เหนือนิรันดร์ จอมราชันเทพยุทธ์

        วิ้งวิ้ง!

        ร่างของเซียวเฉินดังวิ้งๆ เป็นเสียงอัสนีกำลังไหลเวียน

        เซียวเฉินในเวลานี้มีลายสายฟ้าเป็นสายๆ สลักลงบนร่างของเขาจนแข็งแกร่ง มีกระแสอากาศทรงพลังกำลังพลุ่งพล่านทุกแห่งบนร่างของเขาล้วนปะทุพลัง ตามเวลาที่ล่วงเลย พลังแห่งอัสนีทั้งหมดมารวมอยู่บนกระดูกสันหลังของเขาสุดท้ายซ่อนเร้นไร้ร่องรอย ชั่วขณะนี้ ร่างของเขากำลังสั่นสะท้านเบาๆ

        ร่างเทพอัสนีถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุด

        อัสนีสวรรค์ชุบกาย ร่างเทพอัสนีสำเร็จ!

        หากล้มเหลว ความพยายามก่อนหน้านี้ทั้งหมดจะสูญเปล่า หากสำเร็จก็คือการแปลงร่างอย่างหนี่งของเซียวเฉิน!

        กายเนื้อเทียบได้กับสัตว์ปิศาจและผู้ฝึกวิชายุทธ์ร่างกายและถึงขั้นเหนือกว่าที่คิดไว้ บวกกับความสามารถในการต่อสู้ของเขาเกรงว่าสามารถสัประยุทธ์กับผู้เข้มแข็งขั้นเสวียนฟ้าสามชั้นฟ้าระดับสูงสุดได้!

        โฮก!

        ในเวลานี้เอง นอกถ้ำมีเสียงสัตว์คำราม

        อีกทั้งดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกล

        เรื่องนี้ทำให้เซียวเฉินขมวดคิ้ว

        “กังวลอะไรได้อย่างนั้นจริงๆ...” เซียวเฉินแอบบ่นในใจ

        แต่เซียวเฉินยังโคจรหล่อหลอมอัสนีอย่างต่อเนื่องเขาเร่งความเร็วในการฝึกวิชา ไม่ว่าอย่างไร ต้องฝึกร่างเทพอัสนีให้สำเร็จต้องสำเร็จ!

        ในเวลานี้เอง พลันมีเงาร่างหนึ่งปราดเข้ามาในถ้ำ

        เซียวเฉินไม่ขยับ ยังรักษาท่วงท่าเดิมไว้

        ส่วนเงาร่างนั้นราวกับมองไม่เห็นเซียวเฉินดวงตาโตฉลาดเฉลียวจับจ้องตรงปากถ้ำตลอด เกรงว่าจะถูกพบเห็น ครู่ต่อมาในที่สุดก็ระบายลมหายใจ

        “อา...อันตรายมาก อีกนิดเดียวจะถูกพบแล้ว...”

        เมื่อส่งเสียง สีหน้าของเซียวเฉินก็เปลี่ยนเป็นพิกลทันใดเพราะคนที่เข้ามาเป็นสตรี...

        สตรี...

        เวลานี้ เซียวเฉินปั่นป่วนวุ่นวายใจ

        ซูเฉินซีหันหน้ามามอง แล้วตกตะลึงคาที่

        ที่นี่มีคน!

        มีบุรุษที่ไม่สวมเสื้อผ้าคนหนึ่ง!

        ชั่วขณะก็ตกใจจนพูดไม่ออก ดวงตาโตคู่นั้นเบิกกว้าง เซียวเฉินย่อมรู้สึกได้แต่ตอนนี้เขาพูดไม่ได้ ได้แต่ถ่ายทอดเสียงบอกว่า “อย่ารบกวนข้า ข้ากำลังฝึกวิชาเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ!”

