ฮูหยินอัจฉริยะของราชายมโลก

"เจ้ารู้ไหมว่าชีวิตของเจ้าอยู่ในกำมือข้า!" มู่อวิ๋นฮว่าไม่ต้องการข่มขู่ใคร แต่การถอยกลางคันแบบนี้ทำให้นางโมโหมาก! หากไม่ตกลงตั้งแต่แรกก็แล้วไป แต่ตกลงแล้วก็ต้องทำให้เสร็จสิ้น

มาถึงครึ่งทางแล้วเลิกทำกลางคัน เฮอะ อยากตายรึไง!

บัณฑิตหนุ่มเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนอาศัยอยู่ในร่างกระดาษฝีมือมู่อวิ๋นฮว่า จะหนีในตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้ เขาจะหนีไปไหนได้? แค่พ้นจากร่มสีดำนี้ วิญญาณของเขาก็คงได้กระเจิง!

"ไม่ว่าอย่างไร...ข้าก็ไม่มีวันช่วยเจ้า!" แม้ว่าจะถูกข่มขู่ เขาก็ยังกัดฟันไม่ยินยอม

มู่อวิ๋นฮว่าขยำจดหมายในมือจนเกือบแหลก!

ยอดเยี่ยม แม้แต่การข่มขู่ยังไม่ได้ผล คิดว่านางไม่กล้าจริงๆ หรือ!

"เจ้าตายเพื่อลูกพี่ลูกน้องของเจ้า เจ้าคิดว่านางจะขอบคุณเจ้าหรือ ฮึ ไร้เดียงสาสิ้นดี! หากนางจะขอบคุณเจ้า นางก็คงไม่ปล่อยให้คนอื่นฆ่าเจ้าตั้งแต่แรก!"

ได้ยินเช่นนี้บัณฑิตหนุ่มก็โกรธเต็มที "อย่ามาใส่ร้าย! ลูกพี่ลูกน้องซีต้องแต่งงานกับข้า ผู้ที่ฆ่าข้าคือตระกูลหลี่ ไม่เกี่ยวกับนาง! เจ้าช่างเหลวไหล!! คนที่เป็นศัตรูกับลูกพี่ลูกน้องซีล้วนไม่ใช่คนดี! ข้าจะไม่ตอบคำถามแล้ว จะทำอย่างไรก็ตามใจเจ้า!"

"จะฆ่าจะแกงก็ตามใจเจ้า เพื่อลูกพี่ลูกน้องซี ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!!"

มู่อวิ๋นฮว่าอยากจะปรบมือให้กับคำพูดของเขาจริงๆ ดูสิ ตกหลุมรักอย่างหัวปักหัวปำ ไม่เกรงกลัวแม้กระทั่งความตาย น่าสรรเสริญยิ่งนัก!

ในสถานการณ์เช่นนี้ มู่อวิ๋นฮว่าจะเอาคนกระดาษออกมาแช่น้ำหรือเผาไฟได้อย่างไร นางตบจดหมายในมือลงบนโต๊ะ มือขวาสอดเข้าไปในแขนเสื้อซ้ายของนาง จับขาขวาของคนกระดาษ สายตาของนางวาววับด้วยแววอันตราย "เจ้าจะไม่ตอบคำถามข้าจริงๆ หรือ หืม? "

"หึ!" อีกฝ่ายยังคงไม่ตอบคำ ตั้งใจจะต่อต้านนางจนถึงที่สุด

"ดีมากๆ " มู่อวิ๋นฮว่าพยักหน้าสองครั้ง ชั่ววินาทีถัดมามือที่จับขาขวาของคนกระดาษก็ค่อยๆ พับขาขวาไปข้างหน้า

การกระทำง่ายดายชนิดที่ไม่อาจง่ายไปกว่านี้ได้แล้วกลับทำให้ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างสุดเสียงของบัณฑิตหนุ่ม!

