“เอ่ออ พอดีข้าหยิบมันก่อน”

ฟางเหนียงพูดพร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนปริศนาผู้นั้น แต่แล้วสิ่งที่นางเคยวาดฝันไว้ก็เกิดขึ้นในที่สุด มือของนางที่ถือกำไลหยกอยู่นั้นตอนนี้นางได้ปล่อยกำไลหยกชิ้นนั้นให้กับเขาไปแล้ว

“ไม่เป็นไร ข้าหยิบช้าเอง กำไลหยกชิ้นนี้ควรเป็นของเจ้า”

ลีหยางยื่นกำไลหยกคืนฟางเหนียง แต่เมื่อนางได้ยินเสียงอันไพเราะนั้นที่ออกมาจากปากเรียวบางมีสีชมพูอ่อนของคนผู้นั้นอย่างนิ่งอึ้ง พร้อมกับที่นางกำลังสำรวจใบหน้าหวานราวกับผู้หญิงของเขา ดวงตากลมโตมีประกาย ขนตายาว คิ้วเข้มไม่หนา จมูกโด่งนิดหน่อย ทั้งหมดนี้สมส่วนกันมากจริงๆ ผู้หญิงเช่นข้าเห็นแล้วยังอายจนอยากเอาหัวมุดใต้ดินไปเลยล่ะ หน้าตาละอ่อนอย่างกับเด็กน้อยอายุ 15-16 ปี สรุปคือดูดีมากจนทำให้หัวใจดวงน้อยของข้าน้อยผู้นี้เต้นอย่างไม่เป็นสุข

“นี่เจ้า น้ำลายของเจ้าไหลออกมาจากปากแล้วนะ”

ฟางเหนียงที่ตอนแรกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พอได้ยินเช่นนั้นนางรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำลายตัวเองอย่างไม่นึกคิดอะไร แต่แล้วนางก็ต้องหน้าอายเพราะน้ำลายของนางไม่ได้ไหลออกมาอย่างที่เขาบอก

“ฮ่าๆๆ เจ้านี่ตลกดีจัง ข้าแค่หยอกเจ้าเล่นเองนะ แต่จะว่าไปหน้าตาของเจ้าก็แสดงออกมาเช่นนั้นจริงๆนั้นแหละ ฮ่าๆๆ”

ลีหยางหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่เกรงใจคนอื่น ว่าคนอื่นจะมองมาทางนางและเขาไหม

“ก็ใครให้เจ้าหน้าตาดีขนาดนี้ล่ะ ผู้หญิงคนไหนได้มองใกล้ๆก็ต้องเป็นแบบข้าทั้งนั้น ชิ”