ติ๊ง! ‘ระบบทำการปิดโหวต...อยู่ระหว่างการคำนวณคะแนนเสียง...’
‘ยูสเซอร์ 4187 ได้รับ 10 คะแนนโหวต’
‘ยูสเซอร์ 4298 ได้รับ 1 คะแนนโหวต’
‘ระบบขอสรุปผลปะาชีวิตในเช้าวันนี้...มีผู้เล่นถูกกำจัดออกจากเกมทั้งหมด 1 คน ได้แก่ ยูสเซอร์ 4187ปัจจุบันเหลือผู้รอดชีวิตทั้งหมด 12 คน ปัจจุบันท่านมีสถานะเป็ิญญา สามารถพูดคุยหารือได้ตามปกติและเหลือสิทธิ์โหวตเพียง 1 ครั้งตลอดทั้งเกม ขณะนี้ระบบกำลังนำทุกท่านเข้าสู่่ค่ำคืนถัดไป’
ยังไม่ทันที่ใครจะได้อ้าปากพูดหรือทักท้วงอะไรแสงสว่างสีขาววาบก็พุ่งเข้าบดบังวิสัยทัศน์ดึงสติของทุกคนให้ดับวูบและวาร์ปแยกย้ายกลับเข้าสู่กระท่อมส่วนตัวในทันที!
เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดสลัวของกระท่อมไม้หน้าต่างป็อปอัปสีฟ้าใสก็เด้งชันขึ้นตรงหน้าพร้อมแถบเวลานับถอยหลังเพื่อให้ฉันเลือกเป้าหมายสังหารสำหรับค่ำคืนที่สามทันทีให้ตายเถอะ... ระบบบ้าๆ นี่มันเล่นกับเวลาและจิตวิทยาของคนได้โรคจิตชิ้นดีแถมแทบไม่ยอมอธิบายกลไกเชิงลึกอะไรให้เข้าใจเลยคนที่ไม่เคยเล่นบอร์ดเกมนี้มาก่อนคงหลงทางจนประสาทเสียแน่ ๆ
ปัญหาก็คือแผนการแรกที่ฉันวางไว้มันพังยับเยินไม่มีชิ้นดี เพราะ1 ในลูกสมุนดันดวงกุดโดนสอยบินออกจากเกมไปซะก่อนแถมไอ้หมอ 4335 นั่นยังวิเคราะห์พฤติกรรมและจับไต๋บทบาทของฉันได้ถูกต้องแม่นยำอีกต่างหากถ้าฉันตัดสินใจสั่งฆ่าปิดปากเขาในคืนนี้มีหวังเช้ามาทุกคนต้องตราหน้าว่าฉันเป็ปีศาจชัวร์ๆ
จริงอยู่ที่แผนสำรองอย่างการยอมพลีชีพฆ่าตัวเองตาย(ตามกฎของ Imp) เพื่อส่งไม้ต่อให้ลูกสมุนขึ้นมาเป็ปีศาจแทนก็น่าสนใจแต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้...ฉันจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเดิมพันไว้กับความสามารถของเด็กคนนั้นได้ยังไงกัน?
ความวิตกกังวลเริ่มก่อตัวในใจขณะที่ตัวเลขนับถอยหลังลดฮวบลงเรื่อยๆ
‘เดี๋ยวนะ... 4335 โกหกเื่บทบรรณารักษ์’ ฉันพยายามตั้งสติพลางลนลานหากระดาษกับดินสอในกระท่อมมาจดลิสต์ข้อมูลตัวละครเท่าที่เผยออกมาเพื่อคำนวณความเป็ไปได้ใหม่ทั้งหมด
[ กระดานวิเคราะห์สถานะปัจจุบัน ]
เมื่อหักลบกลบหนี้ตามสัดส่วนคณิตศาสตร์แล้วบทบาทฝั่งดีที่ยังซ่อนตัวอยู่และยังไม่เปิดเผยตัวตนจะเหลือแค่: นักสืบ (Investigator), อีกาเฝ้าประตู(Ravenkeeper), ทหาร (Soldier), เด็กเสิร์ฟ(Butler), และผู้รักสันโดษ (Recluse)
ส่วนบทบาทขี้เมา (Drunk) ก็น่าจะเป็หนึ่งในคนที่ยอมหงายการ์ดเปิดบทบาทออกมาแล้วซึ่งฉันค่อนข้างมั่นใจว่าคือ ‘นักบวช’ ที่บอกว่าพลังปกป้อง 4002 ไม่ทำงานนั่นแหละ
สมองของฉันประมวลผลต่ออย่างเยือกเย็น...การเลือกสังหารนักบวชที่ไร้พลังหรือนักฆ่าที่ะุหมดไปแล้วในคืนนี้ย่อมไม่ได้ประโยชน์อะไรส่วน 4335 ถ้าเขาโกหกบทบรรณารักษ์เขาก็น่าจะได้บทนักสืบหรือไม่ก็อีกาเฝ้าประตูแน่ๆ
เมื่อลองชั่งน้ำหนักดูแล้วโอกาสชนะของฝั่งตัวร้ายมันเริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ... เพราะฉะนั้นมีแต่ต้องยอมเสี่ยงวัดดวงข้ามรุ่นดูสักตั้งแพ้ก็แค่ตกรอบออกจากเกมเสมือนจริงนี้ไปก็แค่นั้น!
หลังจากประมวลผลทุกความเป็ไปได้อย่างถี่ถ้วนนิ้วของฉันก็เลื่อนไปแตะลงบนตัวเลขเป้าหมายอย่างเด็ดขาด...
