"เป็อย่างไงบ้าง อาหลง มีปัญหาอะไร หรือไม่"
ชิงเซียง เอ่ยถามเมื่อเห็นลูกๆของนางกลับมา
ไม่มีขอรับ ท่านเเม่
"เเล้ว ข้าวของอะไรเต็มไปหมด เหตุใดถึงซื้อมามากมายเช่นนี้
ไม่ใช่ขอรับ ท่านเเม่ ของเหล่านี้ คุณหนูหลี่
น้องสาวของนายน้อยหลี่หานซื้อให้น้องๆนะขอรับ
"เหตุใด ถึงซื้อให้มากมายเช่นนี้ อาหลง"
ท่านเเม่ วันนี้น้องสาว ได้ช่วยร้านของนายน้อยหาน
ไว้เชียวนะ เเค่นี้เล็กน้อยท่านอย่าคิดมากขอรับ
เอ้านี้ขอรับ !! เฟยหลงส่งเงิน200ตำลึงให้ชิงเซียง
ไปเถอะขอรับ ท่านเเม่ ไว้คุยกันข้าเหนื่อยเหลือเกิน
"ไปไป ย่าหลี่ กำลังทำอาหารรอพวกเ้า
ไปเถอะ อาเมิง ย่าหลี่ รอเ้าอยู่"
ขอรับ
จากนั้น เฟยหลงก็เล่าเื่ทั้งหมดให้ฟัง ชิงเซียน
รู้สึกอธิบายไม่ถูก ลูบศรีษะของเฟยเซียนพรางน้ำตาไหล
ลูกสาวที่อดมื้อกินมื้อของนาง
ไม่น่าเชื่อ ว่าจะมีความสามารถเช่นนี้ ตอนนี้ครอบครัว
ของนาง กำลังมีชีวิต ที่ดีขึ้นเรื่อยๆเพราะลูกๆของ
นางพยายามจะเปลี่ยนเเปลง ความเป็อยู่
ตัวชิงเซียง ก็เริ่มมีความมั่นใจ เเละเข้มเเข็งมากขึ้น
ต่อไปนี้ จะต้องช่วยลูกๆของนางบ้าง
ยามค่ำคืนอยู่ๆ เฟยหลง ก็นึกถึงเื่ที่นายน้อยอู๋
้าจัดการกับเขา เฟยหลงคิดยังไงก็คิดไม่ออก
ตัวเขาคิดว่า ต้องเตรียมตัวทำอะไรซักอย่าง
เพราะตั้งเเต่ มาอยู่บนโลกเเห่งนี้ ชีวิตของเขา
ราบลื่นเกินไป ด้วยการกระทำของเฟยหลงคนเก่า
มันเป็ไปไม่ได้ ที่จะได้อยู่อย่าง สงบสุข
หรือต้องไปเผชิญหน้ากับนายน้อยอู๋ ตรงๆไปเลย
ไม่!!เป็ไปไม่ได้ ถึงยังไงในเมืองก็มีคนของนายน้อยอู๋
เช่นกัน เขาตัวคนเดียวไม่อาจทำได้
จะปรึกษาหลี่หาน ตัวตนหลี่หานก็ยังไม่เเน่ชัด
เขารู้สึกว่า ถ้าขอให้หลี่หานช่วยเหลือ มันจะกลายเป็
เื่ที่ใหญ่โตได้ เฟยหลงไม่อยากให้ตัวเองเเละครอบครัว
ไปยุ่งกับเื่ ยุ่งยาก เ้าไปก่อเื่อะไรไว้กันนะ
"เ้าเฟยหลง คนเก่า"
"่นี้ ในทุกทุกวัน เฟยหลงยังคงอยู่เเต่ในหมู่บ้าน"
พาเสี่ยวไป๋ไปเดินเล่นในป่าบ้าง ช่วยเเนะนำเฟยเซียน
ทำอาหารบ้าง จนตอนนี้อาการของจินเมิงดีขึ้นเรื่อยๆ
จนเเทบจะหายเป็ ปกติเเล้ว "
"วันนี้ เฟยหลงตั้งใจ จะขึ้นไปดูดอกกุ้ยฮวา ซักหน่อย
เพราะไม่ได้ ไปดูนานเเล้ว ในระหว่างที่จะเดินทางไปนั้น
จินเมิงก็จะโกนเรียก พร้อมวิ่งมากับตะกร้าบนหลัง
กับมีดในมือ " ท่านพั่ ท่านพี่!!