        ว่าแล้ว เซียวเฉินก็ไม่ส่งเสียงอีก

        ซูเฉินซีเบ้ปาก “ประหลาดคนจริงๆ ฝึกวิชาก็ไม่สวมเสื้อผ้า ชิ หมาป่าราคะ”

        เซียวเฉินจนใจ

        ไม่ใช่เขาไม่สวมเสื้อผ้า แต่สวมไม่ได้ต่างหาก

        ไม่เช่นนั้น เจ้านึกว่าใครจะยอมเปลือย!

        ซูเฉินซีเดินพลางฟื้นฟูกำลังกายแต่บางครั้งบางคราวจะใช้สายตามองพินิจเซียวเฉิน ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำแม้เซียวเฉินไม่ลืมตา แต่ก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองตนเอง

        จึงอดถ่ายทอดเสียงมาอีกไม่ได้

        “ห้ามมองข้านะ เด็กผู้หญิงอย่างเจ้ายังมียางอายอยู่หรือไม่?”

        ซูเฉินซีรีบเบือนหน้าไป แล้วแค่นเสียง “ข้าไม่มองเจ้าหรอก ในเมื่อกลัวถูกมองแล้วทำไมเจ้าไม่สวมเสื้อผ้าล่ะ เปลือยก็เพื่อให้คนมองไม่ใช่หรือ...”

        ซูเฉินซีพูดเสียถูกต้องชอบธรรม เซียวเฉินไร้วาจาตอบโต้

        ส่วนสายฟ้าภายในร่างของเซียวเฉินก็ใกล้หล่อหลอมเข้าสู่ร่างกายหมดแล้วเวลานี้ ร่างของเขามีกระแสไฟแลบแปลบปลาบ เสียดแทงนัยน์ตาซูเฉินซีที่อยู่ด้านข้างตกใจ

        ครู่หนึ่ง เงาร่างของเซียวเฉินก็หายวับ

        “คนล่ะ ทำไมหายไป?”

        ซูเฉินซีประหลาดใจ

        “อยู่ตรงนี้” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง เซียวเฉินสวมเสื้อผ้าแล้ว เขายืนมองซูเฉินซีอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าจนปัญญา

        “ทำไมเจ้าไม่สวมเสื้อผ้า?”

        ซูเฉินซีถามด้วยท่าทางสงสัยอย่างยิ่ง

        เซียวเฉินเอ่ย “ข้ามิได้ไม่สวมเสื้อผ้า แต่ถูกพลังสะเทือนฉีกขาดตอนฝึกวิชาตอนนั้นข้ากำลังอยู่ในช่วงสำคัญจึงไม่ทันได้สวมเสื้อผ้า”

        “อา...” ซูเฉินซีลากเสียงยาว ความหมายลึกล้ำ

        “ข้ายกถ้ำนี้ให้เจ้า” ว่าแล้วเซียวเฉินก็หันกายจากไป เดิมทีเขาหาถ้ำนี้เพื่อฝึกวิชาแต่ตอนนี้ฝึกร่างเทพอัสนีสำเร็จแล้ว เขาย่อมไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีก

        “เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเจ้าชื่ออะไร?”

        ซูเฉินซีเรียกเสียงดัง

        เซียวเฉินจากไปทันทีโดยไม่ตอบ

        เขากับนางเป็นคนแปลกหน้ากัน ไม่จำเป็นต้องแจ้งชื่อแซ่

        เซียวเฉินจากไปอย่างว่องไว ระหว่างที่หายใจไม่กี่ครั้งก็หายลับการไม่ตอบสนองของเซียวเฉินทำให้ซูเฉินซีมีโทสะจนกระทืบเท้า

        “เจ้าบ้าเปลือย อย่าให้ข้าจับเจ้าได้นะ!”

        ...

        “เชี่ยนเอ๋อร์ ศิษย์พี่ซู พวกเจ้าอยู่ที่ใด?”

