกถึงแรงยวบของที่นอนข้างๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่เข้ามาใกล้ ผมสะดุ้งตื่นทันที มองไปเห็นมันเดินขึ้นมานอนบนเตียงข้างๆ ผม
“โทษทีว่ะ กูทำมึงตื่น นอนต่อเหอะ” มันพูดด้วยเสียงเบาๆ ก่อนจะปิดไฟหัวเตียงให้ห้องตกอยู่ในความมืดสลัว จากนั้นมันก็ค่อยๆ สอดตัวเข้ามาในผ้าห่มข้างๆ ผมอย่างแ่เบา ไม่ให้เตียงสั่นะเืมากนัก แต่ก่อนที่มันจะหลับ มันกลับกระซิบถามขึ้นมา
“ขอกอดได้มั้ย?” เสียงของมันแฝงไปด้วยความอบอุ่น และแม้ว่าจะเป็คำขอที่ฟังดูเรียบง่าย แต่ก็ทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นมานิดๆ
ผมไม่ได้พูดอะไร ตอบด้วยการขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้มันเข้ามาใกล้มากขึ้น พอเห็นผมไม่ปฏิเสธ มันก็ไม่รอช้า เอื้อมแขนมาโอบรอบตัวผม กอดไว้แน่นๆ ราวกับไม่อยากให้ผมหนีไปไหน
“ฝันดีครับ” มันกระซิบเสียงแ่ พร้อมกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากผมและเข้าสู่ห้วงนิทราจนถึงเช้า
เช้าวันอาทิตย์
วันนี้เราสองคนตื่นกันแต่เช้าตรู่เพื่อมาดูพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า อากาศดีมากครับ อยากัับรรยากาศแบบนี้ที่กรุงเทพทุกวัน
“ถ่ายรูปกันมึง” ผมเรียกไอ้ภาคเข้ามาในเฟรมกล้องมือถือ
“เอานะ 1 2 3 ชีสสสสสสสส” ผมพูดอย่างร่าเริง แต่ทันใดนั้น มันก็ยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มผมแบบไม่ให้ตั้งตัว ภาพที่ได้ออกมาก็น่าจะรู้นะครับ แทนที่จะได้รูปถ่ายคู่สวยๆ กลับกลายเป็รูปที่ผมกำลังทำหน้าใ ส่วนมันยิ้มกว้างอย่างพอใจ
“ไอ้สัส! หอมกูทำไมเนี่ย! ถ่ายใหม่เลย กูลงโซเชียลไม่ได้นะเนี่ย” ผมพูดออกไปแบบงอนๆ แต่จริงๆ แล้วก็แอบยิ้มขำอยู่ในใจ แต่ไม่ให้มันรู้หรอก หน้ามันดูหงอยๆ อย่างบอกไม่ถูกหลังจากได้ยินผมพูดแบบนั้น
“งอนเป็คนแก่เลยไอ้ห่า กูแค่ล้อเล่น มาถ่ายใหม่เถอะน่า” ผมรีบพูดแก้สถานการณ์ ก่อนที่มันจะงอนหนักไปกว่านี้ ผมหยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง ดึงมันเข้ามาใกล้กว่าเดิม คราวนี้เราถ่ายรูปกันใหม่แบบไม่มีเื่เซอร์ไพรส์
หลังจากถ่ายรูปเสร็จ เราก็พากันเดินไปกินลมชมวิวที่ชายหาด เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ ท่ามกลางลมทะเลที่พัดเบาๆ และแสงแดดอ่อนๆ ตอนเช้า บรรยากาศดีจนไม่อยากให้่เวลานี้ผ่านไปเลย
แต่สุดท้ายก็ถึงเวลาที่ต้องกลับมาที่ห้องเพื่อเตรียมเก็บของเช็คเอ้าท์ ผมมองไปรอบๆ ห้องที่เราใช้เวลาพักผ่อนอยู่สองสามวันแล้วรู้สึกใจหาย
“เห้อออออ เวลาพักผ่อนนี่ผ่านไปไวจริงๆ ว่ะ กูยังไม่อยากกลับเลย” ผมบ่นออกมาอย่างเสียดาย มองออกไปที่วิวทะเลที่เราเพิ่งเดินกลับมา
“ปะ กลับกัน” มันบอกผม
เรานั่งรถกลับกรุงเทพ โดยที่มันเป็คนขับเช่นเดิม แต่บรรยากาศในรถกลับเปลี่ยนไป มันนั่งเงียบตลอดทาง เหมือนมีอะไรบางอย่างที่มันไม่พูดออกมา ั้แ่ที่เราถ่ายรูปริมทะเล ผมก็สังเกตเห็นแล้วว่ามันดูเงียบไป
“มึงเป็อะไรปะเนี่ย นั่งเงียบเชียวสัส” ผมถามขึ้นมาเมื่อความเงียบเริ่มจะน่าอึดอัดเกินไป
“ป่าว” มันตอบกลับมาแค่นั้น
คำตอบของมันยิ่งทำให้ผมไม่สบายใจ “หรือมึงโกรธกูเื่รูป? ก็มึงกับกูยังไม่ได้เป็ไรกัน ถ้ากูลงรูปนั้น คนอื่นจะคิดยังไง” ผมพูดต่อไปอย่างระมัดระวัง
มันหันมายิ้มทันที เหมือนเจอจุดที่ถูกต้อง “งั้นถ้าเราเป็อะไรกัน ก็ลงได้ใช่ปะ?”
ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกนิดหน่อย แต่ก็อดขำไม่ได้ “นี่มึงงอนเพราะเื่รูปจริงๆ ใช่มั้ย เด็กน้อยสัสส”
“ไม่ได้งอน กูแค่อยากเก็บเื่ราวดีๆ เกี่ยวกับมึงไว้เท่านั้น แต่ถ้ามึงไม่สะดวกก็ไม่เป็ไร แต่กูขอรูปเราเก็บไว้ได้มั้ย นี่เป็รูปแรกที่เราถ่ายด้วยกันเลยนะ” น้ำเสียงของมันเริ่มอ่อนลง ฟังแล้วรู้สึกว่าเื่นี้สำคัญกับมันจริงๆ
ผมไม่พูดอะไร แต่หยิบมือถือขึ้นมาส่งรูปทั้งหมดที่เราถ่ายด้วยกันให้มัน “อ่ะ นี่ กูส่งให้ละ แล้วแต่มึงจะลงเลยสัส”
“มึงหมายความว่าไง ไม่โกรธกูใช่ปะถ้าลง?” มันถามด้วยสีหน้าระรื่นขึ้นมาทันที
ผมกลั้นหัวเราะไม่ไหว ก่อนตอบกลับไปแบบกวนๆ “เื่ของมึงงงง”
มันยิ้มกว้าง หันไปมองถนนต่อ ผมสังเกตเห็นว่าบรรยากาศในรถเริ่มกลับมาดีเหมือนเดิม มันยังคงเงียบ แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะมีอะไรในใจแล้ว แค่รู้สึกสบายใจที่ได้นั่งข้างกันแบบนี้ตลอดทางกลับบ้าน
คอนโดนัท....
เมื่อมันมาส่งผมถึงคอนโด ผมกำลังจะก้าวเท้าลงจากรถแล้วเดินไปยังตึก อาการง่วงนอนยังไม่หาย แม้ผมจะนั่งหลับมาตลอดทาง แต่ตอนนี้รู้สึกเพลียสุดๆ มันที่เป็คนขับคงจะเหนื่อยกว่าผม
“ขอบใจมึงที่มาส่ง ขับรถดี” ผมบอกมัน พร้อมกับเปิดประตูลงจากรถ
หลังจากที่ถึงห้องผม วางของ อาบน้ำ แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูรูปที่ถ่ายกันมา เลือกรูปที่ถ่ายริมทะเลแล้วโพสต์ลงในอินสตาแกรมพร้อมแคปชั่น
@NATTHAWIN_NAT
“ชอบแบบนี้ อยากมาอีก…”
ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองได้พักผ่อน ตื่นมาอีกทีก็ย่างเข้า 4 ทุ่ม ผมเปิดมือถือดูการแจ้งเตือนที่เข้ามา มีหลายการแจ้งเตือนทั้งคอมเม้นท์ใต้โพสต์ที่ผมลงและการแท็กของมัน
การแจ้งเตือนจากสตอรี่ของมันดึงความสนใจของผม
@PHAKINN
“อยากหยุดเวลาตรงนี้....”
ผมเห็นแคปชั่นนี้พร้อมกับรูปที่มันเลือกลงเป็สตอรี่ซึ่งเป็รูปที่มันหอมแก้มผม ผมเผลอยิ้มให้กับสิ่งที่เห็นอย่างไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น หน้าจอมือถือผมก็ขึ้นข้อความที่ทำให้ใจเต้นแรงอีกครั้ง จากคนที่ผมรู้จักดี
Ploy: นัท...ออกมาเจอเราได้มั้ย เรามีเื่ปรึกษา เราไม่ไหวจริงๆนัท
คำว่า "Ploy" ดึงความสนใจของผมอย่างแรง หัวใจของผมเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง อดีตคนรักคนที่ทำให้ผมอยากลืมกลับมาอีกครั้งแล้ว ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยัง่เวลาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ที่ผมพยายามจะลืมมันไป แต่ตอนนี้มันกลับมาทำให้หัวใจผมเต้นแรงอีกครั้ง
ผมถอนหายใจ ลูบหน้าผากตัวเองขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความวุ่นวายในใจว่าจะทำยังไงดี
TBC….มาต่อแล้วทุกคนนนนน แกว่าเค้ารักกันยัง แต่ยัยพลอยเธอกลับมาทำไมอีกเนี่ยยย เค้ากำลังจะลืมเธอได้อยู่แล้ว....พี่นัทจะเอาไงดีคะ กลับไม่กลับ ขอบคุณคุณนักอ่านทุกคนมากๆ เลยค่ะที่แวะเข้าอ่านนิยายของเรา ขอบคุณมากกก
279