ข้าขอไปกับท่านด้วยได้ไหมขอรับ
"เ้าหายดีเเล้วหรือ อาเมิง ทางที่ไปมันไกลนะอาเมิง"
หายเเล้ว ขอรับ ข้าไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลยท่านพี่
ให้ข้าไปด้วยเถอะ ข้าอยากจะช่วยบ้างขอรับ
"ได้ข้าตั้งใจ ว่าซักวันจะพาเ้าไปอยู๋เเล้ว ไปเถอะ
ไป เสี่ยวไป๋ สองคน หนึ่งเเมว เดินขึ้นไปบนเขา
ตั้งเเต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ระหว่างทางจินเมิง เอ่ยถาม "พี่หลง ข้ารู้สึกเหมือนว่า
เ้าเสี่ยวไป๋ มันฟัง พวกเรารู้เื่ล่ะขอรับ
"ไม่ใช่ รู้สึกหรอก อาเมิง มันฟังพวกเรารู้เื่จริงๆ
เ้าไม่เชื่อใช่หรือไม่ เ้าลองดู
จากนั้น เฟยหลง ก็สั่งให้เสี่ยวไป๋ กะโดดไปอยู่บนตะกร้า
เสี่ยวไป๋ ก็กะโดดขึ้นมา
อาเมิง ข้าจะบอกอะไร เ้าให้ฟังนะ ที่ข้าเจอพื้นที่ตรงนี้ก็
เพราะเสี่ยวไป๋ เ้ารีบตามมาเถอะ เดี๋ยวเ้าจะได้รู้เอง
เดินไปเรื่อยๆ จนอาเมิงรู้สึกเหนื่อยล้า เขานับถือเฟยหลง
จริงๆ บ้างวันเขาเห็นเฟยหลง ขึ้นลงเขา2-3รอบ
ตัวเขายังไม่ถึงที่หมายเลย ก็เเทบจะไปไหวเเล้ว
"ชู่ววว เงียบๆเ้าดูข้างหน้า เฟยหลงชี้ให้ดู ดงไก่ป่า
จินเมิง ในี่มันเยอะขนาดนี้เลยหรือถึงว่า
พี่หลงมีไข่ให้กินตลอด
ไปกัน อ้อมไปหน่อย ขากับค่อยเเวะมาเก็บไข่
เมื่อพา มาถึงป่าดอกไม้ ก็ยิ่งตะลึงจนตาค้าง
นี่มันอะไรกันนี่ขอรับ ถ้าเก็บไปทั้งหมด
จะได้กี่พัน ตำลึงกันท่านพี่ จินเมิงรู้ราคาของพวกมันดี
"ไปเถอะ เก็บเท่าที่เ้าสามารถเเบกกลับไหว"
ขายได้เท่าไร เงินก็เป็เ้า "
ได้อย่างไร ท่านพี่ ข้า..ข้า
"เก็บไปเถอะ 4-5วันมันก็ออก ดอกใหม่ เ้าไม่อยากซื้อ
เสื้อผ้าใหม่ๆ ให้ย่าเ้ารึ
เ้าไม่อยาก ซื้อผ้าห่ม เตียงนุ่มๆ ให้ย่าเ้ารึ
สร้างบ้านให้ย่าเ้าหลังใหญ่ๆ