ติ๊ง!ท่านได้เลือกยูสเซอร์ที่จะถูกสังหารเรียบร้อยแล้ว อีก 5 นาทีระบบจะตัดเข้าสู่เช้าวันใหม่กรุณารอสักครู่...
ติ๊ง! ‘ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นหมายเลข 4205 ถูกสังหารเนื่องจากยูสเซอร์ 4205 ได้รับบทบาทเป็นักท่องเที่ยวเมื่อถูกกำจัดหรือถูกโหวตออกระบบจะทำการเนรเทศโดยถาวรและไม่สามารถกลับเข้ามาเล่นในสถานะิญญาได้’
สิ้นเสียงประกาศอันเ็า ร่างของผู้เล่นหมายเลข 4205 ก็ค่อย ๆแตกสลายกลายเป็ผงแสงแล้วเลือนหายไปต่อหน้าต่อตา ทว่าในตอนนี้ไม่มีใครสนใจการจากไปของพวกนักท่องเที่ยวอีกแล้ว ทุกคนต่างคิดไปในทางเดียวกันว่าพวกเขาแค่โดนระบบเตะออกจากห้องจำลองไปนั่งพักสายตาเท่านั้น
“สงสัยปีศาจในเกมนี้คงไม่เคยเล่นมาก่อนแน่ ๆดูแต่ละคนที่มันเลือกสั่งเก็บสิ มีแต่พวกบทบาทนักท่องเที่ยวทั้งนั้น เดินเกมเอ๋อแบบนี้ฝั่งคนดีอย่างพวกเราชนะใสๆ แน่นอน”ผู้เล่นคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจและมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ผมว่านั่นอาจจะเป็กลยุทธ์เบี่ยงเบนความสนใจของมันก็ได้ครับ” 4335เริ่มเปิดฉากวิเคราะห์ด้วยท่าทีสุขุมเช่นเคย“เพราะนักท่องเที่ยวรายล่าสุดที่เพิ่งปลิวไป ได้บท หัวขโมย (Thief)ที่มีพลังโกงกำจัดโหวตของผู้เล่นคนใดคนหนึ่ง ฝั่งนั้่นอาจเล็งเห็นแล้วว่าหัวขโมยต้องอยู่ฝั่งคนดีและสร้างความลำบากให้พวกมันแน่ๆ”
“แต่ถึงอย่างนั้นโอกาสที่ฝ่ายร้ายจะชนะก็ยังริบหรี่อยู่ดีนั่นแหละเพราะยังไงจำนวนฝั่งคนดีของเราก็ยังเหลือมากกว่าเห็นๆ”
“ฉันขอพูดอะไรหน่อยนะ...” จู่ๆผู้เล่นบทแม่หมอก็แทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“เมื่อคืนนี้ฉันใช้พลังเช็กหมายเลข 4298 กับ 4600 และระบบก็แจ้งเตือนตัวแดงวาบว่า ‘มี 1 ใน 2 คนนี้ที่เป็ปีศาจจริงๆ’ ”
คำประกาศของแม่หมอทำให้อกของฉันสั่นสะท้านขึ้นมาทันที บ้าเอ๊ย...ทีมฝั่งคนดีมีแต่พวกตัวตึงสมองเพชรทั้งนั้นเลย ไม่ได้การละสถานการณ์งวดเข้ามาทุกทีฉันต้องรีบสวมหน้ากากตีเนียนให้เนียนที่สุดเพื่อเอาตัวรอด!
“ฉันเป็ พ่อครัว (Chef) จริงๆ นะคะ” ฉันแสร้งทำเสียงซื่อสู้ตาย “ระบบมันแจ้งข้อมูลให้ฉันรู้แค่คืนแรกคืนเดียวหลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้เบาะแสอะไรอีกเลย ถ้าจะให้มานั่งพิสูจน์ตัวตนกันตอนนี้มันคงไม่มีวิธีที่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ”
“แต่ผมเป็ ผู้รักสันโดษ (Recluse) ครับ!” ยูสเซอร์ 4600 โพล่งโต้แย้งขึ้นมาทันควันด้วยความร้อนใจ“ในกฎระบุไว้ชัดเจนว่า พลังของผู้รักสันโดษจะแปรปรวน หากมีใครมาตรวจสอบระบบก็มีโอกาสแจ้งเตือนว่าผมเป็ฝ่ายร้ายได้เหมือนกัน!”
“แล้วพวกเราจะมั่นใจได้ยังไงล่ะคะว่าคุณไม่ได้เป็ปีศาจตัวจริงที่กำลังตีกึ่งเนียนแย่งบทผู้รักสันโดษอยู่?” ฉันสบช่องสาดโคลนปั่นกระแสให้คนอื่นเริ่มคลางแคลงใจทันที
“นั่นสิ! ขี้ตู่นี่นาความจริงแล้วฉันต่างหากที่เป็ผู้รักสันโดษตัวจริง คุณจะมาเนียนแย่งบทบาทของฉันไปหน้าด้านๆแบบนี้ไม่ได้นะ” ยูสเซอร์ 4568 สาวน้อยในชุดยูนิฟอร์มญี่ปุ่นพูดแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีเดียดฉันท์
ฉันแอบยิ้มในใจ วิธีการะโลงมาของยัยนี่ฉลาดมากมันทำให้ 4600 กลายเป็คนโกหกในสายตาคนอื่นทันที
“เธอโกหก! ผมเป็ผู้รักสันโดษจริงๆ นะไม่เชื่อก็ลองพิสูจน์ดูสิ!”
“แล้วจะให้พวกเราพิสูจน์ยังไงไม่ทราบ?”
793