        เซียวเฉินพึมพำ มาเขตวิญญาณได้สามเดือนแล้วแต่ไม่รู้ที่อยู่ของเชี่ยนเอ๋อร์และศิษย์พี่ซูมาโดยตลอดไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง

        “ต้องรีบตามหาพวกเขา”

        เงาร่างของเซียวเฉินหายลับไปอย่างรวดเร็ว

        สามวันต่อมา ณ พื้นที่แห่งหนึ่งในเขตวิญญาณ

        “พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ เขตวิญญาณตะวันออกปรากฏสุสานของผู้เข้มแข็งถึงตอนนั้น เขตวิญญาณอื่นๆ จะไปสำรวจสุสานและฉวยโอกาสค้นหาร่องรอยของผู้เข้มแข็ง”

        “ข้าก็ได้ยินมา”

        “ถึงเวลาเขตวิญญาณอื่นๆ จะแย่งชิงกันเห็นว่านั่นคือสุสานหลังวายชนม์ของผู้เข้มแข็งขั้นดาราสวรรค์ด้านในต้องมีสิ่งล้ำค่าที่สร้างโชควาสนาได้แน่ๆ พวกเราต้องไปชิงผลประโยชน์มาสักส่วนหรือไม่?”

        ทุกคนพูดเจ้าทีข้าที ดวงตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและวาดหวัง

        ผู้เข้มแข็งขั้นดาราสวรรค์หรือ นั่นเป็นผู้เข้มแข็งขั้นสุดยอดเชียวนะโลกนี้จะมีผู้เข้มแข็งขั้นดาราสวรรค์สักกี่คนกัน ใช้สิบนิ้วก็นับได้ถ้วน...

        ในเวลานี้เอง มีเงาร่างสองสายผ่านมา เป็นหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีบุรุษหล่อเหลา สตรีงามล่มเมือง คนทั้งสองมีรูปโฉมและความสามารถโดดเด่น

        สองคนนี้คือซูเฉินเทียนและมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์

        พวกเขาสองคนเจอกันเมื่อห้าวันก่อน แต่กลับไม่รู้ที่อยู่ของเซียวเฉินพวกเขาฝึกวิชาพลางค้นหาเซียวเฉิน

        เวลาสามเดือน แม้ตอนแรกเริ่มทุกข์ทน แต่ต่อมาก็ปรับตัวได้พวกเขาเป็นห่วงเซียวเฉินมากกว่า ถึงอย่างไรเขาเพิ่งเข้าสถานศึกษายังไม่รู้เรื่องราวกระจ่างก็ต้องมาฝึกวิชาที่เขตวิญญาณ

        เผชิญหน้ากับคลื่นสัตว์และความสับสนอลหม่าน เขาจะผ่านมาได้อย่างปลอดภัยหรือไม่?

        “สหายเขตวิญญาณตะวันออกที่เจ้าว่ามีสุสานของผู้เข้มแข็งขั้นดาราสวรรค์ปรากฏขึ้นเป็นความจริงหรือ?” ซูเฉินเทียนที่เดินอยู่เบื้องหน้าส่งเสียงถามคนกลุ่มนั้นมองคนทั้งสองแวบหนึ่ง ดวงตาเปล่งประกาย บุรุษหล่อเหลาสตรีโฉมงามจากนั้นพยักหน้า

        “เป็นความจริงแน่นอนนี่คือสิ่งที่คนของสำนักเจ้าเทียนในกลุ่มอิทธิพลเขตวิญญาณตะวันออกแพร่ออกมา”

        ความจริงในเขตวิญญาณเท่ากับจักรวาลเล็กๆ แยกจากโลกภายนอกด้านนั้นกลายเป็นโลกใบหนึ่ง คนส่วนมากในโลกนี้ล้วนมิใช่ชนชั้นมีเมตตาเมื่อหลายร้อยปีก่อนผู้เข้มแข็งของสถานศึกษาชางหวงย้ายไปอยู่ในสถานศึกษาชางหวงและใช้พลังอภิญญาระดับสูงผนึกมันเอาไว้จากนั้นใช้วงเวทเชื่อมต่อกลายเป็นพื้นที่ฝึกประสบการณ์ส่วนตนแห่งหนึ่งของสถานศึกษาชางหวงบางครั้งก็ส่งศิษย์ไปฝึกฝน