เ้าไม่อยากรึ สิ่งนี้เ้าไม่ได้ขโมยหรือ่ชิงใครมา
มันเป็ของป่าเขา พวกเราเเค่มาเจอก่อนเท่านั้นเอง"
ข้าขอบคุณ ท่านมากๆขอรับต่อไปมีอะไร
ให้ข้าช่วย ท่านพี่บอกข้าได้เลย ข้าพร้อมจะทำ
"เฟยหลง ตบไปที่ไหล่ของจินเมิง เ้าลืมไปเเล้วรึ
ข้าบอกเ้าไปเเล้ว ว่าต่อไปเ้าเป็น้องชายของข้า
ย่าหลี่ ก็เป็ย่าของข้า "
ไปลงมือเถอะ เสร็จเร็วจะได้ไปขายกันวันนี้เลย
ขอรับ//
เมื่อเก็บได้กันจนเต็มก็รีบเดินทางลงเขาทันที เพื่อจะได้
นำไปขาย ทั้งคู่นั่ง เกวียนวัวไป ระหว่างทาง
เฟยหลง สอนจินเมิงบังคับเกวียนจนชำนาญ
เมื่อถึงที่ร้านยา ก็ทักทายเถ้าเเก่จง
"เถ้าเเก่ นายน้อยอยู่หรือไม่ ขอรับ "
อ่า อาหลง เข้ามาก่อน นายน้อยเดินทางไปส่งคุณหนูนะ
หน้าจะอีก ครึ่งเดือนนะกว่าจะกลับ
"งั้นรึ ขอรับ ข้าไม่ทราบเลย เลยไม่ได้พาน้องสาวมาลาเลย
ไม่เป็ไร อาหลง นายน้อยมีธุระด่วนนะ ท่านฝากบอกให้ข้า
บอกเ้าด้วย
"เถ้าเเก่ ข้าถามได้หรือไม่ บ้านนายน้อยอยู่ที่ใดรี"
เมืองหลวง นะสิ
"เมืองหลวงรึ ขอรับ"
ใช่ ถ้าเ้าอยากจะถามอะไร เกี่ยวกับนายน้อย เ้าก็
ถามยามที่ท่าน กลับมาเถอะ
"ไม่ไม่ เถ้าเเก่ ข้าไม่ได้อยากรู้เื่ส่วนตัวนายน้อยหรอกขอรับ"
วันนี้ข้าเเค่มาส่งดอกกุ้ยฮวานะขอรับ
ดีเลยอาหลง ข้าคิดว่าจะไม่มีมาซะอีก
รบกวนเถ้าเเก่ด้วย
วันนี้เฟยหลงได้เงินมาอีก80 ตำลึง
ของจินเมิง 120ตำลึงเพราะเฟยหลงเเอบถ่ายเทของเขาใส่
ในตระกร้าของจินเมิง ทำให้ของจินเมิงหนัก20กว่าชั่ง
วันนี้ จินเมิง น้ำตาเเตก นับครั้งไม่ถ้วน
ระหว่างที่บังคับเกวียนวัว ใกล้จะออกจากประตูเมืองนั้น
ก็ได้ยินเสียงเสียงดังขึ้นมา
!!โอ้วว นึกว่าใคร ที่เเท้ก็นายน้อย เฟยหลง นี่เอง เดี๋ยวนี้
ร่ำรวย กระทั้งมีเกวียนวัวเเล้วหรือ !!