"อ๊าก" บัณฑิตหนุ่มรู้สึกเพียงว่าจู่ ๆ ขาขวาของตนพับจากหัวเข่าไปข้างหน้าอย่างผิดรูป มันถูกบังคับให้หักด้วยมุมที่เหลือเชื่อและเป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง!

อย่างไรก็ตาม เสียงโหยหวนนี้ยังไม่ทันจะจบลง ขาซ้ายก็พับไปข้างหน้าในมุมแปลกประหลาดเช่นเดียวกับขาขวา 

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง!!

ทั้งที่เป็นวันที่แดดจ้า แต่เสียงกรีดร้องน่าขนลุกเช่นนี้กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่น!

"ตอนนี้สมองของเจ้าโล่งแล้วหรือยัง คำตอบของโจทย์นี้คืออะไร!" มู่อวิ๋นฮว่าหาได้ไร้ความเมตตาหรือโหดเหี้ยมใดๆ เพียงแต่การใจดีกับผู้อื่นมากเกินไปก็คือการทารุณตัวนางเอง!

นางเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว จะยอมแพ้ตรงนี้ได้อย่างไร!

อีกอย่าง นางไม่ได้ต้องการชีวิตของบัณฑิตหนุ่ม!

"ข้า...ข้า...ไม่...รู้!" ด้านบัณฑิตหนุ่มแม้ว่าจะเจ็บปวดจนเสียงสั่น เอ่ยตะกุกตะกักและแทบพูดไม่ออก แต่ก็ยังดันทุรังปฏิเสธหญิงสาวอย่างถึงที่สุด

มู่อวิ๋นฮว่าโกรธจนแทบเจ็บไปถึงหัวใจ นางคว้าขาคนกระดาษที่งอขึ้นทั้งสองข้างกลับลงมาทำให้เรียบ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของอีกฝ่ายขึ้นซ้ำ

ขาที่เพิ่งหักไปสองข้าง ตอนนี้กลับมาต่อติดกันอีกครั้ง ความเจ็บปวดจากการหักขาและการต่อกระดูก ทำให้วิญญาณของบัณฑิตหนุ่มโปร่งใสขึ้นมา...

ถึงกระนั้นบัณฑิตหนุ่มก็ยังใจแข็งและไม่คิดจะช่วยมู่อวิ๋นฮว่าอีกต่อไป เพราะนั่นเท่ากับการช่วยเหลือคนชั่ว!

มู่อวิ๋นฮว่าจ้องมองโจทย์ตรงหน้า นางอ่านออกทั้งหมด แต่ไม่รู้เลยว่าควรจะเติมอะไรในประโยคถัดไป!!

เมื่อเห็นว่าผู้คนรอบข้างเริ่มส่งคำตอบกันแล้ว มู่อวิ๋นฮว่าก็ลนลานจนหน้าผากเริ่มร้อนผ่าว...

"ถ้าเจ้าไม่ตอบคำถาม ข้าจะให้มู่อวี่ซีลงมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเดี๋ยวนี้เลย!"

"พูด!"

"หลี่หมิงฮุย เจ้ากล้าละทิ้งหน้าที่ในเวลานี้หรือ เจ้าคงจะได้ไปขุดหลุมฝังบรรพบุรุษตระกูลหลี่ของเจ้าแน่ๆ!"

"อย่าคิดว่าจะลอยนวลเพราะพ่อแม่ของเจ้าตายไปแล้ว คนตายก็ยังสามารถนำมาทรมานได้ อย่าลืมว่าข้าทำอะไรได้บ้าง!"

"ไม่ใช่แค่ตระกูลหลี่เท่านั้น แม้แต่ญาติพี่น้องของตระกูลหลี่ หากมีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย ข้าก็จะไม่ปล่อยให้พวกเขาอยู่สบาย!"

"ได้ยินหรือไม่!"

เวรเอ๊ย!

มู่อวิ๋นฮว่าร้อนใจจนด่าหยาบคายอยู่ในใจหลายครั้ง บัณฑิตหนุ่มทำตัวราวกับตายไปแล้ว ไม่พูดจาสักคำ ไม่ตอบสักอย่าง ไม่ว่านางจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่ยอมเปิดปาก!