        โชควาสนาที่ได้พบในนี้ไร้ขีดจำกัด แต่ก็อันตรายอย่างยิ่งเช่นกัน

        ซูเฉินเทียนผงกศีรษะ

        “เช่นนั้น เขตวิญญาณตะวันออกอยู่ที่ใดพวกเราสองคนพี่น้องคิดจะไปดูสักหน่อย” ซูเฉินเทียนยิ้มกล่าวคนที่นี่ไม่แน่ว่าจะชั่วหมด คนดีก็มีอยู่เช่นกัน ดังนั้น ขณะที่อีกฝ่ายยังไม่เผยเจตนาร้ายโดยพื้นฐานคือยังสงบสุข

        คนผู้นั้นมองซูเฉินเทียนและมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์แวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า“พวกเจ้าไม่ใช่คนเมืองเทียนสินะ จึงไม่รู้จักกระทั่งเขตวิญญาณตะวันออกเมืองเทียนเราตั้งอยู่ที่เขตวิญญาณใต้ เป็นปฏิปักษ์กับเขตวิญญาณตะวันออก เจ้ามุ่งตะวันออกไปตลอดทางประมาณพันหลี่ก็พอ”

        “ขอบคุณ”

        หลังซูเฉินเทียนขอบคุณก็พามู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์ไปจากที่นี่

        ระหว่างทาง มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์กล่าว “ศิษย์พี่ซูยังไม่มีข่าวคราวของเซียวเฉินเลย ท่านว่าเขาจะ...” เอ่ยถึงตรงนี้มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์ก็ไม่ได้พูดต่อ สีหน้าไม่น่ามองแฝงความร้อนใจ

        ซูเฉินเทียนมองนางแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยปลอบใจ “วางใจเถอะเซียวเฉินไม่เกิดเรื่องหรอก เจ้าหนูนั่นเจ้าแผนการ แม้ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใดแต่ต้องมีชีวิตอยู่แน่ คราวนี้ เขตวิญญาณตะวันออกมีสุสานของผู้เข้มแข็งขั้นดาราสวรรค์ปรากฏขึ้นนับเป็นโชควาสนาที่ไม่เลว หากได้มาสักหน่อยคงโชคดี”

        ว่าแล้วใบหน้าของซูเฉินเทียนก็มีรอยยิ้ม

        “สถานศึกษาชางหวงเรามีคนเข้ามาหกคน ตอนนี้มีเพียงพวกเราสองคนที่เจอกัน ส่วนคนอื่นๆยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด ถึงเวลาพวกเราอาจจะได้พบกันที่เขตวิญญาณตะวันออก”

        “ท่านหมายถึงสุสานของผู้เข้มแข็งขั้นดาราสวรรค์หรือ?”มู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์กล่าว

        ซูเฉินเทียนแย้มยิ้มพยักหน้า “ถูกต้อง ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ใด แต่ข้าคิดว่าต้องยังอยู่ในเขตวิญญาณนี้แน่นอนภายในเขตวิญญาณทั้งสี่ในเมื่อเขตวิญญาณตะวันออกมีสุสานของผู้เข้มแข็งขั้นดาราสวรรค์ปรากฏขึ้นพวกเขาต้องได้ยินข่าวนี้และไปที่นั่นแน่ ถึงตอนนั้นพวกเราก็จะได้พบกัน”

        ใบหน้าของมู่หรงเชี่ยนเอ๋อร์มีรอยยิ้ม

        “รอดูว่าอีกสามคนของสถานศึกษาจะเป็นใคร”

        “ใช่ จะเป็นสามคนใดนะ...”