เขาหันกลับไปตามเสียง คนคนนั้นคือ
นายน้อยอู๋หยาง นั้นเอง
อ่า มาเเล้วสินะ เฟยหลงทำหน้าเหมือนรู้อยู๋เเล้ว
"คารวะ นายน้อยอู๋ เฟยหลง ทักทายอย่างนอบน้อม
ยังดี ที่เ้ายังรู้ว่า เมื่อเจอข้าต้องทำตัวเช่นไร
งั้นข้าขอพูดตามตรง สิ่งใดที่เ้าทำอยู่กับคนเเซ่หลี่
จงส่งสิ่งนั้น มาให้ข้า เเล้วข้าจะปล่อยเ้าไป
"ปกติ นายน้อยอู๋ เจรจาการค้าเช่นนี้หรือ ขอรับ"
เฟยหลง ย้อนถาม
ปกติ ข้าก็เจรจาเช่นนี้ เ้าลืมไปเเล้วรึ เป็เ้าไม่ใช่หรือ
ที่คอยทำเเทนข้าบ่อยๆ เเต่วันนี้
ข้าไม่ได้มาเพื่อเจรจา เเต่ข้ามาเพื่อสั่งเ้า
"เเล้วถ้าข้า ไม่ทำตามเล่า"
จินเมิง กำท่อนไม้ ในมือไว้เเน่นเขาจะไม่ยอม
ให้ใคร มาทำร้ายเขาอีกเเล้ว ชีวิตเขาน่าสมเพชมามากพอเเล้ว
ถ้าพี่เฟยหลง ลงมือเมื่อไร เขาก็พร้อม เขารู้จักเฟยหลงดี
คนผู้นี้ ไม่สนอะไร ทั้งนั้น นายน้อยอู๋ ผู้นี้ถ้าไม่มีเงินมาคอย
เลี้ยงดู พี่เฟยหลง ปานนี้คงถูกเขาอัดไปเเล้ว
เเต่ตอนนี้ พี่หลงเปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปเเล้ว
อาหลง เงาหัวของเ้าเเทบจะไม่มีอยู๋เเล้ว ยังพูดจาสามหาว
อยู่อีก งั้นหรือ ข้าจะให้ราคากับเ้าอย่างงาม เพียงบอก
สถานที่ ที่เ้าเก็บดอกไม้ เ่าั้มา
เ้าก็พา ครอบครัวของเ้าย้ายไปอยู่ที่อื่นซะ ข้าจะให้เงิน
กับเ้ามากพอ ให้มีชีวิตอยู่ไปอีกนาน
ตอนนั้น สมุนของนายน้อยอู๋ได้ทราบข่าวมาเเล้วว่าเฟยหลง
ค้าขายดอกกุ้ยฮวากับหลี่หาน
เเล้วราคาของมัน ที่เมืองหลวงก็สูงมาก ตัวเขาพยายามให้
ลูกน้อง สะกดรอยตาม เเต่ตามไปได้ไม่เท่าไร
ก็หลงป่าทุกครั้ง มีบางคนบอกว่า เจอเสืออีก
เเถมบางคนก็หายไปเลย จนวันนี้ก็ยังไม่กลับมา
มีเเต่เ้านี่ เท่านั้น ที่รู้ตำเเหน่งของมัน
"ข้าไม่เข้าใจ นายน้อย ช่วยกล่าวทีเถิด
เหตุใด ข้าต้องย้ายไปจากที่นี้ด้วย "
!!!เ้า เ้า !!
เ้าจำวันที่เ้าโดนอัดจนสะบักสะบอมเพราะไปข่มเหง
สตรีนางหนึ่ง ไม่ได้รึ อาหลง
""ข่มเหงรึ "ต้องเป็วันที่เขา เข้ามาในโลกเเห่งนี้เเน่ๆ"
เฟยหลงคิดย้อนกลับไป วันนั้นเป็วันที่เฟยหลงคนเก่า
เสียชีวิต
ผู้หญิงคนนั้นจะเป็อย่างไรข้าไม่สน เเต่ คนที่มาทำร้าย
เ้าวันนั้น ต่
างหากเล่าเ้าโง่
"ใครกัน ขำจำไม่ได้ เฟยหลง พยายามนึกในความ
ทรงจำเท่าไร คิดเท่าไร ก็คิดไม่ออก"
##############
234