นางวางมือลงบนกระดาษจดหมาย หลับตาลงด้วยความโกรธและเหลืออด นางพ่ายแพ้ในสภาพเช่นนี้ ไม่ได้แพ้ให้กับมู่อวี่ซีโดยตรง แต่กลับถูกชายหนุ่มที่หลงรักมู่อวี่ซีเล่นงานอย่างหนัก

พูดไม่ออกเลย!

แม้จะยังไม่หมดเวลา แต่ก็เหลือเพียงนางคนเดียวที่ยังไม่ได้ส่งกระดาษคำตอบ...

"แม่นม มู่อวิ๋นฮว่าแปลกไปนะ!" เยี่ยชิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นมู่อวิ๋นฮว่าไม่ตอบคำถาม แต่กลับหลับตาลงและนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นในสนามแข่งขันอย่างแน่นอน

แม่นมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ผ่านมาก็ราบรื่นดีไม่ใช่หรือ เหตุใดจู่ๆ จึงเปลี่ยนไปเช่นนี้

ทุกคนรอบข้างต่างก็เห็นการกระทำและท่าทีของมู่อวิ๋นฮว่า ถึงอย่างไรช่วงเช้านางก็เอาชนะผู้คนไปห้าสิบกว่าคน จนถึงบัดนี้กำจัดไปแล้วกว่าร้อยคน นางก็เหมือนกับนักสู้ที่ไม่หยุดสังหารผู้คนที่มาท้าทายนาง

ดังนั้นในรอบนี้ นางจะได้คะแนนเท่าไหร่ จะกำจัดคู่แข่งได้กี่คนจนกว่าจะพ่ายแพ้ หรือจะสร้างความประหลาดใจที่ไม่มีใครคาดคิดได้อีกครั้ง โดยการคว้าชัยชนะในรอบสองต่อจากรอบแรก... ความเป็นไปได้เหล่านี้ล้วนดึงดูดความสนใจของทุกคน

ขณะนี้ทุกคนส่งคำตอบกันหมดแล้ว เหลือเพียงนางคนเดียวที่ยังไม่ได้เขียนคำตอบ หรือนางจะติดขัดกับโจทย์ข้อนี้แล้วจะหยุดอยู่เพียงเท่านี้หรือ

มู่อวี่ซีที่ปั้นยิ้มอยู่ตลอดเวลายิ่งยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ต้องยอมรับว่าผลงานของมู่อวิ๋นฮว่าในวันนี้เกินความคาดหมายของนาง ทว่า... คนโง่งมก็ยังคงเป็นคนโง่งมอยู่วันยังค่ำ แม้จะใช้ความพยายามอย่างเต็มที่แล้วก็ไม่อาจกลายเป็นอัจฉริยะได้

ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่คนโง่งมต้องกลับไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่

หนูและแมลงสาบควรอาศัยอยู่ในความมืดเท่านั้น สถานที่สว่างไสวเช่นนี้ ไม่เหมาะให้พวกมันมีชีวิตอยู่!

มู่อวิ๋นฮว่ารู้สึกได้ว่ามีสายตาจำนวนมากจับจ้องตนเอง แต่... เมื่อลืมตาขึ้นมองกระดาษบนโต๊ะ นางหยิบขึ้นมาดูแล้วถอนหายใจในใจ

โชคชะตาไม่เข้าข้างนางเลย

หยิบกระดาษบนโต๊ะขึ้นมา นางไม่แตะพู่กันแม้แต่น้อย เมื่อมองไปยังช่องคำตอบว่างเปล่าก็นึกท้อแท้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คงทำได้เพียงเท่านี้แล้ว นางงัดทุกวิถีทางมาข่มขู่แล้ว แต่ก็ไม่สามารถเปิดปากเขาได้

จบแค่นี้ก็แล้วกัน

"จะส่งกระดาษเปล่าหรือ" เยี่ยชิงเบิกตาโพลง